[ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ] Απλώς οι καλύτεροι;

Υπάρχει η, πώς να την πούμε, καλή, η αισιόδοξη εκδοχή. Η κυβέρνηση επιλέγει πρόσωπα για θέσεις – κλειδιά με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, το συμφέρον του λαού, το συμφέρον της οικουμένης γενικότερα.

Με βάση αυτή την εκδοχή, ο Αρης Σπηλιωτόπουλος είχε αποδείξει ότι ήταν ένας πολιτικός κοντά στον πολίτη, άρα ήταν ο καταλληλότερος να τον εκπροσωπήσει στον δήμο της Αθήνας. Ο Θεοχάρης παύθηκε από γενικός γραμματέας Εσόδων επειδή προκαλούσε με την αλαζονεία του τους φορολογούμενους. Ο ανασχηματισμός έγινε για να φύγουν οι κακοί και να έρθουν οι καλοί: ο Αδωνις αποπέμφθηκε επειδή μιλούσε πολύ στην τηλεόραση και ο Γιακουμάτος επελέγη για να πέσουν επιτέλους οι τιμές (ήδη, στις δημοτικές και κρατικές πλαζ οι υπεύθυνοι τρέχουν πανικόβλητοι να μειώσουν την τιμή του τοστ). Οσο για τον Αβραμόπουλο, ήταν η προφανής επιλογή για τη θέση του επιτρόπου: έμπειρος, σοβαρός, επιτυχημένος, πολυδιαβασμένος, κοσμοπολίτης. Simply the best, απλώς ο καλύτερος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γιούνκερ ενθουσιάστηκε.

Υπάρχει και η κακή εκδοχή, ξέρετε, αυτή που υποστηρίζουν οι γκρινιάρηδες και οι ζηλιάρηδες. Οι επιλογές των προσώπων, λένε οι τελευταίοι, δεν έχουν καμιά σχέση με τις αποστολές που καλούνται να αναλάβουν.

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, ο Πρωθυπουργός δεν υποστήριξε τον Καμίνη για να μην κατηγορηθεί από το κόμμα ότι παραδίδεται στους κακούς αριστερούς και επέλεξε τον Αρη γιατί ήταν αναλώσιμος. Ο Θεοχάρης τιμωρήθηκε επειδή είχε πιστέψει ότι ήταν πραγματικά ανεξάρτητος. Ο ανασχηματισμός έγινε με το βλέμμα στραμμένο στις πρόωρες εκλογές. Και ο «κύριος τίποτα» επελέγη επειδή δεν θέλαμε την Ντόρα, δεν μας πρόσφερε τίποτα η Μαρία και την ίδια στιγμή γλιτώνουμε κι από έναν επικίνδυνο δελφίνο.

Ναι, οι ζηλιάρηδες αυτοί δεν πιστεύουν ότι το κριτήριο της επιλογής του νέου επιτρόπου ήταν η επιδίωξη μιας καλύτερης ισορροπίας στην Ευρώπη. Οσο για τον Βενιζέλο, ισχυρίζονται ότι μετρά τα ναι ή τα όχι του ανάλογα με τα ανταλλάγματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ορισμένοι συμπατριώτες μας πιστεύουν την πρώτη εκδοχή. Είμαι ο τελευταίος που θα τους κατηγορούσα για αφέλεια – απλώς θα ήθελα μερικά πειστικά επιχειρήματα. Για να παραμείνω, ας πούμε, στο πιο πρόσφατο παράδειγμα, είμαι απολύτως πεισμένος ότι τα εθνικά συμφέροντα θα εξυπηρετούνταν με τον καλύτερο τρόπο αν η Δαμανάκη παρέμενε για μια δεύτερη θητεία. Ολοι λένε ότι πέτυχε απολύτως στο έργο της, ενώ λόγω επετηρίδας θα μπορούσε να διεκδικήσει ισχυρότερο χαρτοφυλάκιο. Οπως διαβάζω, όμως, στο χθεσινό ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», δεν είχε καμιά ελπίδα εξαρχής, αφού ο Πρωθυπουργός ζύγιζε τα πρόσωπα με το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, φοβάμαι ότι σε αυτή τη χώρα η ευσυνειδησία, η εργατικότητα και η τόλμη τιμωρούνται, ενώ επιβραβεύεται η μετριότητα και χειροκροτούνται οι κραυγές. Μπορεί να κάνω λάθος. Θα ήθελα όμως μερικά πειστικά επιχειρήματα.