[Διαστάσεις] Το νήμα από την αρχή

Ακόμη χειρότερος από έναν άδικο θάνατο είναι ο καβγάς που στήνεται γύρω από τον νεκρό για την αιτία του θανάτου του. Και είναι χειρότερος γιατί απουσιάζουν η ευαισθησία και η σύνεση, ενώ περισσεύουν η υστερία και η υποκρισία. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι η ψύχραιμη αποτίμηση των γεγονότων αλλά η βιαστική απόδοση ευθυνών. Γιατί, τελικά, ο καβγάς δεν γίνεται για τον νεκρό αλλά για την εκμετάλλευσή του.  

Τελευταίο θύμα αυτού του μετά θάνατον εφιάλτη έπεσε η παραπληγική γυναίκα που άφησε την τελευταία της πνοή επειδή η ΔΕΗ έκοψε την παροχή ρεύματος στο σπίτι της λόγω μιας οφειλής 800 ευρώ, με αποτέλεσμα να τεθούν εκτός λειτουργίας τα μηχανήματα που την κρατούσαν στη ζωή. Με κεφαλαία γράμματα που υποδηλώνουν ασυγκράτητη αγανάκτηση, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Στρατούλης έσπευσε να ενημερώσει το κοινό του στο twitter ότι «η υπό πλήρη ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ κόβει το ρεύμα και στέλνει στον θάνατο τετραπληγική γυναίκα».

Πρέπει να αναγνωριστεί στον κ. Στρατούλη ότι όχι μόνο αρίστευσε σε εκείνο το είδος δημοσιογραφίας που στοχεύει στον εύκολο εντυπωσιασμό και στο οποίο διαπρέπουν εδώ και δεκαετίες τα βρετανικά ταμπλόιντ, αλλά και ότι εξέλιξε το είδος τοποθετώντας την είδηση σε ένα σαφές ιδεολογικό περίγραμμα για να μην πορεύεται ο αναγνώστης στα τυφλά.

Θα αρκούσε, ωστόσο, στον καθένα από εμάς να διαβάσει την επιστολή που είχε συντάξει πριν από τέσσερις μήνες αυτή η γυναίκα, για να αντιληφθεί ότι ο δήμιός της δεν ήταν αυτός που υποστηρίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Στην επιστολή της η Ευτυχία Ποποδάκη περιγράφει έναν Γολγοθά στον οποίο εμπλέκονται ασφαλώς το Ταμείο Εμπόρων και ο ΟΓΑ, αλλά και η απροθυμία του κράτους να στέρξει όπως πρέπει τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι μια απροθυμία που αποτυπώνει τη διάθεση ολόκληρης της κοινωνίας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Η αναπηρία στην Ελλάδα θεωρείται οικογενειακό πρόβλημα και μόνο, όπως μαρτυρά η παντελής απουσία υποδομών για την εξυπηρέτηση των ΑμΕΑ στους δημόσιους χώρους. Σε συνθήκες ανέχειας, όπως ήταν αυτές στις οποίες ζούσε η τετραπληγική γυναίκα, η στάση αυτή ισοδυναμεί με καταδίκη σε ανυπαρξία.

Ως εκπρόσωπος του έθνους, ο Δημήτρης Στρατούλης θα έπρεπε να πιάσει το νήμα από εκεί – θα ήταν μια καλή άσκηση αν το έκανε μέσα σε 140 χαρακτήρες και ας έγραφε και με κεφαλαία. Αν εξάλλου ισχύει ο ισχυρισμός της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού ότι η Ευτυχία Ποποδάκη δεν ήταν καταχωρισμένη στο Μητρώο Ευάλωτων Πελατών και ιδιαίτερα στην κατηγορία των ατόμων που χρήζουν μηχανικής υποστήριξης, για τους οποίους η ΔΕΗ δεν κόβει ποτέ το ρεύμα, τότε ο κ. Στρατούλης απαλλάσσεται και από την υποχρέωση να συνεχίσει τον άχαρο αγώνα του από το μετερίζι του twitter κατά της «κακιάς» ΔΕΗ.

Στην κατακλείδα της επιστολής της η άτυχη γυναίκα εύχεται να ήταν νόμιμη η ευθανασία. Ενδεχομένως η ευχή είναι προϊόν απογοήτευσης και εξάντλησης. Ιδού ένα ακόμη γόνιμο πεδίο, ένα ζήτημα ελευθερίας, το οποίο θα έπρεπε να ψηλαφήσει ο κ. Στρατούλης ως εκπρόσωπος της Αριστεράς της προόδου. Αλλά μήπως δεν είναι τέτοια η δική του Αριστερά;