[Προβολείς] Ετούτο το μαχαίρι εδώ αν θέλεις…
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τη σηκώνει τη φόλα αυτή η χώρα. Τη βαριά. Τη θανατηφόρα. Με το που κάτι δεν της καλοφαίνεται, έτοιμη την έχει να τη ρίξει, να την ψηφίσει μονοκούκι ως τρόπο ζωής (και κυρίως θανάτου).
Φόλες γέμισε το Μαρούσι. Μετράνε πολλά νεκρά ζωντανά. Που φαίνεται ενοχλούν τους ζωντανούς αυτής της χώρας. Ναι, στο Μαρούσι όπου μέχρι τον Γενάρη ζούσε και βασίλευε ο πιο γνωστός αδέσποτος σκύλος, ο Σωτηράκης, που σφάλισε τα μάτια του σε ηλικία είκοσι ετών.
Κλάμα γοερό από τα παιδάκια που έπαιζαν μαζί τους για τα δέκα σκυλιά που άφησαν την τελευταία τους πνοή στον Αμπελώνα Θεσσαλίας. Φόλες και στο Κεφάλι Κισσάμου – σωρός τα νεκρά σκυλιά και οι γάτες. Φόλα αποδεκατισμού, τις προάλλες, και στην οδό Ασκληπιού.
Στην Παλλήνη, πάλι, με δίκαννο «καθαρίζουν» τις αλεπούδες που έχουν εμφανιστεί τελευταίως. Από το μπαλκόνι. Νύχτα. Και παίρνουν τα σκάγια και κάποιες γάτες.
Ας μην ανησυχούν οι αγαπητοί αναγνώστες. Ο γράφων δεν έπαθε καμιά φιλοζωική υστερία (η λέξη υστερία δεν είναι τυχαία, καθώς έτσι εκλαμβάνεται κάθε αντίδραση ή αντίθεση στο τρέχον… κακό). Απλώς επιχειρεί να θυμίσει με πόση ευκολία σκοτώνουμε εκείνο που μας ενοχλεί. Δεν το αποφεύγουμε. Δεν το διαχειριζόμαστε. Το σκοτώνουμε.
Και δεν φοβόμαστε μάλλον «μην καμιά φορά το στρέψουμε στον εαυτό μας» (που έγραφε και ο Καββαδίας στο «Μαχαίρι» του;).
Google news
