[Εμπιστευτικά] Αφωνία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Μου έκανε εντύπωση η αφωνία της Αριστεράς για τη σύλληψη του Μαζιώτη. Ούτε μια δήλωση συγχαρητηρίων, ούτε μια έκφραση ικανοποίησης, ούτε μια ανάσα ανακούφισης.
Θα μου πείτε ίσως ότι η αντιπολίτευση δεν συνηθίζει να επιχαίρει για γεγονότα που πιστώνονται στην κυβέρνηση.
Θα με ρωτήσετε επίσης «και γιατί να συγχαρούν την Αστυνομία; Επειδή έκανε τη δουλειά της;».
Μόνο που εδώ μιλάμε για ένα ζήτημα ηθικής επιβράβευσης και ψυχολογικής στήριξης.
Οταν ο άλλος παίζει κορόνα-γράμματα τη ζωή του για να προστατεύσει τη δημοκρατική νομιμότητα πρέπει να αισθάνεται κάθε στιγμή την κοινωνία στο πλευρό του.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται, νομίζω, η διαφωνία μας με τους άφωνους.
Ειλικρινά δεν πιστεύω, ούτε τολμώ να διανοηθώ, ότι η κοινοβουλευτική (τουλάχιστον) Αριστερά τρέφει την παραμικρή συμπάθεια για κάθε Μαζιώτη. Ακόμη και γραφικές περιπτώσεις όπως ο Διαμαντόπουλος περισσότερο κινούνται στον χώρο της άοπλης ανοησίας, παρά του ένοπλου αγώνα.
Πολύ φοβούμαι όμως ότι συμβαίνει κάτι χειρότερο.
Οτι η Αριστερά θεωρεί την «πολιτική βία» ως κάτι περίπου φυσιολογικό κι αναπόφευκτο σε μια «κοινωνία καταπίεσης και ανισοτήτων», ακόμη κι αν δεν συμμερίζεται τις μεθόδους της.
Κι ότι αντιλαμβάνεται τη σύγκρουση της δημοκρατικής νομιμότητας με την ένοπλη βία περίπου ως ένα ματσάκι Αστυνομία – Τρομοκρατία, στο οποίο η κοινωνία οφείλει να είναι ο ακριβοδίκαιος διαιτητής που θα σφυρίζει τα φάουλ των μεν και των δε.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι κορυφαίο φάουλ. Και κίτρινη κάρτα.
Διότι αν υπάρχει τέτοιο ματσάκι, η κοινωνία δεν μπορεί να κάνει τον διαιτητή. Ζει την αναμέτρηση στις κερκίδες και αλαλάζει υπέρ της δημοκρατίας.
Είναι οπαδός των δικών της. Οχι εγγυητής των αντιπάλων τους.
Το λέω λίγο χοντρά για να γίνει όσο γίνεται πιο σαφές.
Στη σύγκρουση της δημοκρατικής νομιμότητας με τους εχθρούς της δεν υπάρχουν ουδέτεροι, ούτε ίσες αποστάσεις. Μόνο «πονηροί επιτήδειοι» ή «χρήσιμοι ηλίθιοι» μπορεί να ισχυρίζονται κάτι τέτοιο.
Παρακολούθησα με ενδιαφέρον την πρόσφατη συζήτηση για τις «φυλακές ασφαλείας» – παρά την ταυτολογία του όρου: μια φυλακή οφείλει εξ ορισμού και να είναι ασφαλής για όσους την κατοικούν και να φυλάει την κοινωνία από τους ενοίκους της…
Ακουσα πολλές απαντήσεις. Ακόμη όμως δεν έχω καταλάβει το ερώτημα.
Γιατί συζητούμε τελικά; Και τι προέχει; Η προστασία μιας δημοκρατικής κοινωνίας από όσους την απειλούν; Ή η ποιότητα της μεταχείρισης εκείνων που την απειλούν;
Στο δικό μου φτωχό μυαλό, το ζητούμενο είναι πρώτα να τους πιάσουν και μετά να μην τους ξαναφύγουν ο Μαζιώτης, ο Ξηρός ή ο Σακκάς.
Αλλά περιμένω υπομονετικά να ακούσω τα επιχειρήματα όσων φρονούν το αντίθετο.
Αν υπάρχουν…
Google news
