[Ανάλυση] Από τον Γεωργάτο στον Μανωλά

Λίγους μήνες πριν από το κλείσιμο της προηγούμενης χιλιετίας, το καλοκαίρι του 1999, μια υπογραφή είχε προκαλέσει από την πλειονότητα των οπαδών του Ολυμπιακού το ανάθεμα για τον Σωκράτη Κόκκαλη. Ηταν εκείνη που είχε μπει από την πλευρά του πωλητή για την παραχώρηση του Γρηγόρη Γεωργάτου στην Ιντερ.

Ιστορική μεταγραφή, σπουδαίο deal για τους Ερυθρόλευκους, αλλά και η θρυαλλίδα για τις έντονες αντιδράσεις του κόσμου.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα είναι φανερό ότι η φίλαθλη κοινή γνώμη προσεγγίζει διαφορετικά τέτοιου είδους αγοραπωλησίες, οι οποίες είναι εξίσου ξεκάθαρο ότι έχουν πάει σε άλλο επίπεδο. Τότε ο Γεωργάτος είχε κάνει τους Νερατζούρι να ερωτευθούν τις σέντρες-ξυράφι που έβγαζε με το αριστερό πόδι και για την «επίθεση» με λιρέτες (εθνικό νόμισμα των Ιταλών τότε) που εξαπέλυσε η Ιντερ στον Ολυμπιακό οι Ερυθρόλευκοι δεν είχαν καμία συμμετοχή. Ούτε είχαν έστω δώσει την ευλογία τους.

Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι ΠΑΕ κρεμούν στα μανταλάκια οποιονδήποτε παίκτη εκτιμούν πως έφτασε στη μέγιστη εμπορική αξία του, όμως είναι πρόδηλο ότι τουλάχιστον είναι ενήμερες για την είσοδο του παίκτη στην αγορά και τις περισσότερες φορές με τη συγκατάθεσή τους, αφού πρώτα έχουν ορίσει το ποσό για την εξαγορά του ποδοσφαιριστή τους.

Ετσι βλέπουμε τον Καπίνο να… περιφέρεται σε δεκάδες ομάδες, μέχρι να πετύχει τη σωστή τιμή ο Παναθηναϊκός, το όνομα του Μανωλά να παίζει μεταξύ δεκάδων ομάδων και εφόσον βρεθεί εκείνη που θα καλύπτει το ποσό που έχει θέσει ο Ολυμπιακός θα πωληθεί.

Η εποχή άλλαξε. Ο κόσμος ωρίμασε και αντιλαμβάνεται ότι το ποδόσφαιρο, ειδικά την περίοδο των μεταγραφών, κάνει πράξεις που είναι καθαρά εμπορικές! Αν οι ομάδες κατορθώνουν να έχουν πάντα και έναν παίκτη-σημαία, θα διατηρούν και το συναίσθημα που είναι απαραίτητο στοιχείο για τη σχέση τους με τον κόσμο.