[Εμπιστευτικά] Οι καλύτεροι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Θυμάμαι μια φορά που πιτσιρικάς έφευγα από το γήπεδο με σκυμμένο το κεφάλι. Η ομάδα μου είχε κυριαρχήσει πλήρως στο γήπεδο αλλά έχασε.
– Μα δεν είναι δίκιο, γκρίνιαζα με την παρέα των υπόλοιπων πιτσιρικάδων.
Τότε ένας κύριος που προπορευόταν γυρίζει και μας αποστομώνει:
– Αν ψάχνετε για δίκιο να πάτε στον Αρειο Πάγο. Εδώ είναι μπάλα.
Εκτοτε σε πολλές και διαφορετικές περιστάσεις θυμήθηκα τον άγνωστο περαστικό που με βοήθησε να καταλάβω ότι στην μπάλα δεν κερδίζει απαραιτήτως το δίκιο. Κερδίζει ο νικητής.
Ευτυχώς το Μουντιάλ της Βραζιλίας τον διέψευσε. Εκεί στο τέλος κέρδισαν όχι απλώς οι Γερμανοί αλλά σίγουρα οι καλύτεροι.
Αν είχε προκύψει μάλιστα ένας τελικός μεταξύ Γερμανίας και Ολλανδίας, ίσως να βλέπαμε καλύτερη μπάλα και λιγότερο ξύλο. Να θυμίσω ότι η Αργεντινή είναι η πρώτη μη ευρωπαϊκή ομάδα που φτάνει σε τελικό του Μουντιάλ μετά το 2002 – και πολύ τους ήταν!..
Ακουσα πολλές ανοησίες τις τελευταίες ημέρες.
Ακουσα ότι η Αργεντινή είναι «αριστερή επιλογή» και ότι το ποδόσφαιρό της είναι περίπου η αθλητική εκδοχή του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» – μείον η φοροδιαφυγή του Μέσι, υποθέτω…
Ή ότι η Γερμανία πρέπει να χάσει «για να μη δούμε την Μέρκελ να πανηγυρίζει».
Ή ότι μόνο το ποδόσφαιρο του φτωχού Τρίτου Κόσμου αποτελεί «λαϊκό άθλημα».
Ή ότι η «φαντασία» της Αργεντινής υπερτερεί της «πειθαρχίας» των Γερμανών – όντως, η φαντασία του Μασεράνο, του Μπίλια και του Ντεμικέλις στις κλωτσιές αποδείχτηκε αχαλίνωτη…
Σε όλους αυτούς απάντησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί. Με τον πιο απλό και πειστικό τρόπο: παραμένοντας από την αρχή ως το τέλος η καλύτερη ομάδα που πάτησε το χορτάρι της Βραζιλίας.
Υπό αυτήν την έννοια, η επικράτησή τους δεν είναι παρά ο θρίαμβος του αυτονόητου.
Του αυτονόητου ότι ένα ομαδικό άθλημα είναι πάντα ομαδική υπόθεση.
Του αυτονόητου ότι η επιτυχία είναι προϊόν μιας σταθερής μεθόδου.
Του αυτονόητου ότι καμία μέθοδος δεν μπορεί να αποδειχθεί επιτυχής χωρίς σκληρή προσπάθεια.
Αυτό είναι η Γερμανία σε όλα τα επίπεδα. Αυτό παρουσίασε τελικά και στα γήπεδα της Βραζιλίας.
Εδρεψε τους καρπούς μιας προσπάθειας που ξεκίνησε πριν από το 2006 και στην οποία επέμεινε παρά τις επί μέρους αποτυχίες.
Στην κορυφή ανέβηκε σκαλί-σκαλί όχι χάρη σε μια χαρισματική γενιά ποδοσφαιριστών (όπως, ας πούμε, ήταν εκείνη του Μπεκενμπάουερ, του Μίλερ, του Μπράιτνερ και του Οβερατ) αλλά χάρη σε ένα σχέδιο και σε μια νοοτροπία.
Αυτό τελικά είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση που η μπάλα μπορεί να ζητήσει από τη δικαιοσύνη.
Κι άρα έχει δίκιο η Μέρκελ που πανηγυρίζει.
Google news
