Σβήσε το φως να κοιμηθούνε

Δηλαδή, εγώ που δεν γουστάρω ούτε Φωτόπουλο ούτε μεγαλοεπιχειρηματίες, τι θα ψήφιζα στο δημοψήφισμα για την ΔΕΗ; «Ναι»; «Οχι»; «Aγάπη μου, έχω πονοκέφαλο»; Καλά που με έβγαλε η κυβέρνηση από το δίλημμα, όπως μόνο εκείνη ξέρει: αποφασίζει πριν από μένα για μένα. Μια χαρά τη στούμπωσαν τη «μικρή ΔΕΗ» στο Θερινό Τμήμα.

Την οποία «μικρή ΔΕΗ», ρώτα και κάναν άλλον, βρε Αντώνη μου. Ορίστε τώρα. Ηθελα κι εγώ να την αγοράσω και μου την πήρες μέσα από τα χέρια μου. Κάνω συλλογή και μόνο η «μικρή ΔΕΗ» μου λείπει. Μέχρι τώρα έχω συγκεντρώσει: Τη Μικρή Επίδαυρο. Τη Μικρή Αρκτο. Τη Μικρή Πρέσπα. Τη Μικρή Λουλού. Τη Μικρή και Τριανταφυλλένια. Τη Μικρά Ασία. Τη Μικρά Αγγλία. Τις μικρές αγγελίες. Τις Μικρές Κυρίες. Τις Μικρές Κυκλάδες.

Τις οποίες μικρές Κυκλάδες μπιρ παρά θα τις ξεπουλήσουνε. Σαν τα μποξεράκια στη λαϊκή: στους δύο αιγιαλούς μια Νάξος δώρο! Δεν βαριέσαι. Τυχερά είναι αυτά. Οταν έρθει η ώρα του αιγιαλού:

1. Θα ζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δημοψήφισμα

2. Θα αμολήσει κάθε από-κομμα από μια ανακοίνωση – καθότι όλοι στην Ελλάδα κάνουν σόλο καριέρα

3. Θα τρίβει τα χέρια της η κυβέρνηση

4. Θα πάει στα τσακίδια κι ο αιγιαλός.

Αμα έχεις απέναντί σου πολιτικούς με αϊκιού ραδικιού, τη μάνα τους ξεπουλάς και δεν κουνιέται φύλλο.

Μια χαρά τα είπε ο άρχοντας Ταμήλος: το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό. Χωρίς ρεύμα μπορείς να ζήσεις στο χωριό. Χωρίς ρεύμα μπορείς και να πεθάνεις στο χωριό, κύριε Ταμήλο μου. Οταν οι ευπαθείς ομάδες πέσουν μούρη με μούρη με τον καύσωνα – και τους έχει τραβήξει και ο συνδικαλιστής τον γενικό – πώς θα τη βγάλουν, άνθρωπέ μου; Με τη βεντάλια της γιαγιάς; Ή, επειδή είμαστε «χώρα γερόντων», ευκαιρία να ξεκάνουμε τον παππού; Για να μη μιλήσουμε για τη μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς. Που προφανώς δεν την έχετε ακουστά εσείς, ως βουκόλος που σέβεται τον εαυτό του.

Ξέρετε, κύριε Ταμήλο μου, δεν το μάθατε από μένα – αλλά υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται το ηλεκτρικό ρεύμα για να κρατηθούν στη ζωή. Μη σας σοκάρω, αλλά όλα τα νοσήματα τον 21ο αιώνα δεν αντιμετωπίζονται με βεντούζες, βδέλλες, μελισσόχορτο και ξεμάτιασμα. Υπάρχουν π.χ. άτομα που χρειάζονται μηχανική υποστήριξη καρδιάς ή αναπνοής. Και η ιατροφαρμακευτική αγωγή δεν είναι «φτου, φτου, στα όρη τα άγρια βουνά». Ούτε η προσευχή στον Αγιο Νεκτάριο, βοήθειά μας. Ούτε τάμα στη Μεγαλόχαρη.

Κοινωνικό αγαθό είναι το ρεύμα, κύριε Ταμήλο μου. Κι αν έχετε απορίες, όλες οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στη διάθεσή σας. Να σας επισκεφθώ στον χώρο σας. Δώστε μου τη διεύθυνση του σπηλαίου σας, να βάλω το GPS στον  δεινόσαυρό μου να με κεράσετε ακρίδες κι άγριο μέλι και να τα πούμε με την ησυχία μας.

Ελα μωρέ πια, με τη ΔΕΗ και κολοκύθια τούμπανα. Βαρέθηκα. Για πε’, ρε, παίζει κάνα καλό; Βάλε Μουντιάλ. Ανοιξε μια παγωμένη. Ντελιβέριασε μια οικογενειακό μέγεθος με έξτρα μπέικον. Αραξε. Κάθησε. Βούλιαξε. Νύσταξε. Σβήσε το φως να κοιμηθούμε. Και ξεπούλα το σύμπαν στις μύτες των δακτύλων. Σιγά, ψιθυριστά. Μη μας ξυπνήσουνε.

Γραφική θα γίνω, επαναλαμβάνοντας τις ευθύνες αυτού του λαού. Το μερίδιο συνενοχής τού ψηφοφόρου. Γραφική θα γίνω, τρελή θα γίνω, μια τρελή του Σαγιό, μια ξεμαλλιασμένη ηρωίδα του Ζαν Ζιροντού.

Τι κάνει η Ορελί, θυμόμαστε ή μπα; Τι κάνει αυτό το ρομαντικά αέρινο πλάσμα που αντιστέκεται με τον δικό της αλαφροΐσκιωτο τρόπο σε κάθε μορφή άνομης εξουσίας; Πώς στήνει παγίδες στους σκοτεινούς τύπους που θέλουν να εκμεταλλευθούν το υπέδαφος του Παρισιού – που και καλά έχει πετρέλαιο; Πώς τους καταστρέφει – όταν εκείνοι, τυφλωμένοι από την απληστία τους, δεν βλέπουν ούτε κάτω απ’ τη μύτη τους;

Αυτή η χώρα, αυτός ο τόπος θέλει περισσότερες Ορελί. Θέλει περισσότερες τρελές. Και τρελούς. Αλλιώς τη βάψαμε. Αλλιώς, πατριωτάκι, κατέβασε τον γενικό αυτού του τόπου.

Αλλιώς, σβήσε το φως να κοιμηθούνε.