Δεν είμαστε πια περιστέρια

Η ελπίδα και η απελπισία. Επί χρόνια ταλαντευόμαστε από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Σήμερα η πλειονότητα των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων μοιάζει να βυθίζεται σε μια ασαφή συναισθηματική κατάσταση, επίπεδη, χωρίς προοπτική. Σε έναν βαθύ ύπνο ή σε ένα εκούσιο κώμα.

Για το Ισραήλ, το οποίο είναι συνηθισμένο στις απογοητεύσεις, νομίζω πως η ελπίδα (εάν θυμάται κανείς αυτή τη λέξη) είναι πάντα διστακτική, ένα επονείδιστο τίποτα που απολογείται εκ των προτέρων. Η απελπισία, απεναντίας, είναι αποφασιστική, αυταρχική, σαν να εκφράζεται στο όνομα ενός φυσικού δικαίου ή ένα αξίωμα που επιβεβαιώνει ότι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο λαούς η ειρήνη δεν θα αποκατασταθεί ποτέ και ότι ο μεταξύ τους πόλεμος είναι θεϊκή βούληση. Στα μάτια της απελπισίας, οποιοσδήποτε ελπίζει ακόμη, πιστεύει ακόμη στην πιθανότητα της ειρήνης, είναι – στην καλύτερη περίπτωση – αφελής ή ένα χιμαιρικό πνεύμα, φυλακισμένο στις φαντασιώσεις του. Στη χειρότερη περίπτωση είναι ένας προδότης που υπονομεύει τη δυνατότητα αντίστασης του Ισραήλ.

Υπό αυτή την έννοια η ισραηλινή Δεξιά νίκησε. Η Δεξιά έχει καταφέρει να κατακτήσει την πλειονότητα των Ισραηλινών. Κατά συνέπεια, δεν νίκησε μόνο την Αριστερά. Νίκησε και το Ισραήλ. Και όχι μόνο γιατί αυτό το όραμα του απαισιόδοξου κόσμου οδηγεί το κράτος του Ισραήλ σε παράλυση στον πιο ζωτικό γι’ αυτό χώρο. Σε έναν χώρο όπου απαιτείται τόλμη, ευελιξία και δημιουργικότητα, η Δεξιά νίκησε το Ισραήλ σε αυτό που θα μπορούσαμε ακόμη να ονομάσουμε «ισραηλινό πνεύμα»: αυτή τη σπίθα, η οποία μπορούσε να μας αναγεννήσει, το κουράγιο. Και η ελπίδα. Σε αυτόν τον τομέα, τον πιο σημαντικό για την ύπαρξή του, το κράτος του Ισραήλ είναι πρακτικά άβουλο. Κενό από πράξεις, κενό από συνειδήσεις, ένα κενό μέσα στο οποίο ανθεί αποτελεσματικά η απώθηση κάθε ηθικής κρίσης.

Ο ΑΜΠΑΣ. Ακόμη και αν Μαχμούντ Αμπάς, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για να αποτρέψει την τρομοκρατία κατά των Ισραηλινών και διακήρυξε ότι δεν θα επιστρέψει στη γενέτειρά του Σαφέντ παρά μόνο ως τουρίστας. Ακόμη και αν δήλωσε ανοιχτά ότι το Ολοκαύτωμα ήταν το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ακόμη και αν επιτέθηκε σκληρά στους απαγωγείς των τριών ισραηλινών εφήβων. Ακόμη και αν έφερε εις πέρας όλα αυτά, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έσπευσε να ρίξει έναν παγωμένο κουβά στο κρανίο του.  

Ακόμη και αν τα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου παρουσίαζαν στο Ισραήλ μια ευαίσθητη πρωτοβουλία η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν νέο διάλογο, που ποτέ δεν γνωρίσαμε, και τον οποίο φιλοδοξούμε χρόνια, η ισραηλινή κυβέρνηση θα κώφευε με τρόπο απόλυτο και επιδεικτικό, όπως τα τελευταία 12 χρόνια. Διότι πλέον κανείς δεν μπορεί να μας εξαπατήσει. Γιατί δεν είμαστε πια περιστέρια. Ποτέ δεν θα εμπιστευθούμε έναν Παλαιστίνιο ή έναν οποιονδήποτε Αραβα. Ή έναν αμερικανό υπουργό Εξωτερικών ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτα για την πραγματικότητα της ζωής. Ή για την ελπίδα ότι μια μέρα η ζωή μας θα είναι καλύτερη. Ή, απλώς, για τη ζωή.   

ΕΛΠΙΔΑ. Εμείς που ελπίζουμε εδώ και πολλά χρόνια στην ειρήνη θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε την ελπίδα. Μια ελπίδα καθαρή, χωρίς παραχωρήσεις. Που ξέρει ότι είναι η μοναδική μας ευκαιρία – Ισραηλινών και Παλαιστινίων – να ξεπεράσουμε το βάρος της απελπισίας.