[Στίγμα] Ο νικητής του διαγωνισμού

– Σας ακούω στη γραμμή 1, είπα με φωνή όσο γινόταν πιο επαγγελματική (αυτό το έχω αντιγράψει από κάτι μεταμεσονύχτια παιχνίδια-μαϊμού που έχουν κατακλύσει τα κανάλια και ουδείς ασχολείται μαζί τους, ενώ κοροϊδεύουν τόσο ξεδιάντροπα τον κοσμάκη).

«Καλώς τον πελάτη» πήγα να αναφωνήσω, αλλά περιορίστηκα σε ένα «συγχαρητήρια, το βρήκατε», διότι όντως τα σανσκριτικά που ψήφισαν νύχτα οι 100 βουλευτές του Α’ Θερινού Τμήματος της Βουλής και δεν ήξεραν την τύφλα τους τι ψήφιζαν αφορούν μία ακόμη παράταση της θητείας των Ανεξάρτητων Αρχών. Και ειδικότερα – χα! – την παράταση της θητείας του λατρεμένου ΕΣΡ, το οποίο ως γνωστόν μοιράζει αφειδώς πρόστιμα, τα οποία στη συνέχεια, λόγω ακριβώς της παράνομης σύνθεσης που έχει, καταπίπτουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και έτσι δεν πληρώνει κανείς!

Οπως μου εξήγησε ο… νικητής του διαγωνισμού Μιλτιάδης (Παπαϊωάννου), η θητεία ορισμένων μελών του ΕΣΡ έχει παρανόμως ανανεωθεί έως και τέσσερις φορές έως τώρα, οπότε τα μετράμε τα εξάμηνα και βρίσκουμε δύο χρόνια. Η ανανέωση αυτή δεν έπρεπε να γίνει και ο λόγος είναι ότι επί θητείας του στο υπουργείο Δικαιοσύνης ο Μιλτιάδης Παπ. ψήφισε νόμο, τον 4055/2012, ο οποίος καθιερώνει πλαφόν οκτώ ετών ως ανώτατο όριο θητείας κάποιου στο λατρεμένο, θα επαναλάβω, Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.

Εδώ όπου ως γνωστόν η Βουλή ψηφίζει ακατανόητες για τον πολύ κόσμο διατάξεις όπως αυτή που έκρυβε το μεγάλο μυστικό για το ΕΣΡ, οι νόμοι θεσπίζονται για να παραβιάζονται. Αλλη εξήγηση δεν έχω.

******************************************

Για τα μάτια του προέδρου

Προς τέρψιν δε όσων δεν έχουν γνώση περί τίνος ομιλώ, επαναφέρω το σχετικό εδάφιο του νόμου για την «Κύρωση αποφάσεων για την υπαγωγή επενδυτικών σχεδίων», για να δώσω εν συνεχεία και το (μπόλικο) παρασκήνιο αυτής της ιστορίας:

Και όλα αυτά γιατί παρακαλώ; Για τα μάτια, κυρίως, του προέδρου Ιωάννη «ήμουνα νιος και γέρασα όταν ανέλαβε» Λασκαρίδη. Ο θαλερός, παρά τις (πολλές) δεκαετίες που βαραίνουν τους ώμους του, πρόεδρος ήταν τόοοοοτε, παλιά, μια επιλογή τού και Νέστορα μπορείς να τον λες πια της πολιτικής, Απόστολου «έχω μονίμως τα νεύρα μου» Κακλαμάνη. Ο οποίος Απόστολος, Αποστόλης για τους φίλους, έχει, θα του την καταλογίσω, και μια μικρή, τόση δα, ευθύνη για όλο το προηγούμενο. Διότι ο κυρ-Απόστολος, ως πρόεδρος της Βουλής τόοοοτε, παλιά, «μερίμνησε» ώστε οι Ανεξάρτητες Αρχές να στελεχώνονται με πλειοψηφία των 4/5 της Βουλής. Ηταν, μου λένε, η πιο ασφαλής μέθοδος για να μη συμφωνήσει ποτέ η Βουλή στο πρόσωπο κάποιου, με αποτέλεσμα να έχουμε τα καραγκιοζιλίκια «της παραγράφου 2, του άρθρου 5 όπως τροποποιήθηκε από τη διάταξη α’, σε συνδυασμό με την υποπερίπτωση δείνα και την υποπαράγραφο ε’»…

******************************************

Μα ούτε ένα τηλέφωνο;

Την ώρα όμως που εγώ είχα αφοσιωθεί στα μυστήρια τρένα του ΕΣΡ, στη ΔΗΜΑΡ εξελίσσονταν συγκλονιστικά γεγονότα του τύπου «εμείς που δεν διαγράφουμε κανέναν, λέμε να ξεκινήσουμε το σπορ από τον Ψαριανό».

Εννοείται ότι αναζήτησα τον καρατομηθέντα. Τον βρήκα φυσικά στα «κάγκελα». Του την έχει «καρφώσει» το γεγονός ότι δεν του τηλεφώνησε κανείς από το κόμμα να τον ενημερώσει: ούτε ο μπάρμπα Φώτης («40 χρόνια ρε γαμώτο φίλοι, να μη με πάρει ένα τηλέφωνο;) ούτε ο γραμματέας της ΚΟ Αναγνωστάκης ούτε καν ο εκπρόσωπος Τύπου.

– Το μάθατε και εσείς από τα μέσα, ε; ρώτησα βέβαιος για την απάντηση.

Φυσικά δεν ρώτησα τι άλλο του είπε ο… ομαδάρχης της κατασκήνωσης – δεν είχε νόημα. Ρώτησα όμως για το παρασκήνιο: βασικά «κεραυνό εν αιθρία» δεν το λες αυτό το πράγμα.

Διότι το βράδυ της Τετάρτης του είχε τηλεφωνήσει ο γραμματέας της ΚΟ Δημ. Αναγνωστάκης, ο οποίος τον είχε παρακαλέσει να υπογράψει την πρόταση για το δημοψήφισμα, και ας διαφωνεί.

– Υπόγραψε ρε φίλε, και μετά κάνε ό,τι και ο Λυκούδης. Μια δήλωση ότι διαφωνείς επί της ουσίας, αλλά το υπογράφεις γιατί είναι κεντρική επιλογή του κόμματος…

Ο Ψαριανός δεν έκανε «ό,τι και ο Λυκούδης» και ιδού πώς χάλασε μια ωραία φιλία με τον μπάρμπα Φώτη που κρατούσε από την εποχή του ΚΚΕ Εσωτερικού, της ΕΑΡ και πάει λέγοντας…

******************************************

Κακό χωριό τα λίγα σπίτια

Στα καπάκια – έκφραση της αργκό που σημαίνει αμέσως μετά – με ενημέρωσαν ότι και ο κολλητός του Ψαριανού Ανδρέας «ξέρω πιο καλά τον ΣΥΡΙΖΑ από τον καθένα» Παπαδόπουλος εγκατέλειψε το κόμμα της χαράς.

Τον βρήκα δύσθυμο, όταν μιλήσαμε.

– Καλά εσείς γιατί φύγατε; Σας ζήτησε κανείς να υπογράψετε κάτι;

Αυτό μέχρι και αλληλεγγύη μπορείς να το πεις, θα εξηγούσα εγώ. Και θα πρόσθετα ότι εξ όσων κατάλαβα συνομιλώντας και με τους δύο, δεν υπάρχει ακόμη τίποτε στα σκαριά. Ασε που μέχρι αργά το μεσημέρι δεν είχαν ακόμη ούτε καν συνομιλήσει με τον Σπύρο Λυκούδη που θεωρητικά ηγείται του αντικουβελικού χώρου.

Συμπέρασμα στο οποίο προχωρώ αμέσως: «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια». Το λέμε στην Ηπειρο…