[Αγιογραφίες] Οδοφράγματα

ΤΕΛΙΚΑ, η «μικρή ΔΕΗ» δεν ήταν η ευκαιρία για να πάρει σάρκα και οστά ο «μεγάλος συνασπισμός» της αντιπολίτευσης. Μπορεί στα χαρτιά το άθροισμα των 120 βουλευτών να ήταν μια ενδιαφέρουσα πολιτική άσκηση. Στην πράξη όμως ούτε οι βραχυχρόνιες σκοπιμότητες ούτε οι μακροπρόθεσμες στρατηγικές των κομμάτων που είναι εκτός εξουσίας, επέτρεπαν μια σύγκλιση που να αποτελέσει οδόφραγμα για την προεδρική εκλογή.

ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθεί ότι το Μαξίμου δεν μπήκε καν στον πειρασμό που υπέβαλλαν οι «ιδέες» του Προέδρου της Βουλής. Η συλλογιστική Μεϊμαράκη ήταν καθαρά πολιτική: Παίξ’ το λαρτζ χαρακτηρίζοντας ως ομοειδείς τις προτάσεις. Ανοιξε την Ολομέλεια για ένα Σαββατοκύριακο και άσε την αντιπολίτευση να βράσει στο ζουμί της με σαράντα βαθμούς. Γιατί; Μα, για να φανούν οι διαφορές απόψεων και να λιώσει το μέτωπο μέσα στη ζέστη. Παρ’ όλα αυτά, το επιτελείο του Πρωθυπουργού προσπέρασε τη μάχη αυτή. Και προτίμησε να περάσει χωρίς χρονοτριβή η «μικρή ΔΕΗ» ώστε να ξεμπερδεύει γρήγορα με τα προαπαιτούμενα της τρόικας.

ΣΤΟ στρατόπεδο της συμπολίτευσης η «μικρή ΔΕΗ» ανέδειξε διαφορές αντιλήψεων ως προς τη μεγάλη εικόνα. Ο Μεϊμαράκης – και αρκετοί που σκέφτονται όπως αυτός – θεωρεί ότι η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας πόλεμος χαρακωμάτων. Ποτέ δεν πρέπει να χάνεις ευκαιρία να φθείρεις τον εχθρό και να του προκαλείς απώλειες. Συζήτηση για το δημοψήφισμα θέλουν; Ε ας τους τη δώσουμε. Κουκιά δεν θα βρουν. Μόνο το ζιζάνιο της διχόνοιας θα φυτρώσει ανάμεσά τους. Για τον ΣΥΡΙΖΑ η θέση θα ήταν, ομολογουμένως, δύσκολη. Από αριστερά, η ΔΗΜΑΡ δεν ήταν συντεταγμένη και το ΚΚΕ παραταγμένο αντίθετα. Από δεξιά, η συμπόρευση με τον Καμμένο ήταν προβληματική, ενώ η θέση της Χρυσής Αυγής υπέρ δημοψηφίσματος ήταν σκέτη παγίδα. Αλλά αυτό είναι ένα έργο που μάλλον δεν θα δούμε.

Ο Μεϊμαράκης ήθελε να δώσει τη μάχη για το 120 πολύ πριν από την προεδρική εκλογή και να σπάσει το αντίπαλο μέτωπο. Το Μαξίμου προτιμά να τα δώσει όλα στη μάχη της οικονομίας και, κυρίως, σε μια γρήγορη νομοθετική προέλαση – τι την κλείσαμε την Ολομέλεια; – στα βολικά από την άποψη αυτή θερινά τμήματα. Πάμε λοιπόν για Σεπτέμβριο και βλέπουμε. Κάπως έτσι η διάσταση απόψεων μεταξύ γραφείων Πρωθυπουργού και Προέδρου Βουλής ήταν κυρίως έκφραση διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας. Αλλωστε – κάτι που ίσχυσε και επί Καραμανλή – ο Βαγγέλης είχε πάντα τις δικές του απόψεις για θέματα χειρισμών και, φυσικά, ουδέποτε δίστασε να τις πει δημόσια.

ΤΟ ερώτημα τώρα είναι άλλο. Μπορεί ο «μεγάλος συνασπισμός» της αντιπολίτευσης να παραμένει άπιαστος. Μπορεί όμως και η όλη κοινοβουλευτική εξέλιξη περί τη «μικρή ΔΕΗ» να έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να κάνει τη φασαρία του αλλά να μην εγκλωβιστεί σε μια μάχη που θα τον έδειχνε ακατάλληλο για να ηγηθεί ενός αντικυβερνητικού μετώπου. Με τον ίδιο τρόπο που η επιστράτευση του περασμένου Σαββατοκύριακου έβγαλε την Κουμουνδούρου από τη δύσκολη θέση να συνδεθεί – μέσω της σύμπλευσης με τους Φωτόπουλους – με ένα κατέβασμα του διακόπτη που θα ταλαιπωρούσε τη μέση αλλά και την τουριστική Ελλάδα. Δηλαδή δεν κέρδισαν, αλλά δεν έχασαν κιόλας.