Γιατί δεν ήταν «…κάζο»

Αφελώς και αβασάνιστα πολλές φορές χρησιμοποιούμε εμβληματικές φράσεις με ξεχωριστό ειδικό βάρος, που ξεπήδησαν μέσα από ιστορικές στιγμές του παρελθόντος για να χαρακτηρίσουμε ανάλογα γεγονότα. Το «Βατερλώ», για παράδειγμα, συνοδεύει (σχεδόν) όλες τις καταστροφικές ήττες, η «πύρρειος νίκη» τις… καταστροφικές επιτυχίες και πάει λέγοντας. Προσφάτως ενέσκηψε ο όρος «Μαρακανάζο»· η λέξη εφευρέθηκε από τους χαιρέκακους Αργεντινούς για να λοιδορήσουν την αποτυχία των Βραζιλιάνων στον τελικό του Μουντιάλ του 1950. Το βράδυ της Τρίτης το Μαρακανάζο μνημονεύτηκε από σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης ή κοινωνικής δικτύωσης προκείμενου να περιγράψουν εμφατικά τη συντριβή των Βραζιλιάνων από τους Γερμανούς. Η λέξη μάλιστα (αφού το ματς δεν έγινε στο Μαρακανά, αλλά στο Μινεϊράο) παρεφθάρη σε Μινεϊράζο. Ουδεμία σχέση έχει, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, το Μαρακανάζο με το Μινεϊράζο. Τότε, στο μακρινό 1950, ένας λαός είχε ήδη σηκώσει με το ένα χέρι το Παγκόσμιο Κύπελλο κι όταν ετοιμάστηκε να το πιάσει και με τα δυο του «εκλάπη». Την Τρίτη η παραπαίουσα και ασθενής ομάδα του ελλείποντος Σκολάρι έδωσε μάχη – κυρίως – για να αποδείξει στο κοινό της ότι δεν είχε φθάσει τυχαία στον ημιτελικό και αυτή τη μάχη την έχασε με παταγώδες σκορ. Το 1950 όλοι ήταν σίγουροι για την ομάδα τους. Το 2014 ουδείς πλην του Φελιπάου Σκολάρι ήταν σίγουρος για την ποιότητα των απρόσωπων ποδοσφαιριστών της Σελεσάο. Τότε ήταν το πρώτο δυνατό ράπισμα και το πρώτο πονάει. Από το 1950 και μετά έχουν ακολουθήσει κι άλλα ραπίσματα, αλλά και πέντε παγκόσμιοι τίτλοι. Το Μινεϊράζο ήταν μια συντριβή, αλλά Μαρακανάζο δεν ήταν. Το ’50 κάποιοι αυτοκτόνησαν, προχθές κάποιοι έκλαψαν και μετά πνίγηκαν στις καϊπιρίνιες. Αλλοι καιροί και άλλα ήθη. Και οι Βραζιλιάνοι, τώρα; Αυτοί πρέπει να ξαναπιστέψουν στον εαυτό τους. Αλλωστε πολλές φορές μια ψευδομαρτυρία έσωσε μια ζωή…