Τουλίπες στον άνεμο

Πάντα το ποδόσφαιρο των Ολλανδών ασκούσε μια γοητεία στους φίλους του αθλήματος. Να ήταν ο Κρόιφ που έδωσε άλλη προσωπικότητα στην πορτοκαλί ομάδα, να ήταν ο Αγιαξ που έφερε καινά δαιμόνια στα ευρωπαϊκά γήπεδα; Ο,τι και να ήταν, οι Οράνιε πάντα σε ρόλο πρωταγωνιστή είχαν να παρουσιάσουν μια λαμπρή παράσταση στα Μουντιάλ με (δυστυχώς γι’ αυτούς) μελοδραματικό τέλος.

Το καλοκαίρι του 1974 η ασταμάτητη μηχανή του Ρίνους Μίχελς προσέκρουσε στο τείχος της διοργανώτριας Δυτικής Γερμανίας. Ο Κάιζερ αποδείχθηκε πιο ικανός από τον Ιπτάμενο Ολλανδό και ύψωσε τον πρώτο Χρυσό Κορμό της Ιστορίας. Τότε είπαν όλοι: άτυχοι οι Ολλανδοί, έπεσαν πάνω σε αφιλόξενη οικοδέσποινα… Είχαν δίκιο!

Στην αμέσως επόμενη διοργάνωση ο Γιόχαν Κρόιφ, προφασιζόμενος δυσφορία για το δικτατορικό καθεστώς, άφησε την ομάδα του δίχως ηγέτη στα νύχια του στρατηγού Βιντέλα. Ο τελικός με την Αργεντινή είχε την κατάληξη του τελικού του ’74: καλοί οι Ολλανδοί, αλλά οι διοργανωτές καλύτεροι. Τότε σχολίασαν αυτοί που είχαν παρακολουθήσει και τους δύο τελικούς: άτυχοι ξανά οι Ολλανδοί! Ξαναείχαν δίκιο.

Από το 1978 μέχρι το 2010 οι Οράνιε έχουν να παρουσιάσουν ομάδες και ομάδες, όλες τους δυνατές με παίκτες που έλαμπαν. Να θυμηθούμε Γκούλιτ; Φαν Μπάστεν; Κλάιφερτ; Ντάβιντς; Από τίτλους; Οι Oλλανδοί, οι υπέροχοι Ολλανδοί των γηπέδων, στην τροπαιοθήκη τους ψηλά ψηλά έχουν ένα Κύπελλο μονάχα· το ίδιο Κύπελλο που στολίζει και την τροπαιοθήκη της αμαρτωλής και καταφρονεμένης ΕΠΟ: το Euro!

Και φτάνουμε στο 2010. Πέρα από την Αφρική και με τη βουβουζέλα να σου τρυπάει το μυαλό και μια Ολλανδία να τρυπάει τις αντίπαλες άμυνες σαν τυρί γκούντα (Ολλανδίας) και να φτάνει ίσαμε τον τελικό. Εκεί περίμενε η ισπανική αρμάδα. Η πληρέστερη και καλύτερη εθνική ομάδα που παρουσιάστηκε ποτέ σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο! Πού πας, ρε Φαν Μάρβαϊκ; Απόψε ο Μέσι περιμένει τους Ολλανδούς. Η Αργεντινή δεν είναι ούτε διοργανώτρια ούτε η υπερομάδα· ένας Μέσι είναι. Οποιαδήποτε δικαιολογία αποτυχίας των Οράνιε θα είναι… τουλίπα στον άνεμο!