Δεν είμαι εθνικά υπερήφανος

Εθνικά υπερήφανοι μπορεί να αισθάνονται στην Κόστα Ρίκα από το ξημέρωμα της Δευτέρας, όμως εγώ, εδώ στην Ελλάδα, δεν είμαι. Είμαι πικραμένος, είμαι οργισμένος, είμαι απογοητευμένος, είμαι προβληματισμένος, αλλά εθνικά υπερήφανος δεν νιώθω, και όποιος νιώθει εθνικά υπερήφανος ή δεν γνωρίζει ποδόσφαιρο ή κάποιος άλλος τού ψιθύρισε στ’ αφτί πως αυτό πρέπει να πει: πως είναι εθνικά υπερήφανος (και να δείξει και λιγάκι συγκινημένος)!

Οχι, δεν επαίρομαι επειδή η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της πατρίδας μου παίζοντας απέναντι σε έναν αποσυντονισμένο και ατάκτως ερριμμένο αντίπαλο αποκλείστηκε! Δεν φουσκώνω από υπερηφάνεια γιατί χάθηκαν τόσες ευκαιρίες από τους παίκτες μας, γιατί το ένα «αχ» διαδεχόταν το άλλο και, τέλος, το πιο βαθύ επιφώνημα, κάτι σαν τελευταία ανάσα, βγήκε από τα δικά μας πνευμόνια.

Λυπάμαι αντίθετα που η γενιά μου (αυτή των γεννημένων στη δεκαετία του ’60, που ευτύχησε να βγει στους δρόμους το ’87 και το 2004) ίσως να μην έχει την ευκαιρία να δει ξανά την ομάδα της να προκρίνεται στην 16άδα ενός Μουντιάλ όπου να την περιμένει αντίπαλος με δυνατότητες Φωστήρα ή Πράσινων Πουλιών. Κλωτσήσαμε την ευκαιρία να μπορούμε και απόψε να είμαστε πρωταγωνιστές. Επιστρέψαμε στην μπίρα της αδιαφορίας ζαλισμένοι από στροβιλισμούς σε παραπλανητικά σχόλια και κλεφτές ματιές στη γιγαντοοθόνη: τι κάνει η Ολλανδία ρε παιδιά;

Δεν μπορώ να είμαι εθνικά υπερήφανος, όταν βλέπω ομάδες χειρότερες από τη δική μας να κάνουν πραγματικά υπερήφανους τους οπαδούς τους, κι εγώ να μετράω τι έφταιξε και τι δεν έγινε που θα μπορούσε να γίνει ώστε πραγματικά να κοκκινίσω από υπερηφάνεια, όπως πριν από δέκα χρόνια!

Και ο Σάντος, ο προπονητής των… επιτυχιών; Ποιων επιτυχιών; Ο Σάντος μίλησε με λόγια για την Ελλάδα που με συγκίνησαν, αλλά ως προπονητής δεν με συγκίνησε καθόλου, αντίθετα με εξόργισε. Ηττοπαθής, εμμονικός, καταθλιπτικός, αδιάφορος, ένοχος!

Θυμάμαι στο ματς του Euro 2012, στον αγώνα νοκάουτ με τη Γερμανία, αγωνίστηκε a priori ηττημένος.

Δεν πίστεψε και δεν εμψύχωσε ούτε μια στιγμή την ομάδα του. Γερμανία, σου λέει, τελειώσαμε! Και με την Κόστα Ρίκα; Λάθη, λάθη, λάθη. Μόνο δύο θα επισημάνουμε. Δύο από τα πολλά.

Τερματοφύλακας που έχει εισπράξει επιτυχία πρόκρισης δεν αντικαθίσταται αν δεν συντρέχουν λόγοι τραυματισμού. Ο Γλύκος πήρε το εισιτήριο για το Ρεσίφε, ο Γλύκος έπρεπε να παίξει με την Κόστα Ρίκα! Ο Καρνέζης είδε την νίκη επί της Ακτής από τη χαραμάδα του προβλήματός του. Και στο πρόβλημά του παρέμεινε…

Και κορυφαίο λάθος: φροντίζεις να αποφορτίσεις τους παίκτες σου στην πιο ψυχοφθόρο ποδοσφαιρική διαδικασία, αυτή των πέναλτι. Αντίθετα, ο Πορτογάλος εξερράγη και αποβλήθηκε.

Οι παίκτες έμειναν μετέωροι στο κενό της ψυχολογίας τους και κατέρρευσαν δραματικά και αναπόδραστα. Και τέλος, κάτι ακόμα για τον συμπαθή κατά τα άλλα ομοεθνή του Βάσκο ντα Γκάμα θαλασσοπόρου των γηπέδων: δεν εγκαταλείπεις για οποιονδήποτε λόγο το σκάφος σου ύστερα από ένα ρήγμα στα ύφαλά του, όπως ο αποκλεισμός από την 8άδα. Το ότι έφυγε σαν κυνηγημένος για την πατρίδα του αμέσως μετά το ναυάγιο δείχνει το ανύπαρκτο δέσιμο με την ομάδα που κυβερνούσε.

Και κάτι για όσους επικαλούνται την ατυχία. Ναι, χάσαμε ευκαιρίες, δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε την υπεροχή μας. Η ατυχία σε αναγνωρίζει ανάμεσα σε δεκάδες άλλους, σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί εκεί που μέσα στο μυαλό σου το ‘χεις. Το κλειδί της φυλακής του ο καθένας το κουβαλάει στην τσέπη του τελικά.

Το βράδυ δεν κοιμήθηκα φίλε, μου εξομολογήθηκε με πόνο ο φίλος Βασίλης από την Πρέβεζα. Και η μισή Ελλάδα το ίδιο έκανε Βασίλη, και σίγουρα όχι από εθνική υπερηφάνεια.