[Στίγμα] Ξημερώνουν ημέρες δόξας

Ξημερώνουν ημέρες δόξας
Είναι γνωστό, με την έννοια ότι το γνωρίζουν όλοι, πως τρέφω μια βαθιά εκτίμηση στους ανθρώπους του πνεύματος. Κλίνω, ας πούμε, ευλαβικά το γόνυ (τι γράφω σήμερα πάλι ο άνθρωπος) σε εκείνους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στη διεύρυνση της ανθρώπινης γνώσης. Σε αυτούς που χρησιμοποιούν ως όπλο και εργαλείο τη φιλοσοφία για να δώσουν απάντηση στις υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου. Στους ποιητές, τους ζωγράφους, τους λογοτέχνες, τους γλύπτες. Με δυο λόγια, υποκλίνομαι στους διανοουμένους. Είναι αυτοί που δίνουν ένα άλλο νόημα στην πεζή ζωή μας. 
Υπό την έννοια αυτή, είναι προφανές ότι χαιρετίζω, με απεριόριστο σεβασμό, τη χθεσινή τοποθέτηση της… διανοούμενης κυρίας Ρόδης Κράτσα ως επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής. Είναι προφανές ότι ξημερώνουν ημέρες δόξας για το Ινστιτούτο. Γεγονός που με οδηγεί στο να συγχαρώ αυτοπροσώπως και… ιδιοχείρως, που λένε, τον πρόεδρο Αντώνη για την επιλογή του…

Ελα, κερνάω καφέ στην πλατεία
Στο μεταξύ, νέες πιένες γνώρισε χθες το γνωστό καφενείο της Πλατείας Κολωνακίου Da Capo, το οποίο είχε δεχθεί, ως γνωστόν, δεινό πλήγμα κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, όταν απομακρύνθηκε «με… εντολή Σαμαρά» από τον πρωινό μας καφέ ο Γεράσιμος, Μάκης για τους φίλους, Γιακουμάτος.
Ενεφανίσθη, λαμπερή και απαστράπτουσα, η υπουργός Ολγα (Κεφαλογιάννη) για να πάρει τον καφέ μαζί μας. Μόλις είχε ολοκληρώσει μία – ακόμη – τηλεοπτική εμφάνιση (αυτή τη φορά στο Mega).
Μετ’ ολίγον, ενεφανίσθη ο εξ Ιωαννίνων ορμώμενος υπουργός Τασούλας, αυτός που καλείται να συνεχίσει το έργο που ξεκίνησε ο (και) σκαπανέας του Πολιτισμού Πάνος, Πανάρας για τους φίλους, Παναγιωτόπουλος. Και άφησε ορατό το «αποτύπωμά» του – θα πρόσθετα αν ήμουν ο δημοσιογράφος Πάνος και έγραφα για τον εαυτό μου!
Η συνάντηση ήταν εγκάρδια: η πληθωρική (στους τρόπους διευκρινίζω, όχι στα κιλά, δεν θέλω να παρεξηγηθώ) Ολγα σηκώθηκε, αγκάλιασε και φίλησε τον συνάδελφό της, τον οποίο είχε να δει από το πανηγυρικό Υπουργικό Συμβούλιο της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης – συμπεραίνω όχι αδίκως. Σου λέει «άντε να τον ξαναδώ τώρα τον Κώστα Τασούλα, γύρευε πότε θα ξανασυνεδριάσει το Υπουργικό».
Ο Τασούλας έδειξε να αιφνιδιάζεται από τον εναγκαλισμό. Αλλά αυτοκυριαρχήθηκε γρήγορα και είπε στη συνάδελφό του:
 – Ωωωω, προς τι όλο αυτό; Δεν είμαι καν ευρωβουλευτής…
Η συνέχεια είχε καφέ και κουβέντα στα γρήγορα, γιατί έπρεπε και οι δυο να μεταβούν στο Μουσείο Ακρόπολης προκειμένου να παραστούν στην ανακοίνωση διεθνούς πρωτοβουλίας για την επιστροφή των Γλυπτών…
Να μας ξανάρθετε… 

Προτιμά τον espresso lungo
Αυτόν που δεν περιμένω ποτέ να δω στο Da Capo είναι τον Κώστα fake Καραμανλή. Δεν του αρέσει ο καφές του Στάθη. Διότι ο άνθρωπος είναι μαθημένος να πίνει τον espresso του, πάντα lungo, στην Ιταλία. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, όλο στη Βόρεια Ιταλία πηγαίνει – Μιλάνο, Φλωρεντία, Τοσκάνη κ.λπ. – παρέα με εκείνον τον Βαληνάκη, που κάποτε τον είχε κάνει και υφυπουργό.
Και τώρα λείπει πάλι από προχθές. 
 – Πού βρίσκεται ο πρόεδρος; ρώτησα κάποιον δικό του.
 – Εφυγε, πήγε για ολιγοήμερες διακοπές.
Εδω το είχα να ρωτήσω «διακοπές, γιατί; Εκανε κάτι και νιώθει κουρασμένος; Πέντε χρόνια τώρα κάθεται, και αν προσθέσω και τα πεντέμισι που κυβερνούσε επίσης καθήμενος, έχουμε μια γεμάτη δεκαετία στον… καναπέ», αλλά δεν το έκανα για λόγους ευγενείας. Προτίμησα να ρωτήσω «πού», για να λάβω την απάντηση «σε ένα θέρετρο στη Βόρεια Ιταλία». 
Τέλεια! Ο άνθρωπος ξέρει να ζει…

Η παραδοχή και η… περαίωση
Αποθεώνω, ευκαιρίας δοθείσης, και τον Θεόδωρο Πάγκαλο, ο οποίος, εκτός που ολοφάνερα «ξέρει να ζει», πρέπει να αισθάνεται και δικαιωμένος από την ιδιότυπη κόντρα με τον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου κύριο Γιάννη Καραβοκύρη, διότι αποδεικνύεται ότι είχε δίκιο σε όσα έλεγε περί των πραγματικών αποδοχών ενός συνταξιούχου βουλευτή. 
Μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε και για τον οποίο με προθυμία εργάσθηκα για να διογκωθεί, μου τηλεφώνησε ο κύριος Καραβοκύρης, ο οποίος μου δήλωσε με παρρησία (που δεν τη βρίσκεις εύκολα διότι είναι σπάνιο είδος): «Εκανα λάθος. Τα όσα σας είπα βασίζονταν σε λανθασμένη πληροφόρηση. Επικοινώνησα με συναδέλφους μου ανώτατους δικαστικούς, αλλά και έναν – δυο συνταξιούχους βουλευτές, οι οποίοι με διαβεβαίωσαν ότι είχα λανθασμένη ενημέρωση».
Τούτων δοθέντων, κηρύσσω περαιωμένη τη συζήτηση! Αρκετά ασχοληθήκαμε. Ολοι. Δικαστικοί, βουλευτές, πρώην βουλευτές, εγώ. Τέ- Λος, είπα. 

Σου στέλνω SMS, κάνε τις αποστάσεις εφικτές
Να μου επιτραπεί τώρα, παρακαλώ, να εκθέσω ένα συνειδησιακό/υπαρξιακό πρόβλημα που αντιμετώπισα χθες το πρωί, την ώρα που διάβαζα αμέριμνος εφημερίδες και λίγο πριν εμφανιστώ στο ραδιοφωνικό καθημερινό μου show. Ηρθε στο τελευταίας τεχνολογίας iPhone5s κινητό μου μήνυμα από μη καταχωρισμένο στα contacts μου αριθμό. Ανοίγω φυσικά το μήνυμα για να δω τι θέλει πρωί πρωί αυτός που το έγραψε και διαβάζω τα ακόλουθα, τα οποία μεταφέρω αυτολεξεί (μαζί με τα ορθογραφικά και άλλα λάθη):
«Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΑΠΟΨΕ ΠΕΜΠΤΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7,30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ KAI TO ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΟΜΙΛΗΥΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ ΣE ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ KAI ΔΙΑΛΟΓΟ».
Ελπίζω ότι γίνεται κατανοητό το πόσο με συντάραξε το μήνυμα. Τα «έχασα» προσωρινά. Αρχισα να «ψάχνομαι»: είμαι ΣΥΡΙΖΑ και δεν το ξέρω; Και αν είμαι ΣΥΡΙΖΑ, είμαι και στη Σοσιαλιστική Τάση και επίσης δεν το ξέρω; Και αν είμαι και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Σοσιαλιστική Τάση του, θα πάω να το κουβεντιάσω κιόλας ενώπιον κοινού; 
Εννοείται ότι ύστερα από μίνι σύσκεψη με τον εαυτό μου, κατά τη διάρκεια της οποίας διαπιστώθηκε ότι ούτε εγώ ούτε αυτός γίναμε «έτσι ξαφνικά…», που λέει και ο φίλος μου ο Αντωνάκης Ρέμος, ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισα να απορρίψω την πρόσκληση. Και να περιοριστώ σε μία έκκληση: παιδιά, μην μου τα κάνετε αυτά, ούτε για πλάκα. Εχω και μια κάποια ηλικία, δεν είμαι για τέτοιες λαχτάρες πρωί πρωί.
Εγώ ΣΥΡΙΖΑ; Ελεος…

Ο μικρός που βάζει τάξη στο τρελοκομείο
Αφήνω δε κατά μέρος ότι προφανώς η πρόσκληση της Σοσιαλιστικής Τάσης μού απευθύνθηκε χωρίς να ενημερωθούν ορισμένοι καλοί φίλοι που διαθέτω στον ΣΥΡΙΖΑ. Από το αριστερό αγόρι Αλέξη έως το αγόρι με τα βελούδινα μάτια (και τη μακριά γλώσσα) Σκουρλέτη.
Αν και για τον Τσίπρα διατηρώ ορισμένες επιφυλάξεις. Λ.χ. όπως μου έλεγε χθες το πρωί, σε μια κουβέντα «στα όρθια» πασοκογενής βουλευτής, «αδερφέ, ευτυχώς που υπάρχει και ο μικρός (υποκοριστικό του Αλέξη είναι αυτό στη συριζαίικη διάλεκτο) εκεί μέσα. Αλλιώς μιλάμε για κανονικό τρελοκομείο. Δεν έχεις ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ο μικρός είναι που τους συγκρατεί και προσπαθεί να τους βάλει σε μια σειρά»…
Συγκινητικό…