[Εμπιστευτικά] Παπατζιλίκια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η Ελλάδα διεκδικεί μια αναμφισβήτητη πρωτοτυπία. Είναι ίσως η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου οι μισθοί και οι συντάξεις προσδιορίζονται με δικαστικές αποφάσεις.
Υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι μισθοδοτούμενοι και οι συνταξιούχοι ανήκουν στο Δημόσιο. Διότι στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχει πρόβλημα: σου κόβουν τον μισθό ή/και σε απολύουν ελευθέρως!..
Αν λοιπόν σου περικόψουν τον μισθό ή τη σύνταξη και είσαι δημόσιος υπάλληλος, προσφεύγεις σε κάποιο ανώτατο (κατά προτίμηση) δικαστήριο υποστηρίζοντας ότι η περικοπή είναι «αντισυνταγματική» – παρ’ όλο που το Σύνταγμα πουθενά δεν λέει ότι απαγορεύονται οι περικοπές μισθών και συντάξεων.
Από εκεί και πέρα το δικαστήριο αποφασίζει.
Αν, ας πούμε, είσαι δικαστικός ή/και ένστολος, οι περικοπές είναι αντισυνταγματικές λόγω του «κύρους» και της «αποστολής» σου.
Αν είσαι καθαρίστρια ή σχολικός φύλακας, δεν υπάρχει πρόβλημα που σε έδιωξαν διότι το μείζον είναι να μη διαταραχθεί η οικονομική πολιτική.
Πράγμα που κατά τις δικαστικές αποφάσεις σημαίνει πως η οικονομική πολιτική παθαίνει ταραχή όταν πληρώνει καθαρίστριες. Αλλά μένει αδιατάρακτη όταν πληρώνει δικαστές και αστυνομικούς.
Παπατζιλίκια, θα μου πείτε.
Τα οποία ξεπερνούν τη Δικαιοσύνη και επεκτείνονται στη Βουλή, όπου τώρα πέντε βουλευτές της ΝΔ λέγεται ότι απειλούν πως δεν θα ψηφίσουν τίποτα αν μαζί με την αντιμετώπιση των αδικιών για τους δικαστικούς δεν αντιμετωπιστούν και οι αδικίες για τους ενστόλους.
[Προφανώς παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες, αφού οι δικαστές μερίμνησαν ήδη ώστε εκτός από τους ίδιους να μη μείνουν αδικημένοι ούτε οι ένστολοι…]
Παπατζιλίκια, όμως, και στις αντιδράσεις.
Διότι εδώ δεν άκουσα κανέναν να λέει από πού κι ώς πού τα δικαστήρια θα κάνουν δημοσιονομική πολιτική.
Αντιθέτως, άκουσα πολλούς να κατηγορούν τους δικαστές ότι φροντίζουν μόνο τους εαυτούς τους (άντε και τους ενστόλους…), αλλά δεν δίνουν δεκάρα για τις καθαρίστριες ή τους άλλους αδικημένους του Δημοσίου.
Με άλλα λόγια, η ελληνική κοινωνία κρίνει ορθό και θεμιτό να μοιράζουν τα δικαστήρια μισθούς και συντάξεις.
Χωρίς να αναρωτιέται πού θα βρουν τα δικαστήρια τα χρήματα που μοίρασαν, ούτε ποιοι θα τα πληρώσουν.
Χωρίς να συνειδητοποιεί ότι τα χρήματα αυτά είναι οι δικοί μας φόροι και οι δικές μας εισφορές – δεν φύτρωσαν ξαφνικά στον Εθνικό Κήπο…
Προφανώς δεν είναι υποχρέωση των δικαστηρίων να υποδεικνύουν πηγές άντλησης πρόσθετων εσόδων για τις δημόσιες δαπάνες που επιδικάζουν.
Δεν είναι ούτε υποχρέωση ούτε δουλειά τους.
Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τα δικαστήρια δεν κάνουν δημοσιονομική πολιτική.
Πουθενά στον κόσμο. Εκτός από την Ελλάδα!
Google news
