[Στίγμα] Πάγκαλος μαινόμενος

6 λεπτά
******************************************
Πάγκαλος μαινόμενος
Οχι να το παινευτώ, αλλά το καλύτερό μου είναι να ανάβω φωτιές. Για την ακρίβεια, πεθαίνω γι’ αυτό. Διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο συναρπαστικό από το να τους χαλάς την ησυχία. Την ηρεμία του καναπέ. Γίνομαι συχνά η πέτρα που ρυτιδώνει το τέλμα, και αυτό, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις, έχει την ομορφιά του.
Διακόπτω εδώ αυτό το παραλήρημα αυτοθαυμασμού, το οποίο στο κάτω της γραφής δεν με αντιπροσωπεύει κιόλας, για να εξηγήσω τι εννοώ – πριν παρεξηγηθώ και τρέχω και δεν φτάνω.
Αναφέρθηκα χθες στη γνωστή απόφαση «δικό μας το μαχαίρι, εμείς θα το φάμε το πεπόνι» των δικαστικών με την οποία παίρνουν τα αναδρομικά από το 2012 και αποκαθίστανται οι μισθοί και οι συντάξεις τους στα πριν από το ’12 ισχύοντα. Και φιλοξένησα μια συνομιλία που είχα με τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου που εξέδωσε τη σχετική απόφαση, τον κ. Γιάννη Καραβοκύρη. Τον ρώτησα για την ατάκα του Θ. Πάγκαλου «παίρνω 1.800 ευρώ και δεν μπορώ να ζήσω», και μου απάντησε ότι οι χρηματίσαντες βουλευτές παίρνουν σύνταξη 5.800 ευρώ.
Αυτό ήταν! Νωρίς το πρωί, την ώρα που έπινα αμέριμνος καφέ στον γνωστό τόπο των «εκτελέσεων» της πλατείας (Κολωνακίου) χτύπησε το τηλέφωνο: Πάγκαλος μηνίων – αυτός και ο… Αχιλλεύς.
– Να πεις του Καραβοκύρη, δεν ξέρει τι του γίνεται. Εκλεγόμουν επί 30 και πλέον χρόνια βουλευτής και η σύνταξή μου δεν υπερβαίνει τα 1.800 ευρώ. Πού το βρήκε το 5.800;
Δήλωσα αδυναμία να τον ενημερώσω επ’ αυτού, αλλά επειδή όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, το θέμα με «έφτιαξε» κανονικά, του πρότεινα, η αλήθεια, με τρόπο:
– Γιατί δεν του τηλεφωνείτε να του εξηγήσετε;
– Θα τον πάρω, μη νομίζεις, αλλά τα λέω και σε εσένα που τα έγραψες.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο αποφάσισα να κάνω παιχνίδι.
– Συγγνώμη, αλλά αυτή η διαφορά μού φαίνεται αδιανόητη. Να λέει εκείνος 5.800 και να απαντάτε εσείς 1.800. Κάποιος δεν λέει αλήθεια. Εσείς; Εκείνος; Μήπως υπάρχει κανένα εκκαθαριστικό, να το δούμε;
– Υπάρχει και θα στο στείλω.
Μου το έστειλε νωρίς το απόγευμα. Διαβάζω: Κύρια σύνταξη συν επιδόματα παιδιών (είναι και μπαμπάς μικρών ανηλίκων, βλέπεις) σύνολο 5.106 ευρώ. Μείον περικοπές βάσει νόμων και τα συναφή 1.548 ευρώ και κάτι ψιλά, τι μας (του) απομένει; 3.555 ευρώ και κάτι ψιλά επίσης. Αφαιρουμένων από αυτό το ποσό περίπου 1.504 ευρώ που είναι παρακρατούμενος φόρος, εισφορά για τον κλάδο υγείας και κάτι ακαταλαβίστικα του είδους ΠΟΠΣ, ΕΑΣ Ν. 3865/10, τι μένει στον Πάγκαλο για να περνάει ο ίδιος και να αγοράζει και παγωτά στα παιδιά (του); 2.051,14 ευρώπουλα. Πολλά δεν τα λες, όντως, κύριε Καραβοκύρη μου.
Σημειωτέον ότι αργότερα, χθες το μεσημέρι έλαβα τηλεφώνημα του φίλου μου, πρώην υπουργού Γρηγόρη Νιώτη, ο οποίος μου επιβεβαίωσε τα λεγόμενα Πάγκαλου, με την προσθήκη ότι αυτός παίρνει ακόμη λιγότερα – κάπου 1.100 ευρώ ως συνταξιούχος βουλευτής λόγω του ότι ξανάνοιξε το δικηγορικό του γραφείο.
Σκληρή ζωή στα χρόνια της κρίσης…
******************************************
Από λουλούδι σε λουλούδι
Υπάρχουν όμως και αισιόδοξες ειδήσεις – αυτές που κάνουν τη ζωή πιο ευοίωνη διότι λες «να, ρε παιδί μου, έχουμε ελπίδα». Εμένα το συναίσθημα αυτό, για να είμαι ειλικρινής, μου γεννήθηκε προχθές, πληροφορούμενος ότι κοσμοϊστορικά γεγονότα ζυμώνονται στον χώρο της πιο… άκρη Κεντροδεξιάς.
Και συγκεκριμένα, σύμπραξη δύο γιγάντων του αντιμνημονιακού αγώνα – του πασίγνωστου αγωνιστή προέδρου του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Π. Καμμένου και του ασυμβίβαστου στον αγώνα για την απελευθέρωση του λαού από τα μνημόνια Νίκου «με το νιιι και με λιιι» Νικολόπουλου, εξ Αχαΐας ορμώμενου.
Χθες, επισημοποιήθηκε η σύμπραξη, η οποία πληροφορούμαι ότι προκάλεσε σεισμό στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες – με τη φράου Ανγκελα να συγκαλεί στο Βερολίνο έκτακτη διάσκεψη των στενών συνεργατών της προς αντιμετώπιση της διαμορφούμενης κατάστασης στην Ελλάδα.
Αναζήτησα, όπως ήταν φυσικό, για να έχω μια πρώτη εκτίμηση των γεγονότων, τον Νίκο «με το νιιιι και το λιιι» Νικολόπουλο (με τον άλλο δεν μιλάμε) :
– Σαν την πεταλούδα το κάνετε, πετάτε από κόμμα σε κόμμα, παρατήρησα…
– Δίκιο έχετε, αλλά τι να κάνω; Δεν ήθελα να πάω σπίτι μου και δεν ήθελα να γυρίσω στη Νέα Δημοκρατία. Δυστυχώς, όταν δεν έχεις κεραμίδι δικό σου, ψάχνεις άλλο…
– Μα, αν θυμάμαι καλά, είχατε. Δεν ήσασταν στο κόμμα του Βύρωνος Πολύδωρα; Μαζί δεν κατεβήκατε στις εκλογές;
– Ναι, αλλά ο αγαπητός Βύρων έχει παρατήσει τα όπλα. Δεν ήθελε να δώσει συνέχεια. Απογοητεύθηκε από το σκληρό αποτέλεσμα. Φίλοι είμαστε, αλλά εγώ δεν το βάζω κάτω…
Τίποτε παιδί μου, αγωνιστής. Τι να λέμε τώρα;
(Πόσο θα μείνει στο κόμμα Καμμένου; Α, στοιχήματα δεν βάζω).
***********************************
Ο Μίμης πήρε τα βουνά
Η επόμενη αισιόδοξη είδηση που μεταφέρω σήμερα εδώ είναι ότι ο «Μίμης Ανδρουλάκης ζει»! Με την έννοια ότι υπάρχει, κι ας έχει εξαφανιστεί από παντού – δημοσίως εννοώ. Επειτα από επίμονες κλήσεις στο κλειστό κινητό του, μου τηλεφώνησε μόνος του χθες το μεσημέρι. Φυσικά αποπειράθηκα να κάνω πλάκα με το γεγονός:
– Πες ότι ο Βενιζέλος θέλει να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της προεδρικής εκλογής και σε ψάχνει στο τηλέφωνο να σου αναγγείλει ότι θα σε προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πού θα σε βρει που το έχει μονίμως κλειστό; του λέω.
Περιέργως, δεν γέλασε καθόλου. Μα καθόλου, όμως. Αντιθέτως, πολύ σοβαρά, μου ανήγγειλε ότι αυτή την περίοδο διεξάγει μια πολύ σοβαρή επιστημονική, αρχαιολογικού χαρακτήρα, έρευνα για το επόμενο βιβλίο του.
Τρελάθηκα.
– Τι έρευνα είναι αυτή;
– Δεν θα σου πω περισσότερα. Θα σου πω μόνο ότι αυτή την ώρα με βρίσκεις πάνω στα βουνά, κάνω το δρομολόγιο Τιθορέα – Δελφοί, αναζητώντας πηγές για το βιβλίο μου. Είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά αυτό που κάνω.
Μάλιστα – αν πάντως πραγματικά τον ψάξει ο Βενιζέλος, να τον πάρει πολλές φορές όπως εγώ, και κάποια στιγμή ο Μίμης θα ανοίξει το τηλέφωνο και θα του απαντήσει…
***************************************
Τα κληροδοτήματα, η μητρόπολη και οι μπίζνες
Η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε χθες τον νέο μητροπολίτη Ιωαννίνων στη θέση του μακαριστού μητροπολίτη Θεόκλητου. Είναι ο έως τώρα στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Μάξιμος και εύχομαι από καρδιάς να μακροημερεύσει. Ομως, ευκαιρίας δοθείσης, επισημαίνω ότι ουδείς συγκινήθηκε από την παρέμβαση του προέδρου Απόστολου Κακλαμάνη που ζήτησε να καταργηθεί ο απαράδεκτος νόμος Μεταξά, ο οποίος αναθέτει τη διαχείριση των ηπειρώτικων κληροδοτημάτων στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.
Οι εθνικοί ευεργέτες άφησαν τις περιουσίες τους στον λαό της Ηπείρου, όχι στη μητρόπολη. Αν ήθελαν κάτι τέτοιο, θα το ανέφεραν σαφώς στις διαθήκες τους. Αλλά δεν το έκαναν. Για πόσο, λοιπόν, θα συνεχίζεται αυτή η νόθα κατάσταση, η οποία συντηρεί εκτός των άλλων και το πέπλο αδιαφάνειας που καλύπτει τη διαχείριση των κληροδοτημάτων;














