[Κιόσκι] Σχεδόν κάθε καλοκαίρι

Ο Ντάριο Φραντσεσκίνι είναι μάλλον άγνωστος στο ελληνικό κοινό. Δεν έχει καν πλάκα όπως ο Ρομπέρτο Μπενίνι και δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο όπως ο Μάριο Μπαλοτέλι. Πιθανότατα δεν θα αποκτήσει ούτε τη φήμη που απέκτησε στην Ελλάδα ο Ντάριο Φο χάρις στην ατάκα «ούνα φάτσα ούνα ράτσα», την οποία χρησιμοποιούμε κάθε τόσο για να απαλλαγούμε από το βάρος της ανατολίτικης κληρονομιάς μας. Η φράση αυτή λειτουργεί στο συλλογικό μας υποσυνείδητο σαν ένα είδος της κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Αφού είμαστε σαν τους Ιταλούς σημαίνει ότι δεν είμαστε σαν τους Τούρκους.

Αν λοιπόν είμαστε σαν τους Ιταλούς, τότε συνεκδοχικά ο Κώστας Τασούλας πρέπει να είναι σαν τον Ντάριο Φραντσεσκίνι. Γιατί αυτός ο Φραντσεσκίνι είναι ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας, δηλαδή ο πολιτικός διαχειριστής ενός ανεκτίμητου πολιτιστικού θησαυρού. Πρώην γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος και συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων (το τελευταίο είναι «Η ξαφνική τρέλα του Ινιάτσιο Ράντο» από τις Εκδ. Bompiani), ο Φραντσεσκίνι ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Πολιτισμού τον περασμένο Φεβρουάριο.

Πριν από περίπου ένα μήνα συνάντησε την απροθυμία των φυλάκων να προσφέρουν εθελοντική εργασία, όπως προβλέπει η ιταλική νομοθεσία, για να λειτουργήσει το Κολοσσαίο κατά την Ευρωπαϊκή Νύχτα των Μουσείων. Οι πέντε φύλακες δεν βρέθηκαν και ο Φραντσεσκίνι σήκωσε τα χέρια ψηλά. Η 17η Μαΐου της νύχτας των ανοικτών μουσείων πέρασε, αλλά ήρθε η 22η Ιουνίου οπότε οι φύλακες της Πομπηίας ανακοίνωσαν ότι θα απεργήσουν. Οπως μας πληροφορεί η Corriere della Sera, η απεργία δεν πραγματοποιήθηκε τελικά. Αλλά ο Ντάριο Φραντσεσκίνι φαντάστηκε τη σκηνή: ένα πλήθος απογοητευμένων τουριστών να στέκουν έξω από τις κλειστές πύλες της Πομπηίας. Και έπειτα έριξε την βόμβα: «Σκεπτόμαστε να προωθήσουμε μια ρύθμιση που θα μας επιτρέπει σε εξαιρετικές περιπτώσεις να επιστρατεύουμε το προσωπικό των αρχαιολογικών χώρων και των μουσείων».

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον με την πρόταση του υπουργού έχουν οι αντιδράσεις. Η ανεξάρτητη Αρχή για τις απεργίες στις λεγόμενες σημαντικές δημόσιες υπηρεσίες εμφανίστηκε έτοιμη να συμμετάσχει στον σχετικό διάλογο. Θετική εμφανίστηκε εμμέσως και η Σουζάνα Καμούσο, Σιδηρά Κυρία του ιταλικού συνδικαλισμού, η οποία εξάλλου είχε διαφωνήσει με την πραγματοποίηση της απεργίας. Ακόμη και το τοπικό συνδικάτο φάνηκε να συμμερίζεται την άποψη του Φραντσεσκίνι ότι «τα μουσεία ανήκουν στις σημαντικές δημόσιες υπηρεσίες όπως οι μεταφορές».

Σχεδόν κάθε καλοκαίρι, η Ακρόπολη και οι λοιποί αρχαιολογικοί χώροι κλείνουν εξαιτίας των απεργιών που πραγματοποιούν οι φύλακές τους ζητώντας να ικανοποιηθούν τα ενδεχομένως δίκαια αιτήματά τους. Αλλά δεν αρκεί μόνο να μιμηθεί ο Τασούλας τον Φραντσεσκίνι. Θα χρειαστεί και η συνδικαλιστική ηγεσία να πιάσει κάτι από το πνεύμα της Σουζάνας Καμούσο.