[Στίγμα] Μνημόσυνα και απουσίες

Μνημόσυνα και απουσίες

Δεκαοκτώ χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από την κατάληξη του Ανδρέα, του Θεού, και αν αναφέρομαι σε αυτό είναι γιατί διαπιστώνω πόσο αχάριστοι είναι οι πολιτικοί και πόσο αγνώμονες. Χθες στο μνημόσυνο που έγινε στον τάφο του ήταν η Δήμητρα και καμιά δεκαριά όλοι κι όλοι οι οπαδοί του. Προχθές την Κυριακή, στο άλλο μνημόσυνο που του έκανε η οικογένειά του, παραβρέθηκαν οι γιοι του Νίκος και Ανδρέας, οι γυναίκες τους και ορισμένα από τα εγγόνια του (ζει και μετά θάνατον αυτήν την τραγωδία ο δύστυχος – 18 χρόνια μετά, δύο μνημόσυνα). Ούτε ένας πολιτικός ούτε ένας πασόκος. Ηγεσία ή στέλεχος. Θα μου πεις εκεί όπου βρίσκεται τα έχει ανάγκη αυτά; Οχι, σίγουρα.

Αλλά τα έχει ανάγκη το ΠαΣοΚ αν θέλει να συνδεθεί ξανά με τον κόσμο του και δεν επιθυμεί να παραμείνει ένα μικρό, μικρό από-κομμα, κύριε Βενιζέλε μου…

Από το μνημόσυνο της Κυριακής (για χθες ούτε λόγος…) απουσίαζε και ο Γιώργος. Το γεγονός μού προξένησε εντύπωση δεδομένου ότι το ίδιο απόγευμα έφθασε στα γραφεία μας και η σκληρή απάντησή του στις κατηγορίες για επιτηδευμένο φούσκωμα του ελλείμματος του 2009.

– Γιατί ο Γιώργος δεν παρέστη στο μνημόσυνο του πατέρα του; ρώτησα άμεσο συνεργάτη του…

– Α, δεν ήταν εδώ, απουσίαζε, μου απάντησε.

– Πού με το καλό; ρώτησα…

– Αμερική, Νέα Υόρκη συγκεκριμένα. Μετέχει σε αυτό το δίκτυο των πρώην υπουργών Εξωτερικών που συνεργάζονται με τον ΟΗΕ επί διαφόρων θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Θα επιστρέψει τέλος της εβδομάδας.

Οχι, για να μη νομίζουν ορισμένοι ότι τυχαία έχει κερδίσει τον τίτλο  global ο Γιώργος…

Το Ποτάμι περνάει από το Λαύριο

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πού – και κυρίως πώς – θα καταλήξει αυτή η συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ  για την Κεντροαριστερά και την πιθανή συνεργασία μαζί της, αλλά ενημερώνω τον πρόεδρο Αλέξη και τους περί αυτόν τον αρχηγό Σταύρο να μην τον υπολογίζουν. Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα από όσα μου είπε χθες – μα ναι, χθες συνομίλησα με αρχηγό κόμματος! – ο οποίος στις σχετικές, πολλές, ερωτήσεις μου, μου ξεκαθάρισε ότι αυτός «δεν είναι κεντροαριστερός» και πως στο Ποτάμι χωρούν οι πάντες: από προοδευτικούς, φιλελεύθερους έως αριστερούς μεταρρυθμιστές.

Δεν ρώτησα περισσότερα διότι βρήκα τον αρχηγό Σταύρο να εργάζεται πυρετωδώς προετοιμάζοντας το Α’ Συνέδριο του κόμματος στο Λαύριο (στο υπέροχο Τεχνολογικό Πάρκο της πόλης), το οποίο φυσικά, όπως κάθε κόμμα που σέβεται το όνομά του, θα επιβεβαιώσει πανηγυρικά τα όσα προανέφερα.

Στο Συνέδριο, για όσους καίγονται για λεπτομέρειες, θα μετάσχουν περί τα 650 άτομα – σύνεδροι, ενώ περί τους 100 θα είναι προσκεκλημένοι, προσωπικότητες από διάφορους χώρους και φυσικά παρατηρητές.  

Εννοείται ότι η ατραξιόν του Συνεδρίου θα είναι οι Καμίνης – Μπουτάρης και ο Σπύρος Λυκούδης της ΔΗΜΑΡ. Οι δύο πρώτοι θα μιλήσουν «αλλά ώς εκεί» (τίποτε περισσότερο…). Ο τρίτος όταν ρωτήθηκε «αν θέλει να μιλήσει» απάντησε  γελώντας «ναι, με δημοσιογράφους». Που σημαίνει ότι μια δήλωση θα την κάνει – και έναν ύπνο θα τον χάσει
ο μπαρμπα-Φώτης (Κουβέλης)…

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

Διαβλέπω ότι γεννιέται ένας μεγάλος έρωτας και δεν μπορώ να μην τον αναγγείλω, δεδομένου ότι, όπως όλα τα μεγάλα πάθη, ξεπήδησε – και αυτός – μέσα από ένα ακραίο μίσος. Αναφέρομαι στη σχέση του Νίκου Δένδια, υπουργού Ανάπτυξης πλέον, με τον υφυπουργό του Γεράσιμο, Μάκη για τους φίλους,
Γιακουμάτο. Μίλησα με τον δεύτερο χθες και ήταν μες στα μέλια για τον Δένδια. Και πυρ και μανία για όσους «τόλμησαν»(!!) να υποστηρίξουν ότι τάχα μου πλακώθηκε με τον υπουργό
για κάτι έπιπλα που ο τελευταίος μετακίνησε από το… μαυσωλείο, θα το χαρακτηρίσω, του άλλοτε υπουργείου Εμπορίου, για το γραφείο του.

«Τι είναι αυτά», και «ποιος τα δημιουργεί αυτά», και όλο κάτι τέτοια μου έλεγε
ο Γιακουμάτος, ώσπου να μου σκάσει το μυστικό ότι «έρωτας
είναι η αιτία» που λέει και
ο ποιητής:

– Πώς τα πάτε; τον ρώτησα.

– Ναι αλλά τον καρφώσατε τον άνθρωπο επειδή πήρε τα έπιπλα…

– Εγωωωωώ; Τι είναι αυτά που λες; Ούτε καν. Καταρχάς εγώ Σάββατο
δεν ήμουν στο γραφείο, ούτε και οι συνεργάτες μου. Αλλά και εκεί να ήμουν θα έλεγα κάτι;
Οχι φυσικά, γιατί να πω. Ο άνθρωπος πήγε στον β’ όροφο (εγώ είμαι στον πρώτο), πήρε τρία επιπλάκια και αυτό ήταν. Σε παρακαλώ, σου λέω είναι άριστη
η σχέση μας…

Καλέ, αυτά που ακούω από την Πλατεία Κάνιγγος να τραγουδούν αγγελάκια
είναι που πεταρίζουν χαρούμενα στον αέρα
ή μου φαίνεται;

Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι

Δόθηκε διαπίστωσα μεγάλη σημασία – με την έννοια
της ευρείας δημοσιότητας – σε χθεσινή δήλωση του φίλου μου Βαγγέλη «his master’s voice” Αντώναρου (χθες στον Bήμα Fm) αναφορικά με τις προθέσεις του Κώστα «fake» Καραμανλή. Ρωτήθηκε ο Βαγγέλης κ.λπ. Αντώναρος αν είναι στις προθέσεις του Κώστα εκεί να δεις κ.λπ. να διεκδικήσει την Προεδρία
της Δημοκρατίας και απάντησε ως ακολούθως:

«Δεν νομίζω. Ο κ. Καραμανλής, από την εντύπωση που έχω, δεν ενδιαφέρεται και το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι ένα αξίωμα που τον έλκει. Επομένως,
κάθε συζήτηση είναι περιττή».

Το θεωρώ λογικό. Αμα: α) δεν έχεις δουλέψει ποτέ
στη ζωή σου, β) κατέχεις το παγκόσμιο ρεκόρ βαρεμάρας
έπειτα από 4-5 μήνες πρωθυπουργίας, γ) όλη η έγνοια
είναι πού θα βρεις καλή χασαποταβέρνα για τα σχετικά
– σιγά να μην ενδιαφέρεσαι να κάνεις κάτι. Εστω και
το ελάχιστο που είναι η άσκηση καθηκόντων Προέδρου
της Δημοκρατίας.

Προτείνω κάτι ακόμη πιο light: αρχιεπίσκοπος του
Καντέρμπουρι!