Τα Σπιρούνια τραγουδάνε ακόμα

Πριν από τέσσερα χρόνια, μετρώντας ήδη 14 σεζόν στην τεχνική ηγεσία των Σαν Αντόνιο Σπερς, ο Γκρεγκ Πόποβιτς αισθανόταν την πικρή γεύση του πρόωρου (και μάλιστα με 4-0) αποκλεισμού από τους Φοίνιξ Σανς στον δεύτερο γύρο των πλέι οφ του ΝΒΑ και είχε αρχίσει να το φιλοσοφεί. «Δεν έχουμε πάρει πρωτάθλημα εδώ και τρία χρόνια. Ποιος ξέρει; Μπορεί να το κατακτήσουμε την επόμενη χρονιά, μπορεί σε 27 χρόνια, μπορεί και ποτέ ξανά. Ουδείς γνωρίζει. Σίγουρα, όμως, θα εργαστούμε σκληρά ώστε να μπορέσουμε να ξαναζήσουμε ό,τι ζήσαμε το 1999, το 2003, το 2005 και το 2007».

Η δικαίωση για τον 65χρονο προπονητή ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα. Μεσολάβησαν οδυνηροί αποκλεισμοί (από 2-0 έχασαν με 4-2 από τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ τη σεζόν 2011-12) και το ισχυρό πλήγμα στην αυτοπεποίθηση των Σπερς στους περσινούς τελικούς, όπου «χάρισαν» τη νίκη στους Μαϊάμι Χιτ στον έκτο τελικό και κατ’ επέκταση τον τίτλο του πρωταθλητή. Η εμπιστοσύνη, όμως, στο πλάνο δεν κλονίστηκε ούτε στιγμή και η επιβράβευση ήρθε πριν από λίγες ημέρες, όταν σύσσωμο το αθλητικό κίνημα παραδέχτηκε κάτι σπάνιο στα χρονικά του επαγγελματικού μπάσκετ. Ισοπεδώνοντας τους Χιτ του Λεμπρόν Τζέιμς με 4-1 στους τελικούς, οι Σπερς έπαιξαν το καλύτερο μπάσκετ που θα μπορούσε να φανταστεί ομάδα.

Για να συμβεί αυτό, χρειάστηκε η επιμονή του Πόποβιτς και του τζένεραλ μάνατζερ Αρ Σι Μπιούφορντ να «χτίσουν» γύρω από τους «Τρεις Σωματοφύλακες». Κάθε χρόνο ο εκπληκτικός κορμός που συγκροτούν ο Τιμ Ντάνκαν, ο Γάλλος Τόνι Πάρκερ και ο Αργεντινός Μάνου Τζινόμπιλι ενισχυόταν με παίκτες – κλειδιά που «έδεσαν» μεταξύ τους, καταρρίπτοντας το ένα  ρεκόρ μετά το άλλο, συνθλίβοντας τους πρωταθλητές του 2012 και του 2013 όπως ένα κρυστάλλινο βάζο προσκρούει σε τοίχο και γίνεται θρύψαλα!

Το 2010 αποκτήθηκε ο Βραζιλιάνος Τιάγκο Σπλίτερ, το 2011 υπέγραψαν οι Κουάι Λέναρντ και Ντάνι Γκριν, το 2012 προστέθηκαν ο Γάλλος Μπορίς Ντιαό και ο Αυστραλός Πάτι Μιλς, ενώ το 2013 πήγε στους Σπερς ο Ιταλός Μάρκο Μπελινέλι. Οι Σπερς αποτελούν αντανάκλαση της έννοιας «παγκοσμιοποίηση»…  

«Υπήρχαν χρονιές που μας έλεγαν να διαλύσουμε την τριανδρία, αλλά εμείς δεν βλέπαμε να υπάρχει εναλλακτική. Η καλύτερη λύση ήταν να κρατήσουμε τον κορμό και να προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες τους» θα πει ο Μπιούφορντ, ενώ ο Ντάνκαν έχει βαρεθεί να ακούει τις ίδιες ενοχλητικές αναφορές αναφορικά προς την ηλικία των τριών πυλώνων της επιτυχίας: Ντάνκαν 38, Τζινόμπιλι 37, Πάρκερ 32. «Εδώ και 5-6 χρόνια ακούω ότι κλείνει ο κύκλος αυτής της ομάδας, αλλά κάθε χρόνο είμαστε εδώ και προσπαθούμε για το καλύτερο ρεκόρ και την καλύτερη δυνατή παρουσία στα πλέι οφ» σχολιάζει ο κάτοχος και των πέντε τίτλων (οι Πάρκερ – Τζινόμπιλι έχουν από τέσσερις), με τον ίδιο προπονητή μάλιστα και τις 17 σεζόν!

Πραγματικά, στους φετινούς τελικούς οι Σπερς απέδωσαν «διαστημικό» μπάσκετ, κατατροπώνοντας τους αντιπάλους τους με συνολική διαφορά 72 πόντων, κάτι που συνιστά ρεκόρ όλων των εποχών. Σκόραραν 118,5 πόντους ανά 100 κατοχές, αριθμός ρεκόρ από την ημέρα που χρησιμοποιήθηκε η γραμμή του τριπόντου (1979-80). Είχαν ποσοστό ευστοχίας 52,8% εντός παιδιάς (ρεκόρ σε τελικούς) σκοράροντας 55 τρίποντα (ρεκόρ), ενώ μοίρασαν 472 περισσότερες πάσες από ό,τι οι Χιτ (1.771 έναντι 1.299) σμπαραλιάζοντας την άμυνα των αντιπάλων τους και αναδεικνύοντας τρεις διαφορετικούς πρώτους σκόρερ και πέντε με διψήφιο αριθμό πόντων κατά μέσο όρο (από 10,2 π. ώς 18 π.). Το μεγαλύτερο παράσημο ήρθε διά στόματος Λεμπρόν Τζέιμς: «Ετσι πρέπει να παίζεται το μπάσκετ, χωρίς εγωισμό. Το σύνολο να υπερισχύει του ατόμου». Λογικά θα πρέπει να έφτασε σε αυτή την έντιμη παραδοχή κοιτάζοντας τον καθρέφτη…