Το καλοκαίρι της αγωνίας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα: έτσι λοιπόν, ας μην επικαλεστεί ξανά κανείς τις εκλογές του 2009 για να βγάλει το συμπέρασμα ότι μπορεί να πάμε σε πρόωρες κάλπες ακόμα και με τη ΝΔ δεύτερη στα γκάλοπ.
Τώρα πια όλοι ξέρουμε: ο Κώστας Καραμανλής είχε δει τα σκούρα και πήγε άρον άρον σε εκλογές για να μην πιει το πικρό ποτήρι της οικονομικής κρίσης. Γνώστης του άλλου κανόνα – ότι στην Ελλάδα ουδείς πολιτικός «τελειώνει» με μια εκλογική ήττα -, πήγε στις κάλπες γνωρίζοντας ότι δεν θα έβγαινε από αυτές πρωθυπουργός.
Αλλά το 2009 ήμασταν μια άλλη χώρα, με άλλες συνήθειες και άλλα πορτοφόλια. Σήμερα είμαστε μια χώρα του Μνημονίου, με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, με τη Χρυσή Αυγή τρίτη πολιτική δύναμη και όλα τα σχετικά. Εν ολίγοις, όποιος χάσει στις επόμενες εκλογές, χάνεται. Αυτός είναι τώρα ο κανόνας…
Επομένως, δεν υπάρχει περίπτωση «ηρωικών και πένθιμων» αιφνιδιασμών – όσο ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημοσκοπήσεις και όσο ισχύει το «μπόνους» των 50 εδρών για τον πρώτο της κάλπης, τόσο ο κ. Σαμαράς όσο και ο κ. Βενιζέλος έχουν κάθε λόγο να «τρενάρουν» τον χρόνο προσφυγής σε εκλογές, άρα να φτιάξουν την πλειοψηφία των 180 βουλευτών που θα αναδείξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς εκλογικό διάλειμμα.
Τι προσδοκούν; Οτι ώς τον Ιούνιο του 2016 θα έχουν αλλάξει τα πράγματα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι ελκυστική για την ελληνική κοινωνία μια διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Θα τους βγει; Ισως ναι, ίσως όχι – όπως είναι γνωστό, στην Ελλάδα έχουν συμβεί τα πάντα και τα αντίθετά τους. Σε αυτό θα κολλήσουμε τώρα;
Επομένως, τα πράγματα είναι απλά: μετά το Μουντιάλ αρχίζουν οι μεταγραφές στο ποδόσφαιρο. Φέτος, μπορεί να δούμε μεταγραφές και στην πολιτική. Από όλες τις ομάδες…
Google news
