[Κιόσκι] Η τέχνη του γυμνού και της ειρωνείας

Εδώ και μερικές ημέρες τα λεωφορεία και τα τραμ στο Μιλάνο κυκλοφορούν με κάτι διαφημιστικά πόστερ που σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν θα σκανδάλιζαν πολλούς και σίγουρα την Καθολική Εκκλησία. Σε ένα από αυτά εικονίζεται μία γυμνόστηθη γυναίκα να χαϊδεύει με ηδυπάθεια έναν πύργο του Αϊφελ που παραπέμπει στο ανδρικό μόριο. Σε μία άλλη, ένα ζευγάρι πόδια αναδύονται ανοικτά από ένα ποτήρι σαμπάνια. Και σε μία τρίτη, εμφανίζεται η σιλουέτα μιας καλλίγραμμης γυναίκας που δείχνει να φορά μόνο ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες.

Τo περίφημο γαλλικό καμπαρέ Crazy Horse εισβάλλει στην οικονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας για να άρει μια παρεξήγηση: όπως σημειώνει η Corriere della Sera, το κοινό του δεν αποτελείται μόνο από άνδρες που ρίχνουν το αδηφάγο βλέμμα τους στις μπαλαρίνες. Στον παρισινό ναό του αισθησιασμού που άλλοτε προσευχήθηκαν ευλαβικά ο Φελίνι, ο Ντε Σίκα και ο Νταλί, προσκυνούν σήμερα πολλές γυναίκες. Γυναίκα είναι και η επικεφαλής του καμπαρέ. Η Αντρέ Ντισεμπέργκ κάθεται στην ίδια θέση που στο παρελθόν καθόταν ο θρυλικός Αλέν Μπερναρντέν.
Η ιδέα, λέει, ότι το Crazy Horse αφορά μόνο τους άνδρες είναι σαν ένα σπαθί πάνω από το κεφάλι μας, μια προκατάληψη που κουβαλάμε από παλιά. Οι γυναίκες αγαπούν το καμπαρέ γιατί αναγνωρίζουν κάτι από τον εαυτό τους σε αυτές τις μπαλαρίνες που τα χορευτικά τους νούμερα εντυπωσιάζουν με κάτι περισσότερο από πιρουέτες.

Η μεγάλη επιτυχία του Crazy Horse, επισημαίνει στην ιταλική εφημερίδα η δημοσιογράφος Αννα Μελντολέζι, συνίσταται στο γεγονός ότι αρνείται να πάρει στα σοβαρά το σεξ, τον εαυτό του και τους πελάτες του. Είναι κάτι που είχε παρατηρήσει πρώτος ο δημοσιογράφος του American Spectator Τζόζεφ Χάρις. «Εδώ» έγραφε στο βιβλίο του για τη Γαλλία «μοιάζουν όλα παρωδία εκτός από τις τιμές». Η παρατήρηση άρεσε τόσο στον Μπερναρντέν που την υιοθέτησε σαν μότο. Ο ιδρυτής του Crazy Horse λάτρευε το ειρωνικό πνεύμα. Η εμμονή του φυσικά ήταν η ανατομική τελειότητα. Οι μπαλαρίνες του έμοιαζαν κλώνοι μιας θεότητας που είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Αλλά πραγματικά οι υποψήφιες μπαλαρίνες έπρεπε να ήταν προικισμένες με μια ορισμένη απόσταση ανάμεσα στις θηλές τους για να χορέψουν στο πάλκο του καμπαρέ; Οχι βέβαια. Απλώς ο Μπεραρντέν απέδειξε ότι μια αστεία ιδέα μπορεί να γίνει ένα πολύ επιτυχημένο διαφημιστικό τρικ.

Το Crazy Horse είναι κάτι παραπάνω από ένα προσκύνημα στην τέχνη του γυμνού σώματος και μια επιτομή της ειρωνείας. Στην πραγματικότητα, ξεγυμνώνει χαρακτήρες. Οι αμερικανοί θεατές, έγραφε
ο Τζόζεφ Χάρις, είναι ναΐφ και δεκτικοί.
Οι Γάλλοι αναζητούν τις ατέλειες, οι Ιταλοί εκτιμούν κυρίως την ομορφιά του θεάματος.
Και οι Γερμανοί γελάνε.