[Διαστάσεις] Σπόροι σε κεσεδάκια

Διάβασα την καταγγελία τριών διεθνών ενώσεων για την παραβίαση των δικαιωμάτων των μεταναστών από την ελληνική κυβέρνηση. Η καταγγελία έγινε με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα των Προσφύγων. Σύμφωνα με τις ενώσεις αυτές, οι ελληνικές Αρχές προβαίνουν συστηματικά στην παράνομη πρακτική των ομαδικών απελάσεων (push-back) στα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Και η ευρωπαϊκή υπηρεσία επιτήρησης των εξωτερικών συνόρων (Frontex) είναι συνένοχη στις καταχρήσεις αυτές. Η κατασκευή του τείχους στον Εβρο είχε βέβαια ως αποτέλεσμα να μειωθεί ο αριθμός των μεταναστών που προσπαθούν να περάσουν διά ξηράς. Και να αυξηθούν, για την ακρίβεια να τριπλασιαστούν, όσοι στράφηκαν στη θάλασσα. Το ίδιο συμβαίνει και στην υπόλοιπη χώρα.

Διάβασα επίσης (στον ιστότοπο popaganda.gr) τη μαρτυρία ενός μέλους των Γιατρών Χωρίς Σύνορα από μια επίσκεψή του στο Φυλάκιο, το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης μεταναστών στον Βόρειο Εβρο. Ο Δημήτρης Ρουμπής αισθάνθηκε σαν να βρίσκεται σε σκηνικό από ταινία, κάτι σαν μια ελληνική εκδοχή του «Εξπρές του μεσονυκτίου»: τέσσερα πέντε μεγάλα κλουβιά – κελιά με κάγκελα μπροστά τους, όχι μεγαλύτερα από ένα δυάρι, φιλοξενούν το καθένα περισσότερα από 50 άτομα για 22 ώρες την ημέρα επί 18 μήνες. Μόλις βλέπουν τη Χούλια, την ισπανίδα γιατρό που τον ξεναγεί, φωνάζουν “Doctor! Doctor!”. Ολοι έχουν κάποιο πρόβλημα που σχετίζεται με τις βρώμικες και βουλωμένες τουαλέτες, με την κακή διατροφή, με την υγρασία, με τον συνωστισμό. Και σχεδόν όλοι πάσχουν από κατάθλιψη. Οι απόπειρες αυτοκτονίας δεν συγκινούν πλέον κανέναν. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ήχο που κάνει το σώμα όταν προσκρούει στο έδαφος», λέει μια ψυχολόγος της οργάνωσης. Ανάλογες είναι οι μαρτυρίες και από ένα άλλο κέντρο κράτησης στην Κομοτηνή.

Κάθε μήνα καταφτάνουν στην Ελλάδα 1.200 πρόσφυγες, είπε χθες ο επικεφαλής της Υπατης Αρμοστείας στη χώρα μας Γιώργος Τσαρμπόπουλος. Δεν υπάρχει νησί στο οποίο να μη φτάνουν. Μόνο στη Λήμνο έφτασαν προχθές 150 άνθρωποι. Είναι Σύροι, Παλαιστίνιοι, Ιρακινοί, Σομαλοί, Ερυθραίοι. Και δεν πρόκειται να τους σταματήσει κανένα τείχος. Ούτε θα αποτρέψει τους επόμενους η «κακή φήμη» της χώρας μας. Η Ευρώπη δεν έχει καμιά πολιτική για την αντιμετώπιση αυτού του εκρηκτικού προβλήματος, εναλλάσσει απλώς εκφράσεις λύπης και καταδίκες. Η Κεντροαριστερά είναι παγιδευμένη στις αντιφάσεις της. Η ριζοσπαστική Αριστερά πετά διάφορα εύκολα συνθήματα του τύπου «Ανοίξτε τα σύνορα!». Και οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι ακροδεξιοί, οι ξενόφοβοι, οι ρατσιστές.

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο αυτής της εικόνας είναι η στωικότητα και η ηρεμία με την οποία αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι πρόσφυγες τις συνθήκες κράτησής τους. «Παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί υποφέρουν», λέει η Χούλια, «είναι αξιοσημείωτο ότι διατηρούν την αξιοπρέπειά τους. Στα παράθυρά τους έχουν φυτέψει σπόρους σε κεσεδάκια και μεγαλώνουν φυτά. Εχουν ανάγκη να νιώσουν ότι η ζωή τους συνεχίζεται». Στις περισσότερες περιπτώσεις, άλλωστε, έχουν αφήσει πίσω τους γυναίκες και παιδιά, δεν δικαιούνται να τους εγκαταλείψουν.