[Στίγμα] Ο σιωπηλός τύπος και η αντικατάσταση

****************************

Ο σιωπηλός τύπος και η αντικατάσταση

Τα γεγονότα είναι λίγο ώς πολύ γνωστά: ο αποχωρών επικεφαλής του ΣΟΕ (Σώμα Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων σημαίνουν τα αρχικά) Πάνος Τσακλόγλου μετέβη στις Βρυξέλλες στις αρχές της εβδομάδας προκειμένου να μετάσχει στο γνωστό Euroworking Group, που είναι ας πούμε κάτι σαν σύναξη των «μπιστικών» των υπουργών Οικονομικών των χωρών της ευρωζώνης, που μαζεύονται τακτικά, καταλήγουν σε αποφάσεις και μετά τις σερβίρουν στους υπουργούς για να τις ανακοινώσουν εκείνοι.

Ο κ. Τσακλόγλου που ήταν στενός συνεργάτης του Γιάννη Στουρνάρα παρακλήθηκε (ή έλαβε εντολή, το ίδιο είναι) να πάρει μαζί του στη συνεδρίαση και τον Μανώλη Μαματζάκη (μικρή φωτογραφία), μέλος του ΣΟΕ επί υπουργίας Γιώργου Αλογοσκούφη (τι κάνει αυτή η – καταστροφική – ψυχή, τον έχουμε χάσει) διότι, όπως εξήγησε στους ομολόγους του και στον πρόεδρο της ομάδας Τόμας Βίζερ, «είναι ο αντικαταστάτης μου»…

Ευγενείς εξ αντικειμένου, οι ομόλογοι του κ. Τσακλόγου υποδέχθηκαν με φιλοφρονήσεις τον… αντικαταστάτη, όμως λίγες ώρες αργότερα λογικά πρέπει να έσκασαν στα γέλια πληροφορούμενοι ότι αντικαταστάτης του Τσακλόγλου δεν θα ήταν ο Μαματζάκης, αλλά ο Στεφανάδης.

Τι είχε συμβεί; Οπως εγκύρως πληροφορήθηκα χθες, η αντικατάσταση ήταν ο πρώτος σοβαρός «ρούμπος» του νέου υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη στο Μέγαρο Μαξίμου – με βέτο του τελευταίου καρατομήθηκε ο Μαματζάκης και τοποθετήθηκε στη θέση του ο Στεφανάδης. Τι να κάνουν στο Μαξίμου, και ειδικά ο πρόεδρος «σκίζω τα Μνημόνια με ρυθμό ένα την ώρα» Αντώνης; Εφτιαξε μια Γραμματεία Δημοσιονομικής Πολιτικής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους να την αναλάβει ο Μαματζάκης να έχει και αυτός κάτι να παίζει.

Ποιο είναι όμως το παλικάρι, στου οποίου την ποδιά παραλίγο να σφαχτούν Σαμαράς – Χαρδούβελης; Με ενημέρωσαν ότι ήταν ο «σιωπηλός τύπος» που μετείχε των συνομιλιών του Σαμαρά με την τρόικα την περίοδο που πρωθυπουργός (με μεγάλη…  επιτυχία, επισημαίνω) ήταν ο Γιώργος και ο πρόεδρος Αντώνης έσερνε τον χορό των… αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Στις συνομιλίες αυτές με την τρόικα (Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς) ο πρόεδρος Αντώνης προσερχόταν με την «ισχυρή» ομάδα Χρύσανθος (Λαζαρίδης), Μουρμούρας και Κώστας «πιο γαύρος και από τη Θύρα 7» Αρβανιτόπουλος. Σε αυτήν την ομάδα μετείχε και ο Μαματζάκης. «Δεν είχε ανοίξει ποτέ το στόμα του» μου ανέφερε χθες κάποιος που συνομιλεί συχνά με τον Τόμσεν. Τόσο, σου λέει, που κάποια στιγμή ο Δανός διερωτήθηκε «ποιος είναι αυτός ο σιωπηλός τύπος και τι ρόλο παίζει».

Υποθέτω ότι κατ’ αυτάς λύθηκαν όλες οι απορίες του…

Οσον αφορά τώρα αυτόν τον επιπέδου «Αλ τσαντίρι νιους» χειρισμό, έχω να σημειώσω τα εξής: οι σοβαρές χώρες της Ευρώπης διατηρούν σχεδόν μόνιμους αντιπροσώπους σε αυτό το κλειστό, μυστήριο, κλαμπ που ονομάζεται Euroworking Group, για τον απλούστατο λόγο ότι, όπως προανέφερα, εκεί παίρνονται όλες οι σοβαρές αποφάσεις που αφορούν την οικονομική πολιτική στη ζώνη του ευρώ. Υπάρχουν εκπρόσωποι που έχουν 8, 10 ή και περισσότερα χρόνια θητείας στο όργανο, και αυτό ανεξαρτήτως κυβερνητικών αλλαγών στις χώρες τους. Εμείς μπορεί να έχουμε αλλάξει και 8 εκπροσώπους τα τελευταία 10 χρόνια, τόση σημασία του δίνουμε!

Σημειωτέον ότι η ομάδα συνεδριάζει υπό απόλυτη μυστικότητα και τα μέλη της είναι δεσμευμένα να μην κάνουν δηλώσεις στον Τύπο, ούτε να διαρρέουν τίποτε σχετικό με τις αποφάσεις τους.

Δεν θα αντέξω μου φαίνεται με όλα αυτά. Θα παραφράσω τη γνωστή ατάκα της διαφήμισης του ΟΠΑΠ για το Μουντιάλ με τον τύπο που φωνάζει «έλα μωρή Καμερουνάρα» και θα φωνάξω και εγώ «έλα μωρή Ελλαδάρα»! Αμα πια, οι τύποι δεν παίζονται…

************************

Ραντεβού στις πιάτσες των ταξί

Στο μεταξύ αναγγέλλω με προφανή θλίψη την απώλεια του προέδρου «φέρτε μου τα Μνημόνια να τα σκίζω ένα ένα» Αντώνη, ο οποίος έχασε χθες έναν εξαιρετικό φίλο. Ενα στήριγμα. Εναν άνθρωπο που έπινε νερό στο όνομά του. Εναν κολλητό, που για χάρη του μπορούσε να βάλει και το κεφάλι του στη φωτιά – τον Θύμιο Λυμπερόπουλο (μεγάλη φωτογραφία), με το υπέροχο στις αποχρώσεις τού κομοδινί μαλλί, το οποίο έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση και συζητείται ευρύτατα στους κύκλους των κομμωτών της Αθήνας.

Ο Θύμιος, κατά τα φαινόμενα, από υποστηρικτής του προέδρου Αντώνη παίρνει τα βουνά και αν κατάλαβα σωστά από την ανακοίνωση που εξέδωσαν χθες οι υπ’ αυτόν ταξιτζήδες κήρυξε ήδη την επανάσταση. Γράφει χαρακτηριστικά:

Αυτά να τα βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ που έχουν επαναπαυθεί και περιμένουν ότι θα ρίξουν την κυβέρνηση μετακινούμενοι από καναπέ σε καναπέ!

(Υποθέτω ότι εκείνος ο συναγωνιστής που έδινε ραντεβού στα γουναράδικα θα το τροποποιήσει κάπως το κάλεσμα: ραντεβού στις πιάτσες των ταξί!)

************************

Δεν έχουμε ζήσει τίποτε ακόμη…

Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορώ να μην αξιολογήσω την υπέροχη διαπάλη ιδεών (για το πάπλωμα της εξουσίας) που βρίσκεται σε εξέλιξη στο κόμμα της χαράς. Δείχνει, κατά τη γνώμη μου, ότι τα καλύτερα έρχονται και τούτου δοθέντος δεν μπορώ παρά να τη χαιρετίσω (τη διαπάλη) και να μεταφέρω εδώ δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Το πρώτο είναι του πατριώτη μου Νίκου Παππά, διευθυντή του γραφείου του προέδρου Αλέξη, που είναι στην κατεύθυνση «παιδιά να σοβαρευτούμε λίγο» και προέρχεται από άρθρο του σε εφημερίδα. Λέει το παλικάρι: «Η πολιτική επένδυση στο ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ δεν αποδίδει» (και αυτό προφανώς πρέπει να ληφθεί υπόψη από εκείνους που) «χρησιμοποιούν το ζήτημα του νομίσματος ως δικαιολογία για την άρνηση της τόσο αναγκαίας συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς» (όπως και από εκείνους που) «προσπαθούν να ανακαλύψουν κάποια “στροφή του ΣΥΡΙΖΑ” για να αποφύγουν την κουβέντα για τα δικά τους αδιέξοδα».

Το δεύτερο είναι από ανάλυση του αγαπημένου φίλου Αλέξη «είμαι το ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλου, την οποία συνυπογράφει με τον γιο του Τεμπονέρα, και κάνει «τελατίνι» που λέγαμε παλιά τα περί μεγάλης Αριστεράς εισηγούμενος στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο. Λέει: «Ή θα ενώσουμε τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας σε οργανωτική – πολιτική – ιδεολογική αντιμνημονιακή βάση ή θα βαυκαλιζόμαστε με τη σταθερότητα των “ανάδελφων” εκλογικών μας ποσοστών, που όμως δεν κλονίζουν τη μνημονιακή πορεία».

Το είπα και προηγουμένως, δεν έχουμε ζήσει τίποτε ακόμη με τον ΣΥΡΙΖΑ…