[ΑΝΑΛΥΣΗ] Ο κίνδυνος μιας διπλής κρίσης για τη Μέρκελ

Για τον Ματέο Ρέντσι τα πράγματα ήταν σαφή εξαρχής.
Λίγο αφού ανέλαβε την πρωθυπουργία δήλωσε ότι «η Ιταλία έχει όλες τις δυνατότητες να ξεπεράσει την κρίση, αρκεί η Ευρώπη να μην εμμένει μόνο στη δημοσιονομική σταθεροποίηση αλλά και στην οικονομική μεγέθυνση». Τούτου δοθέντος, ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάποιον που, όπως ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δεν έχει πρωταρχικά στο πρόγραμμά του την τόνωση της ανάπτυξης στην ΕΕ.

Με τη θέση αυτή συμπαρατάχθηκαν σταδιακώς σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι Σοσιαλιστές. Στόχος τους να γίνει «κοινοτικό κεκτημένο» ότι εφεξής οι αναπτυξιακού χαρακτήρα κρατικές επενδύσεις δεν θα συνεπάγονται δημοσιονομικό άχθος. Ανάλογες απόψεις υποστήριξε χθες στην Τουλούζη και ο Σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δήλωσε από κοινού με τον γάλλο υπουργό Οικονομίας Αρνό Μοντεμπούργκ ότι οι δαπάνες που συνδέονται με την εφαρμογή αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων δεν πρέπει να καταγράφονται  στο δημοσιονομικό έλλειμμα.

Για τη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ η διαφοροποίηση του συμμάχου της στη γερμανική κυβέρνηση Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στο θέμα της αυστηρής τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ΕΕ είναι σημαντικό πρόβλημα. Και αυτό διότι με τον ηγετικό ρόλο που εδώ και καιρό διαδραματίζει στα ευρωπαϊκά πράγματα κινδυνεύει να βρεθεί στριμωγμένη ανάμεσα στον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, που πιέζει για μια περισσότερο φιλελεύθερη οικονομικώς Ευρώπη, και στους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές (των Γερμανών συμπεριλαμβανομένων) που θεωρούν αναγκαίες τις κρατικές παρεμβάσεις για την ταχύτερη έξοδο της Ευρώπης από την κρίση. Προς το παρόν η Ανγκελα Μέρκελ αρνείται να ξεκαθαρίσει «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει», δηλαδή αν και κατά πόσον είναι διατεθειμένη να βάλει νερό στο κρασί της λιτότητας που εδώ και χρόνια σερβίρει. Με την τακτική αυτή, όμως, κινδυνεύει να καταλήξει έχοντας δύο πολιτικές κρίσεις: μία στην Ευρώπη και μία στη Γερμανία.