[Προβολείς] Η Δαλιδά και η Δημοκρατία

Θα σας το πω με το μαλακό. Οταν αναφέρεστε στον Μάνο Χατζιδάκι μην τον αποκαλείτε μόνο με το μικρό του. Μπάφιασα να μετράω ψώνια στα social media που έκαναν χοές στην επέτειο του θανάτου του. Παραγνωριστήκαμε χωρίς καθόλου να γνωριστούμε και ιδού τα αποτελέσματα. Το ψάχνω από ‘δώ, το ψάχνω από ‘κεί και η μνήμη μου σκαλώνει στην εποχή του «Αντρέα» και της «Μελίνας», τον πρώτον για να μην τον μπερδεύουμε με τον πατέρα του, τη δεύτερη γιατί ήταν αδύνατον να την μπερδέψει κανείς με κανέναν. Μπορεί βέβαια να το επιδίωξαν και οι ίδιοι γιατί δεν υπάρχει πιο low budget πολιτική επικοινωνία από το κολλητιλίκι με τον λαό και μετά πήρε ο στραβός κατήφορο. Κάπως έτσι φθάσαμε στον Μίκη (Θεοδωράκη) ή στον Σταύρο (Θεοδωράκη) γιατί και οι συνεπωνυμίες έχουν κι αυτές την πλάκα τους. Το πήρε πρέφα και ο ΣΥΡΙΖΑ και στις τελευταίες δημοτικές γέμισε τις κολόνες της ΔΕΗ με το σύνθημα «Τώρα Γαβριήλ». Στην αρχή συφοριάστηκα γιατί τον πέρασα για τον άλλον αρχάγγελο, τον ψυχοπομπό κι έτσι έχασα την ευκαιρία. Τώρα όμως που ξέρω ότι είναι ο άγγελος που εμφανίστηκε στη γυναίκα του Μανωέ για να της αναγγείλει πως θα γεννήσει τον Σαμψών θα μείνω ακούρευτη μέχρι τις επόμενες εκλογές και, πού θα μου πάει, θα το πετύχω.