[Ανάλυση] Ισορροπώντας πάνω στον τροχό της Παιδείας

Η εκπαιδευτική πολιτική αλλάζει, όταν αλλάζει ο υπουργός Παιδείας. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Ανδρέας Λοβέρδος συνεχίζει μια μακρά παράδοση που είχε τιμήσει και ο προκάτοχός του. Ποιος ξεχνά ότι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είχε σπεύσει, μόλις ανέλαβε, να μεθοδεύσει την αποδόμηση του νόμου (Διαμαντοπούλου) για τα Πανεπιστήμια – παρότι τον είχε ψηφίσει και το ίδιο του το κόμμα;

Ετσι και τώρα. Μόνο δύο πράγματα μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι μένουν σταθερά στο υπουργείο Παιδείας: ο νέος υπουργός είναι, όπως και ο προηγούμενος, καθηγητής στο Πάντειο και Ολυμπιακός. Ολα τα υπόλοιπα μπήκαν από την πρώτη στιγμή ξανά στο τραπέζι. Είναι μια στροφή που δεν μπορεί να εξηγηθεί ανεξάρτητα από τις προσωπικές στοχεύσεις του υπουργού.

Ο Λοβέρδος ήταν από τους λίγους που είχαν υποστηρίξει ότι το ΠαΣοΚ έπρεπε να μετάσχει με πολιτικά του στελέχη και όχι με άχρωμους τεχνοκράτες στην – τρικομματική τότε – κυβέρνηση, μετά τις εκλογές του 2012. Δύο χρόνια μετά επέστρεψε ζεστός. Αποφασισμένος να μην αφήσει την παρουσία του να περάσει απαρατήρητη.

Εκ πρώτης όψεως, οι «αναθεωρητικές» του πρωτοβουλίες φαίνεται να συντονίζονται με τη γενική κατεύθυνση της κυβέρνησης. Ο προσανατολισμός είναι να κατευναστούν κοινωνικές ομάδες με τις οποίες είχαν κοπεί οι γέφυρες τα δύο προηγούμενα χρόνια. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν βεβαίως οι εκπαιδευτικοί – που όχι μόνο υπέστησαν περικοπές, αλλά κλήθηκαν να δώσουν «αίμα» και στον βωμό των απολύσεων. Στην ίδια κατηγορία κατατάσσονται και οι καθηγητές των Πανεπιστημίων – που ένιωσαν το μαχαίρι στα ειδικά μισθολόγια.

Υπαναχωρώντας από αποφάσεις που ενόχλησαν αυτά τα ακροατήρια, ο Λοβέρδος κινείται εντός του νέου δόγματος των «διορθώσεων». Υπάρχουν ωστόσο δύο αναπάντητα ερωτήματα για τη συνέχεια.

Ερώτημα πρώτο: Ώς πού θα φθάσει ο αναθεωρητισμός Λοβέρδου; Ανθρωποι του εκπαιδευτικού χώρου επισημαίνουν ότι οι «διευκολύνσεις» που εξήγγειλε ο υπουργός αφορούν μάλλον ελάσσονα ζητήματα. Στην ατζέντα με την προηγούμενη ηγεσία υπήρχαν πολύ πιο βαριά κεφάλαια. Πρώτο πρώτο, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που έχει προγραμματιστεί να εφαρμοστεί από Σεπτέμβριο. Το ίδιο και στα Πανεπιστήμια. Εκτός από τις διαθεσιμότητες, υπάρχουν οι πάγιες ενστάσεις των πρυτάνεων για τον τρόπο ανάδειξης και τις αρμοδιότητες των διοικήσεων στα Πανεπιστήμια. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν ο Λοβέρδος θα περιοριστεί σε «χειρουργικές» υπαναχωρήσεις ή θα προχωρήσει σε γενικότερο ξήλωμα.

Το δεύτερο ερώτημα προκύπτει από το γεγονός ότι ο υπουργός Παιδείας άνοιξε από την πρώτη ημέρα μέτωπο σε ένα ζήτημα εμβέλειας πολύ ευρύτερης του χαρτοφυλακίου του. Οι διαθεσιμότητες είναι ανελαστική μνημονιακή υποχρέωση. Τυχόν «χαλάρωση» σε έναν τομέα θα προκαλούσε ντόμινο εντός και εκτός κυβέρνησης.

Σε αυτήν τη φάση, η ηγεσία του ΠαΣοΚ βοήθησε να βρεθεί σολομώντεια λύση, απωθώντας το πρόβλημα στο μέλλον. Ουσιαστικά, όμως, διευκόλυνε τον Λοβέρδο που φάνηκε να κερδίζει τον πρώτο γύρο στα σημεία.

Σκοπεύει ο Λοβέρδος να επαναλανσάρει τον εαυτό του στο πολιτικό χρηματιστήριο ως «αντιμνημονιακό»; Και ώς πού είναι διατεθειμένος να δοκιμάσει τη θέση του στην κυβέρνηση προκειμένου να επιτύχει αυτό το προσωπικό re-branding;

Το – όχι αθώο – σχόλιο το βράδυ του ανασχηματισμού ήταν ότι με την υπουργοποίηση Λοβέρδου η κυβέρνηση γίνεται ξανά τρικομματική. Μένει να φανεί αν ο ίδιος προσήλθε στο κυβερνητικό σχήμα ως κομματάρχης.