[Αγιογραφίες] Φωτιές

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι ο πρώτος υπουργός που μπήκε στη φωτιά του Μνημονίου. Ηταν καλοκαίρι του 2010 όταν έκανε τη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού. Τότε είχε το υπουργείο Εργασίας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ως υπουργός Παιδείας, επείγεται να βγει από τους καταναγκασμούς που έχει επιβάλει η τρόικα. Κάτι που εξηγεί την επιμονή του στο θέμα των προσλήψεων διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων.

ΩΣΤΟΣΟ, όλα αυτά είναι λίγο σχηματικά. Η αλήθεια βρίσκεται στη γραμμοσκίαση. Αρχής γενομένης από το Ασφαλιστικό. Το έπιασε ο Λοβέρδος το 2010, δίνοντας τέλος σε μια δεκαετία αναβολών και καθυστερήσεων καθώς δύο κυβερνήσεις, η κυβέρνηση Σημίτη και η κυβέρνηση Καραμανλή, προτίμησαν διακοσμητικές παρεμβάσεις. Η μεταρρύθμιση – που ήταν και λίγο τεστ αντοχής για τα μέτρα της εποχής – θεωρήθηκε επιτυχής. Με άλλα λόγια, δεν κάηκε το πελεκούδι αφού οι αλλαγές στο Συνταξιοδοτικό αντιμετωπίσθηκαν με στωικότητα από την κοινωνία. Μόνο που δεν ήταν αρκετές. Ο Λοβέρδος έχει φύγει, τρία χρόνια τώρα, από την Πειραιώς. Είμαστε όμως σε ένα διαρκές Ασφαλιστικό. Η ύφεση και η ανεργία έχουν δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο που ξανανοίγει τρύπα στα Ταμεία. Τα ίδια ισχύουν, τηρουμένων των αναλογιών, και στο μέτωπο των απολύσεων. Οι πεντακόσιοι διοικητικοί που θα προσληφθούν έγιναν εξακόσιοι κι ο ανεξάρτητος εκτιμητής θα μπορούσε να προσθέσει κι άλλους στην πορεία. Αυτό όμως δεν αλλάζει τη γενική εικόνα, σύμφωνα με την οποία το ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να ξεφορτώσει κόσμο. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη θέση που έχει πάρει, ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αλλά με τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η χώρα.

ΕΝΤΟΣ Ιουλίου, η εικόνα θα ξεκαθαρίσει. Κι αυτό γιατί η τρόικα θα επανέλθει. Ηδη το ΔΝΤ έριξε μερικά τροχιοδεικτικά. Στην πραγματικότητα, στη φυσιογνωμία του Λοβέρδου απεικονίζεται όλο το πρόβλημα των τελευταίων ετών. Εχουν γίνει πολλά και διάφορα. Οσα έχουν γίνει όμως δεν αρκούν ώστε η χώρα να αλλάξει σελίδα. Ούτε η τρόικα έχει σταματήσει να έρχεται ή να μας πιέζει. Ούτε τα μέτρα επί μέτρων των τελευταίων ετών έχουν δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο ελληνικής οικονομίας που να ετοιμάζεται να ξαναβγεί στην ανάπτυξη. Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια φτηνότερη χώρα. Φτηνότερη – από τα ακίνητα ώς την αγορά εργασίας. Αλλά η φτήνια, ως γνωστόν, τρώει τον παρά. Ακόμη χειρότερα: οι πολιτικοί θεωρούν ότι, έπειτα από πέντε χρόνια στα χαρακώματα, ήρθε η ώρα για ανακωχή, αυτό όμως δεν το συμμερίζονται οι δανειστές μας. Γι’ αυτούς ο πόλεμος συνεχίζεται. Η ειρωνεία είναι ότι κάποιοι επέμεναν ότι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος δεν επέδειξε αρκετή πυγμή πέρσι τον χειμώνα όταν χρειάστηκε να περάσουν εβδομάδες επί εβδομάδων για να φύγουν όσοι διοικητικοί έφυγαν. Και ότι αυτό του κόστισε ακόμη και την καρέκλα του. Ωστόσο, ο Ανδρέας Λοβέρδος προσήλθε στο Παιδείας ακόμη λιγότερο διατεθειμένος να σπρώξει κόσμο έξω και έχοντας ως άλλοθι ότι έθεσε συγκεκριμένους όρους πριν δεχθεί το χαρτοφυλάκιο αυτό.

ΤΟ ζητούμενο τώρα δεν είναι να διευκρινισθεί αν Βενιζέλος και Λοβέρδος τα έχουν, για πολλοστή φορά, ξαναβρεί και αν ο δεύτερος λειτουργεί ως λαγός του πρώτου σε μια προσπάθεια να γίνει το ΠαΣοΚ ο πιο κοινωνικά ευαίσθητος παίκτης της συμπολίτευσης. Μεγαλύτερη σημασία έχει να γίνει αντιληπτό ότι όλα αυτά αποτελούν μπρος-πίσω σε ένα περιβάλλον που δεν αλλάζει αφού η χώρα δυσκολεύεται προς το παρόν να περάσει σε άλλη φάση. Κάτι που εξηγεί γιατί ο Λοβέρδος έχει προσέλθει με γενική διάθεση κατευνασμού – από τη μη κατάργηση των αργιών ώς την κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων – στο Παιδείας.