[Στην ανάπαυλα] Διαζύγιο α λα πολιτικά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Είδα τη Ζαρούλια με τα μάτια μου να μιλάει στην τηλεόραση».
Αυτό εκτός από ένα εφιαλτικό ανέκδοτο είναι και μια φρικτή πραγματικότης.
Αλλά δύο ήταν τα μεγάλα γεγονότα της εβδομάδας.
Η έναρξη του Μουντιάλ και το «Ενας χρόνος απ’ το κλείσιμο της ΕΡΤ» με πρωταγωνιστή τον κύριο Τσίπρα να θρηνεί και να αιματοστηθοδέρνεται γιατί έκλεισε η ΕΡΤ, που είναι όμως και ανοιχτή αλλά τη λένε ΝΕΡΙΤ, κι αυτό τον ξενερώνει.
Αυτά βέβαια είναι και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής. Το ποδόσφαιρο και η πολιτική.
Δώσε μπάλα και πανό στον Ελληνα και πάρ’ του την ψυχή.
Πολλές φορές, ή μάλλον τις περισσότερες, μπερδεύει τις αντιδράσεις του και φέρεται στο μεν ποδόσφαιρο σαν πολιτικός (εγώ δεν είπα Μαρινάκης) και στην πολιτική σαν ποδοσφαιρόφιλος.
Εχουμε δει πολλές φορές την Πλατεία Συντάγματος να πυρπολείται σαν κερκίδα και την κερκίδα να καίγεται σαν την Πλατεία Συντάγματος. Επίσης πολλές λέξεις στα συνθήματα είναι κοινές.
Ας πούμε η λέξη «Μπουρδέλο» ακούγεται και για τη Βουλή και για την εκάστοτε ομάδα.
Και όμως, την ερωτεύτηκα κάποτε αυτήν τη Φυλή. Νέος πολύ, που δώσαμε το πρώτο μας φιλί.
Αλλα χρόνια. Δάγκωνες τα χείλια κι είχε τη γεύση φράουλας το αίμα.
Λογαριάζαμε την ποίηση σαν τοπική διάλεκτο. Και τη μιλάγαμε πάντα, όταν δεν θέλαμε να μας καταλάβουν οι άλλοι. Οι της απέναντι μεριάς. Οι πάντα εχθροί.
Τραγουδάγαμε αγκαλιά στους δρόμους κι έβλεπες 3D την ελπίδα εν είδει περιστεράς να σκίζει την ουράνια γαλάζια οθόνη.
Πιανόμαστε απ’ το χέρι ή ακόμα κι όταν πιανόμαστε στα χέρια ήτανε για να σιγουρευτούμε ότι κρατάμε στην παλάμη μας το μέλλον ολάνθιστο κι ευτυχισμένο.
Μετά τη Μεταπολίτευση αρχίσανε οι πρώτες γκρίνιες. Γύρω στο ’90 οι τσακωμοί: «Μα πώς ντύνεσαι έτσι σαν πορνοστάρ με φόρα παρτίδα την γκλίτερ σιλικόνη, και τα παιδιά πενταήμερη στη Μύκονο;».
Τώρα, μετά την κρίση, είμαστε στα χωρίσματα. Πάμε για διαζύγιο. Τα παιδιά μετά τις σπουδές ο ένας Λονδίνο, η άλλη στη Βοστώνη, σκυλιά δεν έχουμε.
Αυτή (για τη Φυλή μιλάμε πάντα) κράτησε σχεδόν τα πάντα. Δεν με νοιάζει. Μ’ άφησε βέβαια τη βιβλιοθήκη. Αχρείαστη της ήτανε. Δεν μου την άφησε ακριβώς, μου την πέταξε στο κεφάλι συγκεκριμένα.
Επίσης και όλα τα CD. Αυτή ό,τι θέλει να ακούσει το κατεβάζει από το Διαδίκτυο.
Α! Μ’ άφησε κι όλα τα χρέη να τα πληρώσω εγώ, γιατί αυτή λέει είναι του «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Οπότε μου λέει εσύ που είσαι του «Πληρώνεις πληρώνεις» πλήρωσε τα σπασμένα τώρα.
Διαζύγιο βέβαια όπως είπα δεν έχουμε πάρει ακόμα. Μετά τις άλλες εκλογές θα πάμε και στον μητροπολίτη (να δούμε ποιος θα βγει) μπας και μας συμφιλιώσει. Μπορεί. Πού ξέρεις. Δύσκολο το βλέπω.
Απ’ την άλλη κι η μοναξιά δεν περνιέται. Κάπου θέλεις ν’ ακουμπήσεις το βλέμμα σου χωρίς να σε πληγώνει, μια ανάσα δίπλα σου στο μαξιλάρι. Γιατί είναι φορές που νιώθω σαν βρεμένη σημαία σ’ ένα ετοιμόρροπο μπαλκόνι πάνω από μαραμένες γλάστρες.
Είναι κι ο ποιητής που τις νύχτες βγαίνει με το χωνί στον δρόμο και φωνάζει στο σκοτάδι.
«Ενα σας λέω:
όλοι να τρέξουμε αμέσως
στα γκολπόστ
παιδιά!
Στα γκολπόστ!
Στα γκολπόστ
Μην αρχίσουνε να πέφτουνε
Τα τέρματα
Βροχή
Και
Ηττηθούμε».
… Ναι. Στα γκολπόστ. Φτάνει να τα βρούμε.
Google news
