[Εναλλακτικά] Θολό καλοκαίρι

ΤΟ 2012 ήταν το καλοκαίρι του φόβου με το φάντασμα της δραχμής πάνω από τη χώρα. Το 2013 ήταν το καλοκαίρι της εξωστρέφειας με το διπλό ταξίδι Σαμαρά στην Αμερική. Θα είναι το 2014 το καλοκαίρι της αμφισημίας; Φαίνεται από τη δυσκολία των παρατηρητών να «διαβάσουν» όσα συμβαίνουν.

Η αναίρεση της απόφασης για τις καθαρίστριες είναι ένδειξη ότι η σκληρή πολιτική παραμένει – ή μάλλον ότι παραμένουν οι σκληρές συνέπειες της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών. Αντίστοιχα, η απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας επί του αιτήματος αναδιάρθρωσης της Χαλυβουργίας Μάνεση που είχε ως αποτέλεσμα 48 απολύσεις, ανατρέπει ένα καθεστώς που είχε ισχύσει από το 1981. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια κανένας υπουργός Εργασίας δεν υπέγραφε απόφαση που να υλοποιεί το αίτημα αναδιάρθρωσης μιας εταιρείας, με αποτέλεσμα όλες σχεδόν να κλείνουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για τέλος εποχής.

Την ίδια ώρα ο Ανδρέας Λοβέρδος επαναφέρει μερικές εκατοντάδες διοικητικούς υπαλλήλους πανεπιστημίων, ενώ ο Χρήστος Σταϊκούρας, ιέραξ της καραμανλικής Λαϊκής Δεξιάς, θέτει ζήτημα επιδόματος θέρμανσης μέσα στο κατακαλόκαιρο. Η αίσθηση είναι ότι ξηλώνεται το πουλόβερ του Μνημονίου ή ότι πάμε για εκλογές. Εστω και αν ο Αντώνης Σαμαράς μιλάει για εξάντληση θητείας και υπάρχουν ενδείξεις ότι οικοδομείται μια πλειοψηφία 180 ενόψει εκλογών Φεβρουαρίου – Μαρτίου 2015.

Εχουμε μια εικόνα που στερείται συνοχής και ομοιογένειας. Ή, για να το πούμε ακόμη πιο απλά, συναντάμε αντιφάσεις που μας δυσκολεύουν να καταλάβουμε τι ακριβώς ισχύει και, κυρίως, πού πάμε. Η απάντηση είναι: πάμε παντού και πουθενά. Η έλευση της τρόικας και οι νέες απαιτήσεις για τα συνήθη προαπαιτούμενα, εκεί κατά τον Ιούλιο, επαναφέρουν τη συζήτηση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Θα πάει πάλι η κυβέρνηση σε ένα παζάρι λονγκ που να κρατήσει έως τον Φεβρουάριο του 2015; Το έκανε μια φορά και της βγήκε, μεταξύ Σεπτεμβρίου 2013 και Μαΐου 2014. Πώς συμβιβάζεται όλο αυτό με την τελική διευθέτηση του χρέους; Σίγουρα πρόκειται για μια διαδικασία που δεν ταιριάζει με πρόωρες εκλογές.

Φυσικά, η συγκεχυμένη και θολή εικόνα συνάδει με αυτό που συνήθως ονομάζεται αλλαγή υποδείγματος – το γνωστό «paradigm shift». Το πέρασμα από τη μια φάση στην άλλη ενέχει ένα βαθμό σύγχυσης. Ποια είναι όμως η άλλη φάση; Είναι η έξοδος από το Μνημόνιο; Ωστόσο, η χώρα εξακολουθεί να τελεί υπό τον ζυγό ξένων απαιτήσεων που δεν στερούνται βάρους. Είναι οι πρόωρες εκλογές; Αυτές όμως δεν θα είχαν νόημα χωρίς προηγούμενη συμφωνία για εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Γιατί δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι θα στηθούν κάλπες τον Οκτώβριο και μετά πάλι τον Μάρτιο… Είναι ένας άλλος συσχετισμός εξουσίας; Ωστόσο, Σαμαράς και Βενιζέλος φαίνονται να εξέρχονται ενισχυμένοι από τη διαδικασία του ανασχηματισμού.

Σίγουρα, πίσω από όλες αυτές τις εναλλακτικές εκδοχές υποκρύπτεται το αφήγημα του φετινού καλοκαιριού, ακόμη όμως δεν έχει φανερωθεί.