[Εμπιστευτικά] Ο καλός υπουργός
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η πρώτη φορά που πήγα να πέσω από την καρέκλα μου ήταν όταν άκουσα ότι ο Αδωνις Γεωργιάδης θα γίνει υπουργός Υγείας.
Δώδεκα μήνες αργότερα, πήγα να ξαναπέσω από την καρέκλα μου όταν έμαθα ότι ο Αδωνις θα αντικατασταθεί.
Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος υπουργός Υγείας που μπορούσαμε να έχουμε, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι.
Ξέρω όμως ότι τίμησε όσο λίγοι την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Πρωθυπουργός.
Εργάστηκε σκληρά, συγκρούστηκε με συνδικαλιστές και συμφέροντα, έδωσε μάχες, είχε αποτελέσματα, δεν κρύφτηκε ποτέ – στα εύκολα ή στα δύσκολα… Κι αν έκανε και λάθη, παρακαλώ πολύ τον αλάνθαστο του ακροατηρίου να σηκώσει το χέρι.
Προφανώς η κυβέρνηση προτίμησε μια επιλογή κατευνασμού ενός κόσμου που παραδοσιακά πρόσκειται στη ΝΔ. Μιλάω για τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς.
Προφανώς ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι τώρα που έγινε η δουλειά προέχει να κλείσουν οι πληγές που άφησε πίσω της. Διότι οι πληγές είναι αναμφίβολα πολλές…
Προφανώς ο Αδωνις αποθήκευσε ένα πολιτικό κεφάλαιο το οποίο θα του φανεί χρήσιμο στη συνέχεια.
Από την άλλη όμως δεν μπορώ να μη θεωρήσω αδικία όχι την απομάκρυνση του Αδωνη αλλά τη διατήρηση στην κυβέρνηση υπουργών που δεν έχουν δώσει ούτε μία μάχη και δεν έχουν πάρει μέρος ούτε σε μία σύγκρουση.
Μακάριοι οι κρυπτόμενοι;
Στο ερώτημα «τι σημαίνει καλός υπουργός» υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Ο νοικοκύρης, ο έντιμος, ο μεταρρυθμιστής, ο τζιτζιφιόγκος…
Εγώ προσωπικά έχω έναν δικό μου ορισμό: καλός υπουργός είναι εκείνος που δίνει και κερδίζει πολιτικές μάχες. Εκείνος που παλεύει για την πολιτική του. Εκείνος που μπορεί όχι μόνο να την κάνει πράξη αλλά και να την υποστηρίξει εναντίον όλων.
Ιδίως σε περίοδο κρίσης. Και ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή διαφωνώ με την πολιτική αυτή.
Στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και αν εξαιρέσεις τον Παπακωνσταντίνου της πρώτης περιόδου, τον Βενιζέλο ή τον Λοβέρδο, οι άλλοι πήγαιναν τοίχο – τοίχο μην τους πάρει καμιά αδέσποτη.
Στις κυβερνήσεις Σαμαρά οι υπουργοί που δικαιολόγησαν τον τίτλο τους μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού – μεταξύ τους ήταν σίγουρα ο Αδωνις.
Ασφαλώς δεν υπάρχει πολιτική χωρίς κόστος, ούτε σύγκρουση χωρίς ζημιές. Αλλά δεν υπάρχει και πολιτική χωρίς σύγκρουση. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να την εφεύρει το πιθανότερο είναι ότι θα αποδειχθεί άχρηστος και για τον τόπο και για την παράταξή του.
Ενδεχομένως βεβαίως να αποδειχθεί χρήσιμος για τον εαυτό του. Ή έστω για την προσωπική ματαιοδοξία του.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι μεγαλύτερη αδικία και από την αντικατάσταση του Αδωνη στο υπουργείο Υγείας.
Google news
