[Αγιογραφίες] Προδιαγραφή

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε πει κάποτε ότι «δεν παρέλαβα κράτος για να παραδώσω κοινότητα». Η κουβέντα αφορούσε το Σχέδιο Ανάν. Ο Γιάννης Στουρνάρας – καμία σχέση με τον μακαρίτη κύπριο πρόεδρο – δεν πέταξε καμία ανάλογη ατάκα τα δύο χρόνια που πέρασε στο υπουργείο Οικονομικών. Θα πρέπει όμως πολλές φορές να σκέφτηκε τι παρέλαβε και τι δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να παραδώσει. Δεν ήθελε να παραδώσει τη χώρα στα τσακάλια, ελληνικά και ξένα, της δραχμής.
Η σκέψη αφορούσε το Σχέδιο Ζ.

ΑΠΟ την άποψη αυτή, η χθεσινή τελετή παράδοσης και παραλαβής στο υπουργείο Οικονομικών ήταν η εντελώς απρόβλεπτη κατάληξη μιας εντελώς απρόβλεπτης διετίας. Απρόβλεπτης όσο η ανάληψη του χαρτοφυλακίου Οικονομικών από τον Στουρνάρα σε μια κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ένα πρόσωπο με το οποίο, όπως θυμήθηκε χθες ο Στουρνάρας, έλεγε απλώς καμιά καλησπέρα στη Χλόη ή στην Μπομπονιέρα, τα θερινά σινεμά της Κηφισιάς όπου αμφότεροι διαμένουν.

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ όμως είναι πάνω απ’ όλα η πολιτική. Σαμαράς και Στουρνάρας διαμόρφωσαν μια απρόσμενη προσωπική χημεία, βασισμένη σε μια ώσμωση χαρακτήρων που έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Ανάμεσά τους η άνετη εξωστρέφεια αλλά και ένας τρόπος του σκέπτεσθαι χωρίς δεσμά ή στεγανά, συνδυασμένος με μεγάλη αποφασιστικότητα. Αν ποτέ γραφτεί η πραγματική ιστορία της τελευταίας διετίας – με τις λεπτομέρειες από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τα δείπνα στην οικία Σαμαρά στην Κηφισιά –  αυτή θα έχει πραγματικά διονυσιακά χαρακτηριστικά, παρότι αμφότεροι οι πρωταγωνιστές δεν πίνουν σχεδόν καθόλου. Αυτό που τους συνδέει είναι ένα είδος πολιτικής έκστασης, κατάσταση όπου αμφότεροι βρίσκουν τον εαυτό τους (και ο ένας τον άλλο).

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ για όλους πλην των μυημένων είναι και η μετακόμιση Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Κρατήθηκε κρυφή για πολύ καιρό και σίγουρα για πολύ, πολύ περισσότερο χρόνο από την επιλογή του Γκίκα Χαρδούβελη. Μετακομίζοντας μερικά τετράγωνα από την οδό Νίκης, ο Στουρνάρας μπαίνει στο κλειστό κλαμπ μιας μικρής διεθνούς ελίτ της οικονομίας που τα έχει κάνει όλα, περνώντας με άνεση από την κυβέρνηση στο κεντρικό τραπεζικό σύστημα. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς αετίσιο μάτι για να διακρίνει τον ρόλο της Φρανκφούρτης αλλά και του Βερολίνου στην υπόθεση αυτή. Ούτε χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα ευφυής για να αντιληφθεί ότι η θητεία Στουρνάρα είναι προγραμματισμένη ώστε να ξεπεράσει άνετα τις επόμενες εκλογές. Και ασχέτως του τι διαρρέουν οι συριζαίοι, η πρόσκληση Ντράγκι προς Τσίπρα ακριβώς την παραμονή της αλλαγής σελίδας στην Τράπεζα της Ελλάδος δεν είναι καθόλου χωρίς σημασία.  

ΩΣΤΟΣΟ, πίσω και πέρα από τα παραπολιτικά, η πιο μεγάλη αναγνώριση του Στουρνάρα είναι στην επιλογή του προσώπου που τον διαδέχθηκε. Στουρνάρας και Χαρδούβελης είναι λίγο σαν τις ρώσικες κούκλες. Μέσα στη μία είναι μια άλλη, σχεδόν πανομοιότυπη. Πρόκειται για διαφορετικούς ανθρώπους αλλά για το ίδιο προφίλ. Στην πολιτική διαδρομή και την ακαδημαϊκή προέλευση, αλλά και στη ματιά επάνω στα ελληνικά οικονομικά πράγματα που αμφότεροι τα ξέρουν από μέσα. Ο Στουρνάρας πέρασε μέσα από τις μυλόπετρες της τελευταίας διετίας, κατάφερε να επιβληθεί χωρίς να φωνάξει αλλά, πάνω απ’ όλα, πέτυχε να κάνει αποδεκτή μια συγκεκριμένη προδιαγραφή για το υπουργείο Οικονομικών.