Συνολικά 23 δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί στη Ρωσία από το 2000 μέχρι σήμερα. Οι πέντε από αυτούς εργάζονταν στη Νόβαγια Γκαζέτα. Σε αυτή την ανεξάρτητη εφημερίδα εργαζόταν από το 1999 και η Αννα Πολιτκόσφκαγια. Εγινε διάσημη χάρη στο πείσμα με το οποίο ερευνούσε και αποκάλυπτε την κρατική διαφθορά και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα στην Τσετσενία. Μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 2006, όταν βρέθηκε νεκρή μέσα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας όπου διέμενε στη Μόσχα. Είχε πυροβοληθεί δύο φορές στο στήθος, μία φορά στον ώμο και μία στο κεφάλι εξ επαφής. Δίπλα της κείτονταν οι σακούλες με τα τρόφιμα που μόλις είχε αγοράσει.
Οι πέντε κατηγορούμενοι ήδη είχαν κριθεί ένοχοι από σώμα ενόρκων τον Μάιο. Καθισμένοι χθες πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια, περιμένοντας να ακούσουν τις ποινές τους, αντάλλασσαν χαμόγελα. Ο Ραστάμ Μαχμάντοφ καταδικάστηκε σε ισόβια, ήταν σύμφωνα με την ετυμηγορία αυτός που πάτησε τη σκανδάλη. Σε ισόβια καταδικάστηκε και ο θείος του Λομ-Αλι Γκαϊτούκαγιεφ, ως «διοργανωτής της δολοφονίας». Οι δύο αδελφοί του καταδικάστηκαν σε 12 και 14 χρόνια φυλάκισης, ήταν αυτοί που είχαν αναλάβει να παρακολουθήσουν την Πολιτκόφσκαγια και να ειδοποιήσουν τον Ραστάμ Μαχμάντοφ όταν θα πλησίαζε στο σπίτι της. Και ένας πρώην αστυνομικός, ο Σεργκέι Χατζικουρμπάνοφ, καταδικάστηκε σε 20ετή κάθειρξη, ως «συνεργός στην προετοιμασία της δολοφονίας». Ηταν, σύμφωνα με την εισαγγελέα της Μόσχας Μαρία Σεμιονένκο, «το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα επίτευγμα» της ρωσικής Δικαιοσύνης.
Οι πέντε καταδικασθέντες, βέβαια, απλώς πληρώθηκαν προκειμένου να εκτελέσουν ένα συμβόλαιο θανάτου. Η ταυτότητα του ή των ανθρώπων που έδωσαν την εντολή για τη δολοφονία της Αννα Πολιτκόφσκαγια παραμένει άγνωστη∙ και το πιθανότερο είναι ότι, σε πείσμα των εκκλήσεων των παιδιών της και των διαβεβαιώσεων των Αρχών, θα παραμείνει άγνωστη.
«Χιμάμε πίσω σε μια σοβιετική άβυσσο, σε ένα κενό ενημέρωσης που σημαίνει θάνατο λόγω της ίδιας μας της άγνοιας. Το μόνο που μας απομένει είναι το Ιντερνετ, όπου η πληροφορία παραμένει ελεύθερα διαθέσιμη. Πέραν αυτού, αν θέλει κάποιος να εργαστεί ως δημοσιογράφος, οφείλει απόλυτη δουλικότητα στον Πούτιν. Ειδάλλως, τον περιμένει ο θάνατος, οι σφαίρες, το δηλητήριο ή η δίκη – ό,τι θεωρούν κατάλληλο οι μυστικές μας υπηρεσίες, οι κέρβεροι του Πούτιν».
Αννα Πολιτκόφσκαγια, 2004, Γκάρντιαν