[Κιόσκι] «Υπάρχει μόνο ό,τι διηγούμαστε»

Οταν ο ιταλός συγγραφέας Αλεσάντρο Μπαρίκο ίδρυσε το 1994 στο Τορίνο μια σχολή για επίδοξους συναδέλφους του, αποφάσισε να τη βαφτίσει Χόλντεν από το όνομα του έφηβου ήρωα του Σάλιντζερ. Στη σχολή του Μπαρίκο διδάσκει, μεταξύ άλλων, ο βρετανός συγγραφέας Τζόναθαν Κόου. Οι δυο τους ανήκουν στην ίδια γενιά, μοιράζονται σε πολλά τις ίδιες ιδέες. Συναντήθηκαν για ακόμη μια φορά στο ιταλικό Ινστιτούτο Πολιτισμού του Λονδίνου. Και από τη συνάντησή τους προέκυψε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, αποσπάσματα της οποίας αναδημοσιεύει η Ρεπούμπλικα.

Μπαρίκο: Ο Χόλντεν Κόλφιλντ είχε αποβληθεί απ’ όλα τα σχολεία. Από τη δική μας σχολή δεν θα τον διώχναμε ποτέ. Οταν με ρωτούσαν παλιά ποιοι συγγραφείς με εμπνέουν, απαντούσα το «τένις που παίζει ο Τζον Μάκενρο». Το έκανα λίγο από σνομπισμό ασφαλώς, αλλά και επειδή έμαθα πολλά από τη γεωμετρία του παιχνιδιού του. Το πρώτο μου βιβλίο, για παράδειγμα, περιγράφει κατά μία έννοια τη δυσκολία του Μάκενρο στο σερβίς από την αριστερή πλευρά του γηπέδου.

Κόου: Αρχισα να γράφω από ανία. Η ανία ήταν η υπαρξιακή συνθήκη της νεότητάς μου. Δεν μπορώ επομένως να πω από πού γεννιέται η δημιουργικότητα. Η δική μου είναι πιθανό να προέρχεται από μια κάποια δυσαρέσκεια για τη γενική κατάσταση στον κόσμο, από κάτι που υπάρχει στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει και δεν μου αρέσει κι εγώ θέλω να το πλάσω από την αρχή με τον δικό μου τρόπο.

Μπαρίκο: Το πρόβλημα της συγγραφής, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η δημιουργικότητα. Ολοι γεννιόμαστε δημιουργικοί, όλοι μας μπορούμε να διηγηθούμε μια ιστορία. Αυτό που χρειάζεται επιπλέον για να γράψεις είναι τρέλα, οίηση, θα έλεγα ακόμη και μεγαλομανία. Για να αρχίσεις να γράφεις ένα μυθιστόρημα, πρέπει να έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Είναι ζήτημα φιλοδοξίας, όχι της φιλοδοξίας για πλούτο και γυναίκες, αλλά της φιλοδοξίας να είσαι ο μόνος ανάμεσα σε χιλιάδες που μπορεί να δώσει μορφή και περιεχόμενο στους δαίμονες και στα οράματά του.  

Κόου: Για μένα το να διηγείσαι είναι από τη μια πλευρά εγωιστικό επειδή γράφεις τις ιστορίες που γεννιούνται μέσα σου. Από την άλλη, είναι γενναιόδωρο επειδή θέλεις να τις μοιραστείς με τους άλλους. Αλλά είναι μια γενναιοδωρία υποχρεωτική, γιατί εάν δεν διηγηθείς αυτό που έχεις μέσα σου στο τέλος θα σκάσεις.

Μπαρίκο: Υπάρχει μόνο ό,τι διηγούμαστε. Διηγούμαστε για να νικήσουμε τον χρόνο. Οταν διαβάζω Ντίκενς, σκέφτομαι ότι αυτό που μου διηγείται έχει γραφτεί πριν από 150 χρόνια. Αυτό είναι η αθανασία.