Οικογένειες σε απόγνωση

Λίστες αναμονής με οικογένειες που ζητούν απεγνωσμένα οικονομική, υλική και ψυχολογική βοήθεια εξαιτίας της κρίσης, κρατούν πλέον ιδρύματα και μη κυβερνητικοί οργανισμοί, όπως είναι τα Κέντρα Στήριξης των Παιδικών Χωριών SOS. Παράλληλα ολοένα και περισσότερα αιτήματα για βοήθεια δέχονται φορείς όπως το Χαμόγελο του Παιδιού ή το Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο της Καλλιθέας.

Πρόκειται για οικογένειες που η κρίση τις οδήγησε στα όρια της εξαθλίωσης και της απόλυτης αδυναμίας να προσφέρουν έστω τα στοιχειώδη στα παιδιά τους. Η περίπτωση που περιγράφουν οι αρμόδιοι του Κέντρου Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας των Παιδικών Χωριών SOS είναι ενδεικτική της νέας τους «καθημερινότητας»: μητέρα που μεγάλωνε μόνη το παιδί της, τα έβγαζε πέρα έως πριν από τρία χρόνια. Οταν έμεινε άνεργη δεν κατάφερε να εξασφαλίσει στο παιδί ούτε τη δυνατότητα να συνεχίσει να πηγαίνει στο σχολείο.

«Σε μας φτάνουν οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση, σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, γονείς, οι οποίοι μέχρι πρότινος ήταν σε θέση να προσφέρουν στα παιδιά τους, αλλά πλέον δεν μπορούν. Και το ανησυχητικό είναι ότι υπάρχει λίστα αναμονής με οικογένειες που περιμένουν τη βοήθεια. Θα πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι δεν έχουμε περιστατικά εγκατάλειψης παιδιών, στον βαθμό που αναφέρεται κυρίως στα ξένα μέσα. Ενδεχομένως να υπάρχουν λίγα περιστατικά, που προσωρινά οι γονείς που έχουν ανάγκη ζητούν τη βοήθεια φορέων. Στόχος μας όμως είναι και θα πρέπει να είναι να βοηθήσουμε τη βιολογική οικογένεια να μείνει ενωμένη» εξηγεί ο διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Ερευνας της οργάνωσης, Στέργιος Σιφνιός.

Τα έξι Κέντρα Στήριξης των Παιδικών Χωριών SOS – σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Καλαμάτα, Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή – βοηθούν συνολικά 1.500 οικογένειες, δηλαδή 2.500 παιδιά με τους γονείς τους. «Το 35% αυτών είναι μονογονεϊκές οικογένειες και το 15% – 20% πολύτεκνες. Ως επί το πλείστον οι γονείς είναι άνεργοι, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου εργάζεται ένας από τους δύο γονείς με το μισθό των 600 – 700 ευρώ, δεν μπορεί όμως να συντηρήσει την οικογένεια με τα τέσσερα παιδιά. Πάντως, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι μεγάλο ποσοστό όσων μας χτυπούν την πόρτα είναι άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι πριν από περίπου τρία χρόνια ανήκαν στη λεγόμενη μεσαία τάξη» σημειώνει ο κ. Σιφνιός.

Ανάλογες καταστάσεις αντιμετωπίζει και το Χαμόγελο του Παιδιού. Πρόσφατα έφτασε στα γραφεία της οργάνωσης η κυρία Ι. (η οργάνωση δεν έχει δικαίωμα να δώσει τα πλήρη στοιχεία της) και ζήτησε να μιλήσει με κοινωνικό λειτουργό. Ανέφερε ότι βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση και δυσκολευόταν να μιλήσει γι’ αυτό, καθώς ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την ίδια. Πληροφόρησε τους υπεύθυνους ότι έχει ένα κοριτσάκι ηλικίας ενός έτους, το οποίο μεγαλώνει μόνη της και πλέον αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις βιοτικές ανάγκες του παιδιού και της ίδιας. Συνεχώς επαναλάμβανε ότι δεν μπορεί να κατανοήσει πώς βρέθηκε σε αυτή την οικονομική κατάσταση και ότι η κρίση ήρθε τόσο απότομα που την ανάγκασε να κλείσει το κατάστημα, το οποίο διατηρούσε στον εμπορικό δρόμο της πόλης όπου κατοικεί και ξαφνικά βρέθηκε όχι μόνο χωρίς εισόδημα αλλά και με χρέη στον ασφαλιστικό της φορέα και στους προμηθευτές. Παράλληλα, αδυνατεί να βρει εργασία, τόσο με βάση το πτυχίο της – είναι απόφοιτος οικονομικής σχολής – όσο και σε οποιονδήποτε άλλο κλάδο.

Τους τελευταίους μήνες η γυναίκα στηρίζεται σε διατροφή, είδη ένδυσης και γενικά είδη πρώτης ανάγκης από τον οργανισμό, το πρόβλημα της ανεργίας όμως συνεχίζει να την ταλαιπωρεί. Η κυρία Ι. είναι μία από τους εκατοντάδες που απευθύνθηκαν στο Χαμόγελο του Παιδιού κατά τη διάρκεια του 2013. Ο συνολικός αριθμός των εξυπηρετούμενων παιδιών ήταν 10.547, από τα οποία τα 2.647 δέχθηκαν τις υπηρεσίες του οργανισμού για πρώτη φορά πέρυσι.

Οι υπεύθυνοι των φορέων που τα τελευταία χρόνια βρίσκονται δίπλα στις οικογένειες και τα παιδιά που έχουν πληγεί από την κρίση, επισημαίνουν ότι η βοήθεια που προσφέρουν δεν είναι ούτε με τη μορφή συσσιτίου ούτε κοινωνικού παντοπωλείου. «Πιο σημαντική είναι η ψυχολογική και συμβουλευτική υποστήριξη που παρέχουμε. Και αυτό γιατί η κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά τον ψυχισμό ενηλίκων και παιδιών» σημειώνει ο πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού Κώστας Γιαννόπουλος.

Πλέον, σύμφωνα με τον κ. Σιφνιό, η κρίση χτυπά ευαίσθητα κοινωνικά αγαθά όπως είναι η εκπαίδευση. «Ερχονται σε εμάς οικογένειες και, εκτός όλων των άλλων, μας ζητούν να βοηθήσουμε τα παιδιά τους με την εκπαίδευση. Κάποια από αυτά μάλιστα έχουν εγκαταλείψει το σχολείο, εξαιτίας της κατάστασης στο σπίτι. Γι’ αυτό αναλαμβάνουμε και το μαθησιακό κομμάτι, μέσω ειδικών δασκάλων ή διοργανώνοντας φροντιστήρια».