[Αγιογραφίες] Επιταχυντές

Ο πρώτος κανόνας στην πολιτική είναι να ξέρεις να μετράς. Με τον ίδιο τρόπο εξηγούνται και οι πρόσφατες εξελίξεις στους Ανεξάρτητους Ελληνες, που φυλλορροούν μετεκλογικά. Αν ο πρόεδρος Πάνος Καμμένος μετράει βουλευτές που φεύγουν, η Μίκα Ιατρίδη φαίνεται πως έκανε κι αυτή τους υπολογισμούς της στα Δωδεκάνησα. Εκεί οι ΑΝΕΛ συντάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά η βάση της Ιατρίδη έφυγε και πήγε προς τον ημιανεξάρτητο Χατζημάρκο, που επικράτησε με τη διακριτική υποστήριξη της ΝΔ. Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύθηκε ως πρόγνωση του τι επέρχεται στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Οπότε η Μίκα κινήθηκε πρόωρα.

ΟΤΙ εκ δεξιών της ΝΔ υπάρχει κινητικότητα αποτελεί πολιτικό και εκλογικό δεδομένο από το 2012 και μετά. Ωστόσο το πρόβλημα του Καμμένου είναι ότι στην περίπτωση των ΑΝΕΛ η κινητικότητα αυτή είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Ο λόγος έχει να κάνει με τη γενεσιουργό αιτία – ή, τέλος πάντων, το ατύχημα γένεσης – του κόμματος αυτού. Προήλθε από στελέχη της ΝΔ που πήγαν και προσκολλήθηκαν στον Καμμένο μετά την ψηφοφορία για τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, τον Φεβρουάριο του 2012. Τότε που κάηκε και η Αθήνα. Ο Πάνος ήταν σε χαλαρή σχέση με τη ΝΔ ήδη από πολλούς μήνες τότε. Αρχικά η Συγγρού τον χάιδευε, προσπαθώντας να τον κατευνάσει. Αλλά στην ψηφοφορία την έκαναν καμιά εικοσαριά βουλευτές, είτε λόγω χαλαρής κομματικής επιτήρησης είτε γιατί η λαϊκή Δεξιά εξεγέρθηκε. Δεν έχουμε δηλαδή ένα κόμμα που αναδύθηκε από ένα λούμπεν πολιτικό περιθώριο, όπως η Χρυσή Αυγή. Αλλά για μία –  με την άδεια του ΣΥΡΙΖΑ – «συνιστώσα» της ΝΔ, που πήρε φόρα και διασπάστηκε.

Βεβαίως, όλα διαβάζονται διπλά. Το γεγονός ότι η θέση που πήρε τον Φεβρουάριο του 2012 είχε μεγάλο εσωκομματικό κόστος άλλαξε δραματικά την εικόνα που είχαν για τον Αντώνη Σαμαρά οι Ευρωπαίοι. Εκεί κάπου ξεκίνησε η πορεία που τον οδήγησε στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου και παραμένει. Για τους ΑΝΕΛ τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αρχικά επικράτησε ένα είδος παράλογης ευφορίας, ενώ ο Καμμένος άνοιξε όλα τα πολιτικά μέτωπα μαζί. Μετά όμως, σε ένα βάθος διετίας, η εξέλιξη ήταν διαφορετική. Η φθορά των ΑΝΕΛ είναι σταθερή. Η λίστα εκείνων που έφυγαν είναι γνωστή. Αλλωστε, το μείγμα δεν ήταν ούτε σταθερό ούτε ιδιαίτερα ανθεκτικό. Οι πρώην βουλευτές της ΝΔ είχαν μισάνοιχτη πόρτα να γυρίσουν – όταν δεν το έκαναν πρώτα τα στελέχη τους. Οι τηλεδιασημότητες δεν είχαν στενό δεσμό με ένα κόμμα που, ούτως ή άλλως, φτιάχτηκε σε μια νύχτα και φαινόταν να αποτελεί εργαλείο προσωπικής προβολής του ίδιου του Καμμένου. Εν πολλοίς, μια κατάσταση ούτε εύκολα διαχειρίσιμη ούτε πολλά υποσχόμενη.

ΟΛΑ αυτά έχουν επιταχυνθεί εξαιτίας του διπλού χαρακτήρα των εκλογών του Μαΐου. Δεν είναι μόνο το οριακά χαμηλό ποσοστό των ΑΝΕΛ στις ευρωεκλογές που είναι ήδη καμπανάκι για όσους ενδιαφέρονται για την πολιτική τους καριέρα στο μέλλον. Ο συσχετισμός του με τα επιμέρους αποτελέσματα υποψηφίων και συνδυασμών στις αυτοδιοικητικές δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση της Ιατρίδη. Το συμπέρασμα είναι ότι ο Καμμένος κινδυνεύει να μείνει πολέμαρχος της πολιτικής χωρίς στρατό. Εντελώς αμφίβολο είναι και το μέλλον τής ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενης συμμαχίας των ΑΝΕΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ.