[Αγιογραφίες] Ποσοστά

Η νίκη έχει χίλιους πατέρες. Η ήττα είναι ορφανή. Και το 8% είναι υιοθετημένο που ψάχνει τον αληθινό του γεννήτορα. Κάπως έτσι συνοψίζεται η συζήτηση για το αν στις ευρωεκλογές ψηφίστηκε η Ελιά ή το ΠαΣοΚ. Την άνοιξε δημοσίως η Φώφη Γεννηματά, αλλά στην πραγματικότητα είχε ήδη ξεκινήσει. Και είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί έως το φθινόπωρο.

ΤΙ έφερε λοιπόν το καλό αποτέλεσμα; Διότι καλό ήταν το αποτέλεσμα, με δεδομένους τους πολύ καταστροφικούς οιωνούς. Το έφερε η συσπείρωση των πασόκων που απομένουν. Αυτή είναι η άποψη της Γεννηματά, αλλά αυτό είναι και το θεμέλιο της συλλογιστικής που ανέπτυξε χθες ο Κώστας Σκανδαλίδης με άρθρο του στα «ΝΕΑ». Είναι μια αντίληψη που δεν θέλει τη ρευστοποίηση του ΠαΣοΚ σε ένα κεντροαριστερό σχήμα όπου να χωρέσουν ακόμη η ΔΗΜΑΡ, Το Ποτάμι, οι 58 και άλλες κινήσεις. Προτιμά μια συμπαράταξη σε μέτωπο που να συνοδεύεται από μια αναθεώρηση – για να το πούμε κομψά – της στρατηγικής συνεργασίας με τη ΝΔ (άλλο αν προέκυψε για να σωθεί η χώρα). Σύμφωνα με τη λογική αυτή, ο καθένας πρέπει να διατηρήσει την ταυτότητά του.

Η αλήθεια είναι ότι η γραμμή αυτή δεν είναι εντελώς άσχετη με την πραγματικότητα. Ενας χρόνος προσπαθειών του Βαγγέλη Βενιζέλου δεν έπεισε τον Φώτη Κουβέλη να μπει στο εγχείρημα της Κεντροαριστεράς. Οπως δεν τον παρέσυραν και οι 58. Οσο για Το Ποτάμι, ο Σταύρος Θεοδωράκης το ξέκοψε ορθά-κοφτά μετά τις εκλογές ότι δεν θέλει να μπει σε παντρολογήματα με κανέναν. Προτιμά μια συνολική αντισυστημική θέση – και βλέπουμε. Κατά την εκδοχή αυτή, λοιπόν, ο βιολογικός γονέας του 8% είναι το ΠαΣοΚ, αφού αυτό στήριξε ένα ψηφοδέλτιο που για διάφορους λόγους μπορεί να ήταν πιο ευρύ σε πρόσωπα, αλλά – ας μην κρυβόμαστε – στους πράσινους ψηφοφόρους απευθυνόταν βασικά. Με απλά λόγια, ποιος έχει όρεξη να τρέχει σε διάφορα ιδρυτικά συνέδρια το φθινόπωρο για να ξαναμπούν στο ΠαΣοΚ για νιοστή φορά διάφοροι Μπίστηδες; Ας τα πουν και ας τα ξαναβρούν οι πασόκοι μεταξύ τους για να δουν πού πάει το πράγμα.

Η Φώφη εμφανίζεται λοιπόν ως εκπρόσωπος ενός πασοκικού κλασικισμού. Ασφαλώς το όνομα βοηθάει, λειτουργώντας ως πιστοποιητικό γνησιότητας. Βοηθάει επίσης το ναυάγιο Παπανδρέου μεταξύ Ελιάς και ΔΗΜΑΡ που άδειασε τον χώρο. Προφανώς οι κλασικιστές θεωρούν ότι αυτό έχει να κάνει με τους χειρισμούς του πρώην πρωθυπουργού και όχι με ένα κακό πασοκικό κάρμα. Στο μεταξύ, πίσω από όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις έρπει το ίδιο υπονοούμενο: ότι στην ευρωλίστα της Ελιάς την καλύτερη τύχη θα την είχαν – όπως και έγινε – καθαρόαιμοι πασόκοι υποψήφιοι. Αλλο αν αυτούς που ήθελαν να κατέβουν – κυρίως πρώην υπουργούς και αποτυχόντες να εκλεγούν τον Ιούνιο του 2012 – δεν τους προώθησε η Χαριλάου Τρικούπη και αυτοί που η Χαριλάου Τρικούπη προσπάθησε να προωθήσει δεν ήθελαν οι ίδιοι να κατέβουν. Ολα αυτά ενώ ο Βενιζέλος, που σήκωσε στους ώμους του τον προεκλογικό αγώνα και έπαιξε ως προσωπικό στοίχημα το χαρτί του διλήμματος, έχει τους δικούς του λόγους να θεωρεί ότι η επιτυχία είναι δική του.

ΤΟ συμπέρασμα, βέβαια, συνοψίζεται στην κλασική γαλλική απόφανση ότι «όσο περισσότερο αλλάζουν τα πράγματα τόσο πιο ίδια είναι». Πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη αναμετρώνται ξανά μετεκλογικά – όπως είχε γίνει και προεκλογικά – οι ίδιες δύο τάσεις. Η μία βλέπει το μέλλον σε μια κεντροαριστερή μετεξέλιξη τύπου Ελιάς. Η άλλη επιμένει στο ΠαΣοΚ – άντε αυτό να αναβαπτισθεί στο ζουμί του. Η διαφορά δεν είναι ότι τους χωρίζει ο φόβος μιας επερχόμενης ήττας, αλλά η πατρότητα (ή έστω η μητρότητα) μιας αναπάντεχης νίκης.