Η Μπλανς Ντιμπουά τραγουδά λαϊκά

«Ο μήνας έχει δεκατρείς/ καταραμένη μέρα…». Η φωνή της ακούγεται σαν θρήνος στον αέρα. Τον σκίζει, όχι με δύναμη. Απαλά. Σαν μαχαίρι που κόβει τη σάρκα. Το αίμα άλλωστε έχει ήδη βάψει τα κατακόκκινα γοβάκια της.

Είναι η Ραμόνα (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη). Μια γυναίκα που έχει τολμήσει, έχει δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα στη ζωή κι έχει φθάσει σε αδιέξοδο. Μια γυναίκα που έχει μέσα της τον τσαμπουκά της κινηματογραφικής «Στέλλας», την άρνηση να ξεπεράσει το παρελθόν της «Μπλανς Ντιμπουά» και τα απωθημένα της καταπιεσμένης παιδούλας που μεγάλωνε κάποτε στη Θράκη κι αντί για τα μαθήματα του σχολείου αποστήθιζε τον κατάλογο της τοπικής ταβέρνας, όπου δούλευε σερβιτόρα. Κουρασμένη, αλλά έτοιμη να δώσει ακόμη μία μάχη. Την τελευταία.

Μόλις η – συγκλονιστική είναι η αλήθεια – Ραμόνα – Καραμπέτη τελειώσει το τραγούδι της (ένα από τα αρκετά που θα ακολουθήσουν, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε την καριέρα της στα μπουζουξίδικα της Εθνικής Οδού ανά την Ελλάδα) ουρλιάζει με προφορά βαριά: «Φτιράαααα. Φτιρά να σι καρφώσου θέλω». Απευθύνεται στην παραδομένη στην τύχη της αδελφή της Στέλλα (Λένα Δροσάκη). Αφημένη στα χέρια του σκληρού συζύγου της, του Βούλγαρου Σλατάν (Κρις Ραντάνοφ). Εκείνη να τον ποθεί, να πιστεύει ότι ο έρωτάς της για κείνον μπορεί να «φυτρώσει λουλούδια στο χιόνι». Εκείνος αγροίκος, αραγμένος με την μπίρα στο ντιβάνι. Και στο βάθος, ως άγιος, φωτισμένος και ημίγυμνος, ένας νέος. Αλβανός (Δημήτρης Μοθωναίος). Ανάπηρος, τον οποίο η αλαφροΐσκιωτη (εκτός των άλλων) Ραμόνα έχει αναλάβει να φροντίζει.