[Ανάλυση] Εσπρέσο και χόβολη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η ηλικία δεν αρκεί για να κάνεις πολιτική. Ούτε τα αστραφτερά χαμόγελα ούτε η γοητεία.
Η πολιτική στον μεταεθνικό στίβο της Ευρώπης απαιτεί να έχεις αποφασίσει τουλάχιστον για τα στοιχειώδη. Για τον ιστορικό προσανατολισμό της χώρας σου. Για τη σχέση της με τους εταίρους της. Για τις επώδυνες αλλαγές που της επιβάλλει η ιστορική συγκυρία.
Ο Ρέντσι δεν διστάζει όταν μιλάει για όλα αυτά. Δεν του χρειάζεται να χρησιμοποιήσει την κακή Γερμανία ως σκιάχτρο. Δεν του χρειάζεται να σπείρει αγανάκτηση για να δρέψει θυμό. Η πολιτική του συγκρότηση και ο ακομπλεξάριστος ευρωπαϊσμός του, του επιτρέπουν να συγκινεί χωρίς να λαϊκίζει. Και να μιλάει για μεγάλες μεταρρυθμίσεις χωρίς να φοβίζει.
Αυτή η γοητευτική σαφήνεια, ο οραματικός ορθολογισμός που εκφράζει ο ιταλός πρωθυπουργός υπογραμμίζει εξ αντιδιαστολής τα αδιέξοδα της δικής μας κατακερματισμένης Κεντροαριστεράς.
Στον αντίποδα της αυτοπεποίθησης του Ρέντσι, οι ομοϊδεάτες του στην Ελλάδα είναι ενοχικοί, όταν δεν είναι ενδοτικοί, στις φωνές του εθνολαϊκισμού.
Η ΔΗΜΑΡ κάνει πως δεν βλέπει ότι η κατάρρευσή της άρχισε από τότε που έπαψε να είναι μέρος της λύσης και άρχισε να είναι άλλη μια φωνή διαμαρτυρίας στα κεραμίδια.
Η ηγεσία του ΠαΣοΚ θυμάται το «όλον» κάθε φορά που νιώθει αδύναμη. Δίνει την εντύπωση ότι αντιλαμβάνεται τις συνεργασίες ως τακτικό όφελος και όχι ως στρατηγική ανάγκη.
Το νεαρό κόμμα του χώρου, Το Ποτάμι, ψηφοθηρεί με μια αντι-πολιτική άρνηση που θυμίζει καταγγελτικό γκριλισμό – έστω και αν, αντί της υψωμένης γροθιάς, ο αντισυστημισμός εκφράζεται με το μειλίχιο στυλ του «εναλλακτικού».
Οι συνιστώσες του ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού Κέντρου στην Ελλάδα αρνούνται η μία την άλλη, επειδή πρωτίστως δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους.
Οσο για τον Τσίπρα; Ο ίδιος μάλλον θα έφριττε στη σκέψη ότι εντάσσεται σε μια συζήτηση περί Κεντροαριστεράς. Εχει διακηρύξει ότι δεν θέλει να χάσει τον ριζοσπαστισμό του. Δεν θέλει να «σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί». Θέλει με το λάβαρο του αντικαπιταλισμού και της μερκελοφοβίας να ανατρέψει την Ευρώπη.
Μοιραία, η μόνη ομοιότητα του Τσίπρα με τον μεταρρυθμιστή Ρέντσι είναι η ηλικία. Α, και μια ελαφρά δυσανεξία προς τις γραβάτες.
Η Ιταλία είναι κοντά. Οχι μόνο γεωγραφικά. Οι προκλήσεις είναι κοινές. Κι εκεί, όπως εδώ, οι μεγάλες αλλαγές στη διοίκηση και στην οικονομία πρέπει να γίνουν σε συνθήκες πολιτικού ναρκοπεδίου. Κι εκεί η κρίση δεν είναι πρωτίστως οικονομική – είναι σύμπτωμα των πολιτικών αδιεξόδων.
Η Μέρκελ χαρακτήρισε τον Ρέντσι «ταυρομάχο». Προφανώς επειδή ήταν ο μόνος που – ηγούμενος μιας παραδοσιακής κεντρώας παράταξης – πάτησε στην κάλπη το θηρίο του αντιευρωπαϊσμού.
Οσο σπουδαία και αν είναι τα προγράμματα, τα πρόσωπα έχουν σημασία. Εκεί ο Ρέντσι είναι ο αχνιστός εσπρέσο που ξύπνησε την ιταλική Κεντροαριστερά. Εδώ κοιτάμε αμήχανοι ένα άδειο μπρίκι σε σβησμένη χόβολη.
Google news
