[Αγιογραφίες] Ονόματα

Συνάντηση με επενδυτές είχε χθες το βράδυ ο Γιάννης Στουρνάρας. Δεν είναι τύπος που φταρνίζεται. Αλλά δεν υπάρχει κουβέντα περί ανασχηματισμού που να μην τον περιλαμβάνει. Και όπως γνωρίζει το μέγα πανελλήνιον, η πρώτη τέτοιου περιεχομένου συζήτηση έγινε χθες ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο.

Η αντοχή του υπουργού Οικονομικών είναι καλός πολιτικός δείκτης για την υγεία μιας κυβέρνησης. Ωστόσο, η περίπτωση Στουρνάρα αξιολογείται διαφορετικά από διαφορετικούς παίκτες στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Αυτό δεν έχει να κάνει με την επίδοσή του αλλά με τις επιδιώξεις τους. Αλλωστε, ο Στουρνάρας είναι υπουργός Οικονομικών σε μια κυβέρνηση ΝΔ – ΠαΣοΚ, όπου στη μεν ΝΔ δεν τον θεωρούν – και δεν είναι – δικός τους, ενώ στο ΠαΣοΚ θέλουν να ξεχάσουν ότι βρέθηκε σε – πολύ – νευραλγικά πόστα την περίοδο 1993-2004.

ΜΕ έναν τρόπο, ο Στουρνάρας είναι στοιχείο ισορροπίας, χωρίς ο ίδιος να είναι ισορροπιστής. Υπό την έννοια αυτή, αν θα παραμείνει στην οδό Νίκης ή αν θα συνεχίσει από άλλη θέση, είναι κρίσιμο για την αρχιτεκτονική της συμπολίτευσης. Και μάλιστα σε μια φάση που αυτή αρχίζει να αισθάνεται ότι μπορεί να έχει μπροστά της ακόμη και μια διετία, αφού δεν θεωρείται πλέον απίθανη η συγκρότηση μιας πλειοψηφίας 180 βουλευτών που να ψηφίσει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2015.

ΤΟ πρόβλημα με τον Στουρνάρα είναι ότι η τύχη του προσδιορίζεται από το τι θα γίνει στο ασταθές τρίγωνο μεταξύ υπουργείου Οικονομικών, Τραπέζης της Ελλάδος και Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκ των τριών θέσεων, η δεύτερη αποτελεί ταμπού. Με άλλα λόγια, κανείς δεν θέλει να μιλήσει ανοιχτά στην Αθήνα για μετακίνηση του νυν διοικητή Γιώργου Προβόπουλου. Αυτός έχει ισχυρούς υποστηρικτές. Υστερα είναι το θέμα της αναπλήρωσης του Γιάννη Στουρνάρα στην οδό Νίκης. Το κυρίαρχο σενάριο είχε να κάνει με υπουργοποίηση του Σταύρου Παπασταύρου, στενού συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά. Τον εκτιμά πολύ ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Δεν είναι όμως εκλεγμένος πολιτικός και, εκτός από την τρόικα και τα δημοσιονομικά, η θέση απαιτεί και παρουσία στη Βουλή, όπου η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει απαιτήσεις. Φυσικά, και ο Στουρνάρας εξωκοινοβουλευτικός ήταν. Ο Παπασταύρου, πάντως, θα ήταν εξίσου χρήσιμος αν έμενε πλάι στον Σαμαρά για να «τρέξει» την τελική διαπραγμάτευση του χρέους το φθινόπωρο – κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει και ειδική θέση.

ΜΠΟΡΕΙ – δεν μπορεί να φύγει από τη Νίκης ο Στουρνάρας, υπάρχει σίγουρα ένα θέμα για το πώς θα φύγει από την Τράπεζα της Ελλάδος ο Προβόπουλος. Η θέση του επιτρόπου είναι άλλο ένα ανοιχτό ζήτημα. Το σίγουρο – στην περίπτωση Σαμαρά και Βενιζέλου – είναι πως όταν διαπραγματεύεσαι με πολλά χαρτιά στο τραπέζι, κάτι θα πάρεις, όπως είναι σίγουρο και ότι κάτι θα δώσεις. Πρέπει όμως και να αποφασίσεις τι θέλεις. Ωστόσο, καμιά φορά, στην έκβαση μιας διαπραγμάτευσης παίζουν ρόλο και πρόσωπα που δεν κάθονται στο τραπέζι. Εν προκειμένω, ο ξένος παράγοντας. Η κρίση, η ενίσχυση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και η ύπαρξη της τρόικας έχουν ως συνέπεια να υποστηρίζεται ότι η επιλογή τού ποιος θα είναι ο επόμενος διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος δεν ανήκει αποκλειστικά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αν και σε ποιο βαθμό αυτό ισχύει, είναι από εκείνα που θα μάθουμε το επόμενο δεκαήμερο – μαζί, φυσικά, με τα ονόματα των υποψηφίων.