Ο επαναστάτης του λούνα παρκ

Ηταν τέλη Απριλίου και η είδηση του θανάσιμου τραυματισμού ενός 13χρονου αγοριού σε λούνα παρκ στο Ελληνικό συγκλόνιζε την κοινή γνώμη. Οταν το κουβάρι άρχισε να ξεδιπλώνεται, όλα έδειξαν ευθύνες για τη δημοτική Αρχή που είχε επιτρέψει τις παράνομες – όπως αποδείχθηκε – εγκαταστάσεις, οι οποίες δεν πληρούσαν βασικούς κανόνες ασφαλείας.

Ωστόσο, ο Χρήστος Κορτζίδης είχε διαφορετική γνώμη. Εξαφανισμένος επί τρεις ημέρες, όταν αποφάσισε να μιλήσει απέδωσε τις αντιδράσεις σε μια προσπάθεια να τον βγάλουν από τη μέση. «Γιατί είμαστε μια δημοτική Αρχή που αντιστεκόμαστε σε πολλά πράγματα, που παλεύουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας μαζί με τον λαό για να αλλάξει η σημερινή πολιτική και οικονομική κατάσταση στη χώρα μας που βασανίζει τον λαό μας και κάνει τη ζωή του μέρα με τη μέρα όλο και πιο αβίωτη» θα πει. Η στάση του αυτή ήταν η αρχή του τέλους για μια πολιτική διαδρομή που είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του ’70 και έκλεισε την περασμένη Κυριακή, όταν οι πολίτες έδειξαν να του γυρίζουν την πλάτη – αυτοί οι ίδιοι που τα προηγούμενα χρόνια τον είχαν βοηθήσει για να αποκτήσει ο δήμος το προσωνύμιο του «γαλατικού χωριού».

«Οχι» στο ΚΚΕ. Οι επαναστατικές ασκήσεις του κ. Κορτζίδη θα αρχίσουν το 2006, λίγο πριν από τις δημοτικές εκλογές της χρονιάς εκείνης, όταν θα εναντιωθεί για πρώτη φορά στα σχέδια για το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού. Είναι η ίδια περίοδος που θα επιλέξει να δηλώσει ανεξάρτητος υποψήφιος για τον δήμο, αποκηρύσσοντας το χρίσμα του ΚΚΕ με το οποίο παρ’ ολίγον να εκλεγεί το 2002.

Η απόφασή του αυτή θα οδηγήσει στη διαγραφή του από το κόμμα του Περισσού ύστερα από μια πορεία σχεδόν τριάντα ετών στους κόλπους του, καθώς υπήρξε οργανωμένο μέλος του από το 1977. Στα βήματα αυτά θα τον οδηγήσει και η οικογενειακή του παράδοση από τον αριστερό πατέρα του Κωνσταντίνο Κορτζίδη, ο οποίος μάλιστα είχε διατελέσει επί 22 συναπτά έτη κοινοτάρχης και στη συνέχεια δήμαρχος της περιοχής Ελληνικού. Ωστόσο, η διαγραφή του γιου του θα συνοδευτεί από σφοδρές καταγγελίες των μέχρι πρότινος συντρόφων του. Αυτοί θα μιλήσουν για «ύπουλη και ανέντιμη πρακτική που πρέπει αποφασιστικά να καταδικαστεί», με την ΚΟΒ Ελληνικού να προσάπτει σε ανακοίνωσή της στον Χρήστο Κορτζίδη βαρείς χαρακτηρισμούς όπως «αποστάτης» και «σφετεριστής». Πρόκειται για την εποχή που κάνει στροφή προς τον τότε ΣΥΝ, με τις δυνάμεις του οποίου θα κατορθώσει να εκλεγεί δήμαρχος.

Εναλλακτικός αγωνιστής. Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, στα μέσα του 2007, θα προστρέξει σε μια άλλη μορφή αγώνα: την απεργία πείνας. Επί 24 ημέρες θα δώσει με τον τρόπο αυτόν τη μάχη ώστε να απελευθερωθούν οι παραλίες και να μη χρειάζεται να πληρώνουν οι πολίτες εισιτήριο. Μια πράξη που θα συναντήσει ευρύτατη αποδοχή με συγκεντρώσεις και συναυλίες υποστήριξης, αλλά και με παρουσίες στην περιοχή για συμπαράσταση των προέδρων τότε του ΠαΣοΚ Γιώργου Παπανδρέου και του ΣΥΝ Αλέκου Αλαβάνου. Η κίνησή του θα στεφθεί τελικώς με επιτυχία, με τη διασφάλιση της ελεύθερης πρόσβασης στις πλαζ της περιοχής.

Το ίδιο μέσο, αυτό της απεργίας πείνας, θα επιστρατεύσει και το 2010. Είναι η εποχή του «Καλλικράτη», που προβλέπει τη συνένωση του Δήμου Ελληνικού με εκείνον της Αργυρούπολης. Μια χωροταξική επιλογή με την οποία ο κ. Κορτζίδης δεν συμφωνεί και έχοντας πλέον υιοθετήσει πλήρως την αντιμνημονιακή ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ ανεβάζει πανό με συνθήματα του τύπου «Δήμοι για τον λαό, όχι για το ΔΝΤ». Θα χρειαστεί να χάσει 18 κιλά στη διάρκεια της απεργίας πείνας, που διήρκεσε αυτή τη φορά 60 ολόκληρες ημέρες. «Πίνω νερό και χυμούς» δηλώνει και δίνοντας και έναν πιο προσωπικό τόνο στην προσπάθειά του αναφέρεται στα δύο του παιδιά που ανησυχούν, αλλά τον στηρίζουν. Την ίδια ώρα δεν λείπουν οι φωνές που τον επικρίνουν, λέγοντας πως πίσω από την «κουρτίνα» τρώει… σουβλάκια!

Η επιλογή του θα τον φέρει, πάντως, για δεύτερη φορά μετά τη διαγραφή του αντιμέτωπο με την τότε γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία, παρά την κατηγορηματική αντίθεση του κόμματος στο σχέδιο «Καλλικράτης», θα χαρακτηρίσει αποσπασματικό το περιεχόμενο της απεργίας του, υποστηρίζοντας πως και σε άλλες περιοχές έγιναν αστοχίες. «Ακόμη μας θεωρεί ανθρώπους που εγκαταλείψαμε τις αρχές μας» θα ισχυριστεί ο κ. Κορτζίδης εμφανιζόμενος αδικημένος από την κυρία Παπαρήγα. Η προσπάθειά του δεν θα έχει, όμως, αυτή τη φορά αίσιο τέλος και θα αναγκαστεί τελικώς να υποστείλει τη σημαία της αντικαλλικρατικής επανάστασης. «Εχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η συντριπτική πλειονότητα όσων συμμετείχαν ενεργά ή στήριξαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον αγώνα μας εκτιμούν ότι η συνέχισή του με αυτή τη μορφή δεν έχει να προσφέρει κάτι» θα αναγκαστεί να παραδεχθεί στα τέλη Ιουνίου του 2010, τερματίζοντας την απεργία πείνας.

Δεύτερη θητεία. Παρά τη διαφωνία του με τη συνένωση, θα διεκδικήσει λίγους μήνες μετά τον νέο ενιαίο Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης. Και θα κατορθώσει να επανεκλεγεί στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 61%. Επί της θητείας του αυτής θα ακουστούν, όμως, κατηγορίες πως εγκατέλειψε την περιοχή της Αργυρούπολης, εξακολουθώντας να λειτουργεί μόνο ως δήμαρχος Ελληνικού. Στη διάρκεια των ετών που μεσολάβησαν ο Χρήστος Κορτζίδης συνέχισε να αντιτάσσεται στην αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. «Εμείς αντιδρούμε στο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας» ανέφερε, ενώ συνεχίζει και τον αντιμνημονιακό του αγώνα.

Το «παρών» στην τωρινή αναμέτρηση είχε σπεύσει να το ανακοινώσει από νωρίς ο κ. Κορτζίδης, όταν τον Νοέμβριο του 2013 η δημοτική του παράταξη τον εξέλεξε διά βοής να τεθεί ξανά επικεφαλής. Το παιχνίδι της μοίρας, ωστόσο, είχε άλλη γνώμη. Το λούνα παρκ στάθηκε αφορμή για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και η υπεροψία της εξουσίας να δείξει το άλλο της πρόσωπο στον επαναστάτη του Ελληνικού, ο οποίος τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη. «Η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσουμε να κάνουμε πεντάλ, θα πέσουμε» είχε πει ο Φιντέλ Κάστρο. Και απ’ ό,τι φαίνεται, ο Χρήστος Κορτζίδης σταμάτησε να κάνει πεντάλ ή είχε αρχίσει τις… ορθοπεταλιές.