[Ανάλυση] Η μεγάλη ευκαιρία

Για ένα πράγμα δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον ΣΕΒ: ότι δεν υπήρξε σταθερός στον ευρωπαϊκό του προσανατολισμό. Ακόμη και όταν κατά την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ πανίσχυροι έλληνες βιομήχανοι ασκούσαν αντίθετες πιέσεις, η ηγεσία του ΣΕΒ έμεινε σταθερή στην ευρωπαϊκή της ρότα.
Η ευρωπαϊκή προσήλωση πιστώνεται στον ΣΕΒ. Οχι και ο τρόπος που «πολιτεύτηκαν» κατά καιρούς οι ηγεσίες του, οι θέσεις που πήραν (ή δεν πήραν) σε καυτά θέματα για τους εργαζομένους και την κοινωνία σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής οικονομίας. 
Είναι ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών που ενώ σήμερα στο όνομα της (αναγκαίας) συναίνεσης κάνει άνοιγμα στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν από δύο χρόνια ροκάνιζε τη θέση των κοινωνικών εταίρων του. Ως προνομιακός συνομιλητής της τρόικας πρωτοστάτησε για να μπει στη «λαιμητόμο» ο κατώτατος μισθός και για να απελευθερωθούν οι εργασιακές σχέσεις. Και ας κόπτονται σήμερα δημοσίως τα ηγετικά στελέχη του για τους χαμηλούς μισθούς που κρατούν χαμηλά τη ζήτηση στην αγορά και υπονομεύουν την ανάπτυξη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί με τη στάση του ο ΣΕΒ. Ακόμη και αν χρεώσει κανείς το αρχικό φλερτ της απερχόμενης ηγεσίας του με τον Αλέξη Τσίπρα σε προσωπικές επιλογές του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, αυτό ξάφνιασε. Προκάλεσε αντιδράσεις ακόμη και στο εσωτερικό του, από τα παλαιά τζάκια των βιομηχάνων.
Και ακόμη παλαιότερα (αρχές δεκαετίας του ‘80) όμως, η πολεμική τής τότε ηγεσίας του Συνδέσμου ενάντια στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και στην οικονομική της πολιτική έχουν μείνει στην Ιστορία. Αποκορύφωμα, η σύγκρουση (αν και όχι πάντα αναίτια) του τότε προέδρου του Θεόδωρου Παπαλεξόπουλου με τον τσάρο της Οικονομίας Γεράσιμο Αρσένη για την οικονομική πολιτική που βεβαίως κατέληξε στο σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη. «Αν δεν θέλεις να κάνεις αβγά γιατί κακαρίζεις;» είχε πει ο τελευταίος στον πρόεδρο του ΣΕΒ. 
Με αυτήν την κινεζική παροιμία ο τότε υπουργός Οικονομίας επέκρινε τους βιομηχάνους για την επενδυτική απραξία τους, μετατοπίζοντας την κουβέντα από το υψηλό έλλειμμα του προϋπολογισμού. Αλλά και στην ιστορία της φούσκας του Χρηματιστηρίου ο θεσμικός  ρόλος του ΣΕΒ δεν επιβεβαιώθηκε. Ούτε βεβαίως στη μαζική έξοδο ελληνικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια (στις αρχές της δεκαετίας του 2000) με τις επιδοτήσεις στις βαλίτσες τους.

Η χθεσινή αλλαγή στο τιμόνι του ΣΕΒ είναι μια μεγάλη ευκαιρία να παίξει τον ρόλο που θεσμικά του ανήκει. Προϋπόθεση βέβαια είναι και οι έλληνες βιομήχανοι να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες στην ανάπτυξη της χώρας.