[Κιόσκι] Κάτι συμβαίνει στην ψυχή της Ευρώπης

Η καταστροφή καμιά φορά εμπνέει. Στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της Λιμπερασιόν εικονίζεται μια οργισμένη Μαριάν, το κορίτσι της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το περίγραμμά της είναι λευκό και το φόντο κόκκινο και μπλε. Ο συνδυασμός και η σειρά των χρωμάτων παραπέμπουν εμφανώς στη γαλλική σημαία. Ο τίτλος που συνοδεύει αυτήν την εμπνευσμένη εικονογράφηση είναι μαχητικός: «Να αντιδράσουμε». Αλλά το κύριο άρθρο ξεκινάει με μια πικρή διαπίστωση. «Η χώρα του Φωτός και των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι η μοναδική στην Ευρώπη όπου αναδείχθηκε πρώτη δύναμη ένα ακροδεξιό και ξενοφοβικό κόμμα» αναφέρεται. «Καμία άλλη χώρα (αν εξαιρέσει κανείς τη Δανία) δεν υπέκυψε τόσο πολύ στις ακροδεξιές σειρήνες. Η Ελλάδα και η Ισπανία έδωσαν μια ευκαιρία στην ριζοσπαστική Αριστερά. Η Ιταλία επέλεξε τον Ματέο Ρέντσι, γεγονός που μαρτυρεί ότι μπορεί να υπάρξει μεταρρυθμιστική Αριστερά».

Η γαλλική εφημερίδα διακηρύσσει ότι δεν πρόκειται να υποκύψει στην ηττοπάθεια, όπως δεν είχε υποκύψει το 2002, όταν ο Ζαν Μαρί Λεπέν, πατέρας της σημερινής προέδρου του Εθνικού Μετώπου, έφθασε στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών. Η Μαριάν πρέπει να οργιστεί, να παλέψει, να μην την κατακλύσει αυτό το συναίσθημα ντροπής και ματαίωσης, να μην αφήσει τη βαριά σκιά της Ακροδεξιάς να βυθίσει τη χώρα του Φωτός στο σκοτάδι. Αυτή η συζήτηση, όμως, δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Στη χώρα της Δημοκρατίας οι νεοναζί έφθασαν το 10%, στη χώρα του ευρωκομμουνισμού ένας λαϊκιστής κωμικός απέσπασε το 20% των ψήφων, ενώ στη χώρα του κοινοβουλευτισμού ένας ευρωφοβικός ρατσιστής έφθασε το 30%. Ενα κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινωνίας γυρίζει τις πλάτες της στις αξίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε για να αφήσει πίσω της τον όλεθρο των πολέμων και το άχθος των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα.

Η Μοντ συγκέντρωσε σε ένα πολύ ενδιαφέρον γράφημα τα πρόσωπα που εκφράζουν αυτό το ρεύμα. Είναι μια πινακοθήκη στην οποία χωρούν ο Φάρατζ και ο Μιχαλολιάκος, η Λεπέν και ο Καμμένος. Δεκαέξι πρόσωπα από δεκατρείς χώρες, ο σκληρός πυρήνας της μισαλλοδοξίας. Τους ενώνει η απέχθεια απέναντι στο ευρωπαϊκό όραμα, το κοινό νόμισμα, τους μετανάστες. Η εφημερίδα ψάχνει απαντήσεις. Ποιος ευθύνεται για την άνοδο της Ακρας Δεξιάς; Γιατί το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία ή η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα ψηφίζεται από νέους ανθρώπους; Και τι συνέβη και η Αριστερά έχασε την επαφή της με εκείνα τα στρώματα που άλλοτε ήταν η κύρια δύναμή της;

Η κρίση έπαιξε ασφαλώς τον ρόλο της. Τώρα, όμως, ξέρουμε ότι δεν είναι η μοναδική αιτία. Κάτι βαθύτερο συμβαίνει στην ψυχή της Ευρώπης. Και αυτό είναι που πρέπει να ανακαλύψουμε πριν να βυθιστεί η Μαριάν στην κατάθλιψη.