[Αγιογραφίες] Απογεύματα

Η ημέρα των εκλογών έχει πάντα τη δική της θερμοκρασία. Στις 25 Μαΐου, εκεί γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, το θερμόμετρο άγγιζε τους 30 βαθμούς. Ακριβώς το είδος της πρώιμης θερινής χαλαρότητας που ευνοεί την αποχή. Αν όμως κάποιοι πολίτες αποφάσιζαν να μην περάσουν από τα εκλογικά κέντρα – γέμισαν, άλλωστε, οι παραλίες – οι αρχηγοί βρίσκονταν κατ’ οίκον και σε εγρήγορση. Ηταν η ώρα των τακτικών υπολογισμών και των στρατηγικών προβληματισμών. Ηταν επίσης η φάση που ο Αντώνης Σαμαράς ευρισκόμενος στο σπίτι του στην Κηφισιά μίλησε τηλεφωνικά με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Μια κουβέντα σύντομη, που θα συνεχιζόταν με διακοπές το απόγευμα και το βράδυ, για την εκτίμηση του αποτελέσματος και τις δέουσες κινήσεις.

ΑΝ όλα συνοψίζονται σε δύο λέξεις – και η Βίβλος στο «Χριστός ανέστη!» – η περίληψη της συζήτησης των αρχηγών είναι το: πρόωρες εκλογές. Στη φάση εκείνη το exit poll ακόμη έτρεχε – και ποιος μπορούσε να του έχει εμπιστοσύνη μετά το φιάσκο της πρώτης Κυριακής; Αλλά στη συνέχεια φάνηκε ότι τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπήρχε. Με την έννοια ότι δεν διαγραφόταν ένα σκορ που να καθιστά την προσφυγή στις κάλπες αναπόδραστη. Ο πολιτικός χρόνος θα συνέχιζε λοιπόν να τρέχει σύμφωνα με την πρόγνωση. Και η πρόγνωση είναι για ανασχηματισμό και ίσως ευρύτερη ανασύνθεση της συμπολίτευσης. Αυτό που ξέραμε. Αυτό που υποπτευόμασταν και επιβεβαιώνεται είναι ότι φθορά δεν έχει, στους καιρούς του Μνημονίου, μόνο η διακυβέρνηση αλλά και η πολιτική. Είναι οι περιπτώσεις Καμμένου και Κουβέλη. Διαφέρουν και, άλλωστε, ο ένας βρέθηκε πάνω και ο άλλος κάτω από την μπάρα του 3%. Παρ’ όλα αυτά, κοινή τους μοίρα είναι η ανασφάλεια ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Αυτές μπορεί να προκύψουν από μια άγονη προεδρική εκλογή τον Μάρτιο του 2015.

ΘΑ έχουν όμως διάθεση ο αρχηγός Πάνος και ο πρόεδρος Φώτης να μπουν σε τέτοια περιπέτεια; Αμφίβολο. Κάτι που σημαίνει ότι – όσο παρασκήνιο και όσοι συμβιβασμοί και αν προκύψουν – δημιουργούνται προϋποθέσεις για μια ετερόκλητη καλποφοβική πλειοψηφία που να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ενα είδος επανάληψης, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, της εκλογής Κωστή Στεφανόπουλου το 1995. Τότε που το ΠαΣοΚ του Ανδρέα βρήκε απρόσμενο σύμμαχο την
ΠΟΛΑΝ του Σαμαρά. Με έναν απρόσμενο τρόπο, ο πυρήνας του αποτελέσματος των ευρω-αυτοδιοικητικών κρύβει μέσα του ένα ενδεχόμενο επιμήκυνσης του χρόνου που αναλογεί στη συμπολίτευση. Αραγε, τι πιθανότητες έχει αυτή η κυβέρνηση να είναι η πρώτη από το 2000 που θα φτάσει στο τέλος της θητείας της; Αθροίζοντας ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠαΣοΚ μαζί με διάφορους ανεξάρτητους, μπορεί να επιχειρήσει κανείς μια πρόγνωση για το 2015, αλλά και μια προβολή του προσδόκιμου της κυβέρνησης σε ορίζοντα – όντως είναι κουφό! – τετραετίας.

Ο Βενιζέλος κάνει ήδη κινήσεις (επαν)ίδρυσης. Κάτι που δυσκολεύει, κυρίως, τους άλλους όπως φάνηκε από την ατμόσφαιρα του χθεσινού Πολιτικού Συμβουλίου. Για τον Σαμαρά όμως η εμπειρία της κομματικής διαχείρισης με φόντο τις αυτοδιοικητικές δεν είναι θετική. Ο,τι και όποιος μετρήθηκε ως ΝΔ, πέρασε κάτω από τον πήχη. Την ίδια ώρα, τα όρια της συντηρητικής παράταξης διευρύνονται προς τα δεξιά και μάλιστα προς διάφορες κατευθύνσεις. Ακόμη και φαινόμενο επανεμφάνισης Καρατζαφέρη επισημάνθηκε! Ο ευρύτερος συντηρητικός χώρος θρυμματίζεται, έχοντας φυγόκεντρες τάσεις. Η ΝΔ δέχεται ισχυρή πίεση ως πόλος συσπείρωσής του και η αποκατάσταση του μαγνητισμού της δεν έχει εύκολη ή αυτονόητη λύση.

ΟΣΟ κι αν φαίνεται παράδοξο, ο Σαμαράς είναι πιο δύσκολο να κάνει πολιτική από το να κυβερνά.