[Εμπιστευτικά] Αλλη χώρα

2 λεπτά
Το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει τόσο σημασία στις λεπτομέρειές του. Ο καθένας μπορεί να βρει κάτι να τον ικανοποιήσει ή να τον απογοητεύσει.
Το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα όμως έχει μεγάλη σημασία στη γενική του εικόνα. Διότι στέλνει το πιο αισιόδοξο μήνυμα της τελευταίας τετραετίας: η Ελλάδα του 2014 φαίνεται να έχει αφήσει πίσω της την Ελλάδα του 2012.
Είναι μια άλλη χώρα.
Ισως λιγότερο σκιαγμένη, αναστατωμένη και ταραγμένη. Σίγουρα περισσότερο ώριμη και σταθεροποιημένη. Μια χώρα που δειλά δειλά αρχίζει πάλι να στέκεται στα πόδια της και να πιστεύει στο μέλλον της.
Αυτή είναι η γενική εικόνα. Από εκεί και πέρα ασφαλώς υπάρχουν πολλές επιμέρους παρατηρήσεις που μπορεί να κάνει κανείς. Και πολλά σημεία ανησυχίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο νικητής των ευρωεκλογών και ο ηττημένος των περιφερειακών εκλογών.
Και η νίκη αλλά και η ήττα έχουν τη σημασία τους. Οπως είχε φανεί και από την προηγούμενη Κυριακή, στην Ελλάδα δεν έχει διαμορφωθεί έως τώρα ρεύμα ανατροπής.
Ακόμη και στην κάλπη των ευρωεκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ οριακά θα πλησιάσει το ποσοστό του Ιουνίου 2012. Ισως ο ελληνικός λαός να τον παρακολουθεί με περισσότερη επιφυλακτικότητα από ενδιαφέρον. Περιμένει ακόμη να δει για να πειστεί.
Το ίδιο διπλό μήνυμα ισχύει για τα κόμματα της συγκυβέρνησης. Ο κόσμος τούς έβγαλε κίτρινη κάρτα αλλά τους κράτησε στο παιχνίδι.
Θα κάνουν τεράστιο λάθος αν εκλάβουν την κίτρινη κάρτα ως πράσινο φως. Δεν είναι.
Η Ελλάδα του 2014 μπορεί να είναι πιο ώριμη αλλά είναι και πιο εξαντλημένη. Οι ανοχές και οι αντοχές της έχουν ξεπεράσει τα όριά τους. Κι όποιος το παραβλέψει θα είναι ο σίγουρος ηττημένος της επόμενης εκλογής.
Η τρίτη παρατήρηση αφορά συνολικά την Κεντροαριστερά. Είναι ένας υπαρκτός αλλά κατακερματισμένος χώρος.
Οι ψηφοφόροι καταδίκασαν τον μοναχικό δρόμο της ΔΗΜΑΡ, έδειξαν περισσότερη συμπάθεια στην προσπάθεια της Ελιάς και ένα ενδιαφέρον για Το Ποτάμι.
Το πιθανότερο είναι ότι κανείς από όλους αυτούς δεν μπορεί να επιζήσει από μόνος του. Αλλά όλοι μαζί μπορούν να αποτελέσουν μια υπολογίσιμη δύναμη.
Μια δύναμη μετριοπάθειας και σταθερότητας την οποία έχει απολύτως ανάγκη ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό.
Κι αυτή είναι η τελευταία παρατήρηση: η Ελλάδα του 2014 είναι άλλη χώρα από την Ελλάδα του 2012 αλλά το πολιτικό σκηνικό που προέκυψε τότε φαίνεται να αποκτά μονιμότερα χαρακτηριστικά και να επιβιώνει στις νέες συνθήκες.
Ας το σκεφτούν καλά όσοι έσπευσαν χθες να βγάλουν πρόωρα και εύκολα συμπεράσματα.













