[Διαστάσεις] Τα στοιχήματα της κάλπης

Τελικά φύγαμε από τον χειμώνα των Μνημονίων ή ακόμη; Και πότε ακριβώς έγινε ο μεγάλος σεισμός, το Σάββατο ή την Κυριακή; Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να διαπρέπει στα καλαμπούρια, αλλά το μεγάλο στοίχημα που είχε βάλει το κόμμα του το έχασε. Το άθροισμα των δύο κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση υπερβαίνει καθαρά το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, κατά συνέπεια δεν υπάρχει προφανής δυσαρμονία μεταξύ της λαϊκής βούλησης και της πολιτικής πραγματικότητας. Κι αυτό παρ’ όλο που οι ευρωεκλογές είναι εξ ορισμού πιο «χαλαρές» από τις βουλευτικές. Η οργή και η κόπωση των πολιτών από την κρίση δεν μεταφράστηκαν σε μια εντολή προς τον κυβερνητικό συνασπισμό να τα μαζέψει και να φύγει.

Το στοίχημά του το έχασε και ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ο στόχος του κόμματος να κατακτήσει την τρίτη θέση δεν εκπληρώθηκε και η ευθύνη δεν μπορεί παρά να ανήκει στον αρχηγό. Το αίτημα της ανανέωσης της Κεντροαριστεράς είναι ζωντανό, αλλά η ανανέωση αυτή δεν μπορεί να γίνει από αρχηγοκεντρικά κόμματα, όπως δεν μπορούσε να γίνει από χαλαρές δομές τύπου «58». Τη δουλειά αυτή, καλώς ή κακώς, την κάνουν τα κόμματα. Ο πρώτος στίχος του τραγουδιού του Νίκου Πορτοκάλογλου που μας ζήτησε χθες το μεσημέρι ο Σταύρος Θεοδωράκης να βάλουμε δυνατά στα σπίτια μας για να κινητοποιήσουμε τους ψηφοφόρους αναρωτιόταν: «Ποιος είν’ αυτός που τη χαρά μου κλέβει;». Η απάντηση δόθηκε από τις κάλπες: ο Βενιζέλος!

 Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ διαμαρτυρόταν τις τελευταίες ημέρες ότι όλοι τα βάζουν μαζί του, λες και είναι ο ίδιος υπεύθυνος για όλα τα δεινά του τόπου. Μπορεί τώρα επιτέλους κάπου να πατήσει. Το ποσοστό της Ελιάς είναι μικρότερο από το ποσοστό του ΠαΣοΚ τον Ιούνιο του 2012, αλλά πολύ πειστικότερο από το μίζερο 3-4% που του έδιναν μέχρι πρόσφατα κάποιες δημοσκοπήσεις. Περισσότερο και από την ανάγκη για σταθερότητα, οι ψηφοφόροι ίσως να ένιωσαν ότι είχαν πράγματι τιμωρήσει υπερβολικά τον κ. Βενιζέλο. Και του δίνουν τώρα μια ακόμη ευκαιρία, την τελευταία.

Το στοίχημα που είχαν βάλει το κέρδισαν και οι δύο ανεξάρτητοι απερχόμενοι δήμαρχοι. Εύκολα ο Μπουτάρης, δύσκολα ο Καμίνης, απέδειξαν ότι η «κοινωνία των πολιτών» δεν είναι κάτι υποθετικό ή πρόσκαιρο, δεν είναι κατασκεύασμα κάποιων διανοουμένων, αλλά έχει ρίζες και αντέχει. Ειδικά για τον δήμαρχο Αθηναίων, η νίκη του έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς αναμετρήθηκαν εδώ η σοβαρότητα με τον λαϊκισμό, οι χαμηλοί τόνοι με τα κραυγαλέα συνθήματα.

Μένει η συνεχιζόμενη πρόκληση της Χρυσής Αυγής. Το ξέραμε, μ’ αυτό το κόμμα δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα. Η αντιμετώπισή του δεν μπορεί να γίνει μόνο από «πάνω», από τους δικαστές, τους πολιτικούς ή τους δημοσιογράφους, χρειάζεται και δουλειά σε βάθος, χρειάζεται χρόνος και υπομονή, ο ιός έχει μολύνει πολύ κόσμο.