[Στίγμα] Τα τρία διλήμματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά *************************************
Τα τρία διλήμματα
Μία και σήμερα έμειναν – την Κυριακή ψηφίζουμε. Οχι ότι διαφεύγει κανενός, αλλά με 40% αποχή στον α’ γύρο και με ορατή την απειλή ότι την Κυριακή ενδέχεται αυτό το 40% να γίνει 50% και βάλε, καλόν είναι να το επαναλαμβάνουμε, διότι τη Δευτέρα ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει…
Τούτου δοθέντος, κρίνω απαραίτητο να βάλω τα δικά μου διλήμματα αυτή την ώρα – κατά τι διαφορετικά από αυτά που βάζουν οι ηγήτορες αυτής της χώρας όλες αυτές τις ημέρες, και επιεικώς μας έχουν πρήξει…
Σπεύδω να διευκρινίσω ότι τα δικά μου διλήμματα για τις εκλογές έχουν ως αφετηρία το «ίδιον όφελος» αφού όλοι οι άλλοι – μα όλοι οι άλλοι – προτάσσουν τα δικά τους προς όφελος, υποτίθεται, της έρμης αυτής χώρας. Ξεκινώ:
1ον δίλημμα: αν χάσει η κυβέρνηση ευκρινώς, διακριτά, με διαφορά δηλαδή στις ευρωεκλογές, και πάμε σε εθνικές εκλογές, το πιο πιθανό είναι ότι θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αρα εγώ θα πρέπει να ασχολούμαι αποκλειστικά ή σχεδόν μονοθεματικά με τον πρόεδρο Αλέξη και όχι, όπως τώρα, με το αγαπημένο, σκερτσόζο και τόσο… ταλαντούχο ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Να τους ψηφίσουμε, για να έχω και εγώ να ασχολούμαι!
2ον δίλημμα: αν χάσει η Ελιά θα πάμε πάλι σε εκλογές (κατά τα προηγούμενα) διότι ο πρόεδρος Βαγγέλης και πολύ ορθώς δεν θα μπορεί να σταθεί ούτε ως μέλος εξωραϊστικού συλλόγου, όχι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός των Εξωτερικών, πρόεδρος του ΠαΣοΚ (α, ρε μεγαλεία). Αρα, τι πρέπει να κάνουμε και σε αυτή την περίπτωση; Να ψηφίσουμε Ελιά για να συνεχίσω να ασχολούμαι με τον λατρεμένο «υπό τριπλήν ιδιότητα πλέον» πρόεδρο.
3ον δίλημμα: αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και την Περιφέρεια Αττικής και τον Δήμο Αθηναίων θα πέσουμε σε φάση «υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ του εκλογικού σώματος και της δύναμης των κομμάτων στη Βουλή», ο πρόεδρος Αλέξης θα ζητάει εκλογές, ο πρόεδρος Αντώνης τουλάχιστον θα του απαντάει «εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας» – θα περάσουμε (και εγώ πολύ περισσότερο) μαύρο καλοκαίρι με την πολιτική αστάθεια και με το πάμε, δεν πάμε εκλογές. Αρα, τι πρέπει να κάνει ο κάθε πιστός μου αναγνώστης; Να ψηφίσει Σγουρό – Καμίνη, που εγγυώνται τα (απρόσκοπτα) «μπάνια του λαού».
Εγινα κατανοητός; Το ελπίζω – και θα το τσεκάρω μεθαύριο το βράδυ με την έκδοση των αποτελεσμάτων…
*************************************
Το όνομα Κυρίου επί ματαίω
Μέχρι να φθάσει εκείνη η ευλογημένη ώρα, θα παρακαλούσα θερμά τους αρχηγούς και ειδικά το αριστερό αγόρι Αλέξη να ακολουθεί πιστά την Τρίτη Εντολή (εκ των Δέκα που παρέλαβε ένας «κομιστής» ονόματι Μωυσής) η οποία αναφέρει καταλεπτώς:
· ου λήψη το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω· ου γαρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω.
Αυτό σε μετάφραση λέει τα εξής: «Δεν θα προφέρεις καταχρηστικά το όνομα του Κυρίου, του Θεού σου. Εγώ ο Κύριος δεν θ’ αθωώσω κανέναν που προφέρει το όνομά μου καταχρηστικά».
(Εκρινα αναγκαίο να καταχωρίσω και τη μετάφραση, διότι σιγά να μην μπορεί να μεταφράσει αρχαία ελληνικά ο Αλέξης. Εδώ, αν δεν του τα έγραφαν, ούτε τα νέα ελληνικά δεν θα μπορούσε να μιλήσει…)
Γιατί όμως τα λέω αυτά; Διότι το παλικάρι στην προσπάθειά του να ισορροπήσει με τα γλειψίματα προς τη Χρυσή Αυγή, άρχισε να πιάνει πάλι τον Θεό Ανδρέα (μεγάλη φωτογραφία) στο στόμα του. Με δηλώσεις του στυλ «Ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε ένα ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία της χώρας. Ηταν ένας μεγάλος ηγέτης (…) Βεβαίως η εποχή του Ανδρέα ήταν μια άλλη εποχή, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία με τη σημερινή Ελλάδα»…
Αμαρτίαααα, σταυροκοπιέμαι ήδη για χάρη του – την καταπάτησε την Τρίτη Εντολή.
*************************************
Τα… Χρόνια Πολλά
Φυσικά, το παιδί μπορεί να επαίρεται ότι είναι άθεο, πράγμα που δεν το κακίζω. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι (και σε ό,τι) θέλει. Εδώ άλλοι κι άλλοι, πολύ πιο θρησκευόμενοι, χρησιμοποιούν ακόμη και την ονομαστική τους εορτή για πολιτικούς λόγους. Οπως ο Κώστας Καραμανλής (μικρή φωτογραφία). Που προχθές τον έπαιρναν οι άνθρωποι να του πουν χρόνια πολλά γιατί ήταν του Αγίου Κωνσταντίνου και αυτός τους απαντούσε «να στηρίξουμε την παράταξή μας, τη Νέα Δημοκρατία». Αφού σου λέει μέχρι και στον πρόεδρο Αντώνη που του τηλεφώνησε αυτό (φέρεται να) είπε από κεκτημένη ταχύτητα.
Λογικά ο άλλος θα έμεινε κάγκελο και (υποθέτω) όταν συνήλθε (θα) του είπε «αυτά Κώστα μην τα λες σε εμένα, εγώ το ξέρω, άλλοι δεν το καταλαβαίνουν».
Πάντως και για όσους δεν του τηλεφώνησαν, και για να μη φανεί ότι άφησε κανέναν ανενημέρωτο, ο πρόεδρος Κώστας έβαλε τον πιστό Αντώναρο να το δώσει και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία. Τέτοιο άγχος, για τα από Δευτέρα…
*************************************
Ο Πάνος, ο Παύλος και οι ευχές
Αγνοώ παντελώς αν μεταξύ εκείνων που του τηλεφώνησαν να του ευχηθούν ήταν και ο αγαπημένος πρόεδρος Πάνος, του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες». Θα μπορούσα να το θεωρήσω ως δεδομένο υπό άλλες συνθήκες. Αλλά όχι σε αυτήν τη φάση. Οταν ακόμη και ο Παύλος Χαϊκάλης συνδέει το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής με αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα, πού όρεξη για ευχετήρια τηλεφωνήματα.
Πάντως του αναγνωρίζω του προέδρου ότι από μόνος του έθεσε θέμα ηγεσίας εάν και εφόσον το αποτέλεσμα κ.λπ. κ.λπ. – σε αντίθεση με κάτι άλλους, κάτι άλλους λέω, οι οποίοι αναζητούν ήδη δικαιολογίες για να παραμείνουν…
Μήπως να βάλω και ένα δίλημμα για τους ΑΝΕΛ, διότι αν εκδιωχθεί ο πρόεδρος Πάνος τι θα κάνω ως στήλη και ως άνθρωπος – το χτύπημα θα είναι σκληρό και πώς θα το αντέξω…
Ακόμη όμως και αν συμβεί αυτό το απευκταίο, κανένα πρόβλημα. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν τόσοι άλλοι να σώσουν τη χώρα. Σαράντα δύο κόμματα μετέχουν στις μεθαυριανές εκλογές, σχεδόν τα διπλάσια από τις αντίστοιχες εκλογές του 2009. Πράγμα που σημαίνει ότι όλο και κάποια επιλογή θα υπάρξει για τον καθένα. Πώς το είχε πει ο άλλος; «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Ε, έτσι ακριβώς!
Το δίλημμα της σταθερότητας
Η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής δεν έχει τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι άλλες εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν. Οπως και άλλοτε, και από αυτές διακυβεύεται η πολιτική σταθερότητα. Με εξαίρεση ευρωεκλογές που είχαν πραγματοποιηθεί λίγους μήνες ύστερα από εθνικές εκλογές, και ήταν ακόμη νωπή η λαϊκή εντολή, πάντοτε οι ευρωεκλογές που πραγματοποιούνταν στο μεσοδιάστημα εθνικών εκλογικών αναμετρήσεων έπαιρναν έναν χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την κυβερνητική πολιτική. Και σχεδόν πάντοτε κατέγραφαν τις ευρύτερες διαθέσεις της κοινής γνώμης απέναντι στην κυβέρνηση.
Με αυτήν την έννοια, δεν υπάρχει τίποτε το εξαιρετικό, τίποτε το πρωτοφανές, στην εκλογική μάχη της Κυριακής: κυβέρνηση και αντιπολίτευση παλεύουν για ένα αποτέλεσμα που θα κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις. Το μόνο στοιχείο που δίνει μια περαιτέρω βαρύτητα στο γεγονός είναι οι ιδιόμορφες συνθήκες συγκρότησης της κυβέρνησης. Η συνεργασία ΝΔ – ΠαΣοΚ επιβαρύνει το πολιτικό διακύβευα της Κυριακής δεδομένου ότι αν αποδοκιμαστεί εκλογικά ο δεύτερος κυβερνητικός εταίρος, το ΠαΣοΚ, θα συμπαρασύρει στην κρίση όχι μόνο τη Νέα Δημοκρατία αλλά και την πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Αν και είναι προβλεπτό τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμηθεί εκ των προτέρων τι επιπτώσεις θα έχει στην πορεία για τη διάσωση της Ελλάδας μια τέτοια εξέλιξη. Με δεδομένο αυτό το πλαίσιο, προφανώς είναι εξαιρετικά ρεαλιστικό το δίλημμα που έχει θέσει ο Ευ. Βενιζέλος, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ. Μπορεί να έχει κανείς οποιαδήποτε άποψη για τον τρόπο, τον χρόνο και το ύφος με το οποίο τέθηκε, αλλά ουδείς μπορεί να το παρακάμψει. Το δίλημμα υπάρχει και είναι «προ των οφθαλμών» του καθενός που θα προσέλθει στις κάλπες την Κυριακή.
Αλλά από την άλλη πλευρά, ας μη θεωρήσει κανείς ότι τυχόν εκλογική επιβίωση της Ελιάς, λόγω του διλήμματος, θα σημάνει αυτομάτως και έγκριση της πολιτικής και της στάσης της ηγεσίας του ΠαΣοΚ σε πάρα πολλά ζητήματα κυβερνητικής πολιτικής. Το θέμα είναι υπαρκτό και δεν το παραγράφει ένα ποσοστό ανοχής της τάξης του 6% ή του 7%. Απλώς δεν είναι της παρούσης…
Google news
