[Κιόσκι] To τέρας στη γιορτή της δημοκρατίας

Σύμφωνα με ένα κλισέ που δεν ξέρει κανένας πού και πότε γεννήθηκε αλλά φαίνεται προορισμένο να μην πεθάνει ποτέ, οι εκλογές είναι η γιορτή της δημοκρατίας. Για τις ευρωεκλογές της Κυριακής, όμως, δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ακόμη κι αυτό. Η αποχή, που αναμένεται να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, είναι ένας λόγος. Αλλά σε αυτές τις εκλογές δεν είναι ο μείζων. Το φάντασμα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη αυτή τη φορά δεν είναι η αδιαφορία – ούτε καν η απογοήτευση. Είναι το φάντασμα ενός τέρατος, τα πλοκάμια του οποίου απλώνονται στη μία χώρα μετά την άλλη. Ενός τέρατος για το οποίο πρέπει πλέον να παραδεχθούμε ότι δεν είναι προϊόν της οικονομικής κρίσης αλλά της δυσανεξίας ενός τμήματος των ευρωπαϊκών κοινωνιών απέναντι στην ίδια τη δημοκρατία. Και να ομολογήσουμε ότι βρισκόταν εν υπνώσει και ότι ξύπνησε επειδή ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων ή η ενσωμάτωση των μεταναστών θεωρούνται απειλές και οι πολιτικοί εξ ορισμού και συλλήβδην φαύλοι, στους οποίους αξίζει μόνο η κρεμάλα.

Αυτό το τέρας δεν είναι μια αφηρημένη οντότητα. Εχει πρόσωπο – ή μάλλον πρόσωπα. Είναι ο Ζαν-Μαρί Λεπέν που, όπως διαβάζουμε στη Λιμπερασιόν, δηλώνει ότι το πρόβλημα της δημογραφικής έκρηξης του πλανήτη μπορεί να λυθεί μέσα σε τρεις μήνες. Πώς; Μα εάν αφήσουμε τον «κύριο Εμπολα» να κάνει τη δουλειά του στην Αφρική και όπου αλλού ο πληθυσμός αυξάνεται με έναν ρυθμό που δεν αρέσει στον ιστορικό ηγέτη του Εθνικού Μετώπου.

Πρόσωπο του τέρατος είναι και ο Μπέπε Γκρίλο που απειλεί με λαϊκά δικαστήρια πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. Είναι δύσκολο, γράφει η Ρεπούμπλικα, να συμπυκνώσεις μια τόσο τρομακτική απειλή σε μερικές φράσεις. Το έκανε ένας κωμικός από τη Γένοβα. Η λίστα είναι έτοιμη, θα βγει μετά τις εκλογές, οι δίκες θα διαρκέσουν έναν χρόνο, οι κατηγορίες θα απαγγελθούν από πολίτες σε ρόλο εισαγγελέα. «Μα αυτά συμβαίνουν μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα» ψέλλισε ο επικεφαλής της ένωσης των ιταλών δημοσιογράφων – «πουλημένος», δίχως αμφιβολία.

Το τέρας είναι η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα και το Γιόμπικ στην Ουγγαρία, είναι το Κόμμα για την Ελευθερία του Γκερντ Βίλντερς στην Ολλανδία και το UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία. Σημασία δεν έχει μόνο η δύναμη που θα αποκτήσουν σε αυτές τις εκλογές. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι αντιλήψεις τους γίνονται δεκτές από πολλούς πολίτες περίπου σαν μια κοσμοθεωρία την οποία αξίζει να ακολουθήσει κανείς τυφλά. Πριν πάντως ξυπνήσουμε σοκαρισμένοι το πρωί της Δευτέρας, ας κρατήσουμε αυτό που επισημαίνει η Σούζαν Μουρ στην Γκάρντιαν: κανένα από τα κόμματα αυτά δεν γεννήθηκε τις τελευταίες έξι εβδομάδες.