[Αγιογραφίες] Μπολόνια -Τέξας

ΑΧ και να γίνονταν οι εκλογές μόνο στο εξωτερικό. Οχι ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά, που έχει επιλέξει ως μπροστάρη για την καμπάνια της τον Αλέξη Τσίπρα, θα ξεκολλούσε από τα μονοψήφια ποσοστά. Αυτή είναι όμως και η γοητεία τού έξω. Κανείς δεν περιμένει να νικήσεις και κανείς δεν σε περιμένει στη γωνία. Αρκεί το να «γράφεις» στο γυαλί και να αρέσεις απλώς και μόνο επειδή είσαι φρέσκος και νέος.

ΣΤΗ σύντομη αυτή παράγραφο συνοψίζονται τα άγχη και οι σκοτούρες του Τσίπρα. Εξω – φάνηκε και στο ντιμπέιτ με τους Γιούνκερ – Σουλτς και Σία – πάει καλά. Μέσα όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Ασφαλώς θα ήταν δυσκολότερα αν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης δεν περνούσε στον δεύτερο γύρο. Αλλά και αν η Ρένα Δούρου δεν ερχόταν πρώτη στην Αττική. Σε μια τέτοια εκδοχή, η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ ήδη δεν θα ήταν ευχάριστη. Και πάλι όμως η εικόνα δεν είναι εντελώς ρόδινη.

ΟΣΟΙ διαβάζουν νούμερα το ξέρουν. Οι επιδόσεις των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο κάτω από τα κατά τόπους ποσοστά του στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2012. Αυτό δεν αφορά μόνο τη Ρένα Δούρου – που λόγω του φουσκωμένου exit poll της περασμένης Κυριακής μπήκε στο μικροσκόπιο. Αφορά και επιμέρους αυτοδιοικητικές υποψηφιότητες σε διάφορους δήμους όπου γίνεται σφαγή. Εντάξει – δεν πρόκειται για το ίδιο είδος αναμέτρησης. Αρα, τα μεγέθη δεν είναι ακριβώς και εντελώς συγκρίσιμα. Παρ’ όλα αυτά όμως, κάτι λένε. Λένε δύο πράγματα. Ενα καλό και ένα κακό.

ΤΟ κακό είναι ότι το ΚΚΕ έχει πάρει πίσω όλα όσα έχασε τον Ιούνιο του 2012. Δηλαδή, ο Περισσός έχει επαναπατρίσει ψηφοφόρους που είχαν αισθανθεί έλξη για τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα μετακομμουνιστικό σχήμα, γνώριμο αλλά πιο νεανικό. Αιτία είναι το Τέξας – δηλαδή, οι δοκιμές του Τσίπρα να πάει σε μια πιο μετριοπαθή ρητορική σε σχέση με την οικονομική πολιτική, ακόμη και το ευρώ. Στην Κουμουνδούρου το είχαν πάρει χαμπάρι αυτό – έχουν κι αυτοί ανθρώπους που ξέρουν από νούμερα – εξού και η απότομη προεκλογική χαλαρότητα περί δραχμής ή δημοψηφισμάτων και άλλων δαιμονίων. Ο στόχος ήταν να πεισθεί, έστω και στα στερνά, το ακροατήριο που πήγε και γύρισε από το ΚΚΕ στον ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Τσίπρας και οι δικοί του είναι σκληρά παιδιά και όχι, τελικά, εκπρόσωποι μιας σοφτ «πατημένης» Αριστεράς. Σε αυτή τη λογική είναι και εμφανίσεις όπως αυτή στην Μπολόνια, σε ατμόσφαιρα κόκκινου ρετρό. Μόνο που το έργο «Μπολόνια – Τέξας», αυτό το «μια από εδώ και μια από εκεί», έκανε ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ κι από τις δύο πλευρές. Δηλαδή, λειτούργησε απωθητικά προς μεσαίους ψηφοφόρους. Αυτοί έχουν στραφεί προς Το Ποτάμι, του οποίου η δυναμική θα μετρηθεί αυτή την Κυριακή. Με άλλα λόγια, έχει και άλλα ζόρια μπροστά.

ΤΟ καλό είναι ότι το αλαλούμ αυτοδιοικητικών υποψηφιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ δεν ισχύει και στις ευρωεκλογές. Εκεί, κάποιοι ψηφοφόροι που δεν ακολούθησαν τις επιλογές της Κουμουνδούρου στον πρώτο γύρο – γιατί δεν τους εξέφραζε η γραμμή ή γιατί τις θεωρούσαν ακατανόητες – θα πάνε ενδεχομένως να ψηφίσουν Τσίπρα στον δεύτερο γύρο.  

ΩΣΤΟΣΟ, και το καλό αλλά και το κακό σενάριο τελούν υπό την αίρεση της αποχής. Και βρίσκονται υπό τη σκιάν του ερωτηματικού για το ποιοι θα πάνε και ποιοι δεν θα πάνε να ψηφίσουν την Κυριακή – κάτι που ενδέχεται να διαστρεβλώσει το αποτέλεσμα.