«Ποδηλατάδα» στη μαροκινή Σαχάρα!

Το 2008 έγινε ο πρώτος Ελληνας που ολοκλήρωσε επιτυχώς το πρότζεκτ των 7 Summits, δηλαδή την ανάβαση στην υψηλότερη κορυφή κάθε ηπείρου. Συνηθισμένος χρόνια τώρα στο να διασχίζει πεζοπορικά τις ερήμους και να διαπλέει τις θάλασσες με καγιάκ, αυτή τη φορά ο Νίκος Μαγγίτσης καβάλησε το ποδήλατό του. Για πού το ‘βαλε; Μαζί με τον συνταξιδιώτη του έφτασαν, αρχές Απριλίου, μέχρι και τις ακτές του Ατλαντικού…

Την ιδέα μιας τέτοιας ποδηλατικής εξόρμησης στο Μαρόκο την είχε από το 2006, όταν βρέθηκε νότια της αφρικανικής χώρας για μια βόλτα με καραβάνι από καμήλες. Εκτοτε η σκέψη του αυτή ωρίμαζε, μέχρι που οριστικοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, οπότε το ταξίδι αυτό συμπεριελήφθη ως μέρος της προετοιμασίας του – δοκιμή των αντοχών του για τη νέα ορειβατική αποστολή του στα 8.850 μ. του Εβερεστ, του χρόνου.

«Σκοπός μας ήταν να ποδηλατήσουμε στη μαροκινή Σαχάρα, να ξεκινήσουμε από την ενδοχώρα με κατεύθυνση δυτικά και να καταλήξουμε στις ακτές του Ατλαντικού. Θέλαμε η απόσταση που θα διανύσουμε να είναι από 800 έως 1.000 χιλιόμετρα, σε μια διαδρομή εναλλακτική, αλλά και μοναχική» λέει σήμερα στα «ΝΕΑ».

Από κοινού με τον Κώστα Παναγιώτου, επίσης λάτρη του βουνού και του ποδηλάτου, σχεδίασαν βήμα βήμα, αρκετές εβδομάδες πριν, το εγχείρημά τους. Συσκεύασαν ποδήλατα και λοιπό εξοπλισμό και ταξίδεψαν αρχικά αεροπορικώς, από Αθήνα για Ρώμη και Καζαμπλάνκα. Από εκεί, με ναυλωμένο όχημα, παίρνοντας μαζί τους και μαροκινό οδηγό, κινήθηκαν οδικώς για την Ουαρζαζάτ, αφετηρία της ποδηλατικής περιπλάνησής τους. Είχαν μαζί τους και τον Νίκο Δημοτάκη να τους ακολουθεί συνεχώς με το συνοδευτικό αυτοκίνητο, για τεχνική και υλική υποστήριξή τους.

«Το αρχικό πλάνο μας σχεδιάστηκε για οκτώ ποδηλατικές ημέρες. Ωστόσο αστάθμητοι παράγοντες – ο ισχυρός άνεμος και η κακή ποιότητα των δρόμων – το συντόμευσε κατά ένα διήμερο. Παρ’ όλα αυτά, τον στόχο μας, συνολικά 800 χιλιόμετρα πάνω στις δύο ρόδες, τον πετύχαμε!» αναφέρει. Οπως και ο Κώστας, χρειάστηκε να κάψει 28.000 θερμίδες σε αυτό το εξαήμερο, να πιάνει ταχύτητα 40 χιλιόμετρα την ώρα, να καλύψει συνολικά 5,9 χιλιόμετρα ανηφόρας. «Πατούσαμε την πρώτη ορθοπεταλιά γύρω στις 7 το πρωί, που ήμασταν “φρέσκοι” και υπήρχε σχετική δροσιά – προηγουμένως παίρναμε και καλό πρωινό για να μας τονώνει. Κάθε μία ώρα κάναμε στάση για 3-5 λεπτά, μετά δε το πρώτο πεντάωρο ένα ημίωρο διάλειμμα για μεσημεριανό. Συνεχίζαμε για ακόμη ένα τρίωρο και, έπειτα από 104 έως 157 χλμ. καθημερινά, γύρω στις 4 με 5 το απόγευμα σταματούσαμε για να διανυκτερεύσουμε» περιγράφει ο 46χρονος.

Τα ξημερώματα η θερμοκρασία έπεφτε στους 5^οC, ενώ το καταμεσήμερο σκαρφάλωνε στους 38^οC και έκανε «απελπιστική» την αίσθηση της ζέστης. «Μέναμε σε μικρά πανδοχεία, όπου ντουσιέρα και κρεβάτι ήταν πολυτέλεια. Τρώγαμε λαχανικά σε ταζίν (τοπικό φαγητό αλλά και σκεύος), συχνά κρέας καμήλας ή κοτόπουλο. Προσπαθούσαμε να τρώμε πολύ και καλά, γιατί καίγαμε περίπου 4.500-5.000 θερμίδες καθημερινά» εξηγεί ο Νίκος.

Το μάτι στα μέρη αυτά δεν βλέπει και πολλά… «Μπροστά σου έχεις ένα απέραντο ερημικό τοπίο, ξερό και άνυδρο, μερικούς αμμόλοφους και απομονωμένες καμήλες. Η δική μου οπτική, ωστόσο, έβλεπε τα σχέδιά μου να πραγματοποιούνται, την προπόνησή μου να αποδίδει, τον εαυτό μου να μην παραδίδεται στην απόλυτη εξάντληση. Δεν μπορούσα να μη χαρώ σε αυτό το τοπίο! Ημουν απόλυτα ευτυχής στον χώρο και στον χρόνο» λέει.

«Σαφώς και άξιζε τον κόπο η εμπειρία αυτή!» λέει με τη σειρά του ο 47χρονος Κώστας Παναγιώτου, κάτοικος Αγριάς Βόλου, όπως και ο Νίκος. «Ηταν κάτι εντελώς διαφορετικό από όσα συνηθίζουμε. Και αυτό αφορά όχι μόνο το μέσο που χρησιμοποιήσαμε για να κινηθούμε, το ποδήλατο, αλλά και το δρομολόγιο που επιλέξαμε σε ένα τόσο δύσκολο και μονότονο έδαφος, με τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Οπως και να ‘χει, μου μένει η γεύση ικανοποίησης, αφού καταφέραμε να ολοκληρώσουμε επιτυχώς τη διάσχιση αυτή, με αντίθετο μάλιστα αέρα σχεδόν σε ολόκληρη τη διαδρομή. Τη στιγμή πια που φτάσαμε στη θάλασσα ένιωσα σαν να τον νικήσαμε!» θυμάται…