[Στίγμα] Μεγάλη η χάρη του και έτη πολλά

Μεγάλη η χάρη του και έτη πολλά

Του Αγίου Κωνσταντίνου σήμερα, μεγάλη η χάρη του, να είναι καλά εκεί που βρίσκεται, τέσσερις πρωθυπουργούς μάς χάρισε – και τους τέσσερις τους πρόλαβα στη δουλειά. Από Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πραγματικό μέχρι τον fake ανιψιό και από τον Κώστα Σημίτη έως τον «αιώνιο» Μητσοτάκη – τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω, δηλαδή. Ετη πολλά στους ζώντες, λοιπόν, μακάριος ο τεθνεώς. Εξ όλων αυτών, ο μόνος που έχει μια σημασία τις (προεκλογικές) ημέρες που διανύουμε είναι ο Κώστας (χωρίς περαιτέρω προσδιορισμούς λόγω τη ημέρας) Καραμανλής, τον οποίο αναμένει πώς και πώς το Μέγαρο Μαξίμου να προβεί σε μία δήλωση στήριξης της ΝΔ ενόψει των εκλογών της Κυριακής. Του έχουν αποστείλει «πρεσβείες», πληροφορούμαι, αλλά εκείνος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, βαριέται, δεν θέλει, θα σας γελάσω και δεν το θέλω.

Αυτό που γνωρίζω πάντως είναι ότι σήμερα το γραφείο του – εκεί δίπλα στην αμερικανική πρεσβεία – θα είναι ανοικτό από πρωίας προκειμένου να προσέλθουν φίλοι και γνωστοί για να υποβάλουν τα σέβη τους, συνοδευόμενα από τα απαραίτητα σε αυτές τις περιπτώσεις δώρα – γραβάτες, πουκάμισα, κάτι polo XXXXL και λοιπά. Τις πληροφορίες ότι επί της υποδοχής θα είναι ο φίλος Πάκης, Προκόπης Παυλόπουλος για τους πολλούς, και ο επίσης φίλος Βαγγέλης (Αντώναρος) δεν τις έχω διασταυρώσει, αλλά το θεωρώ δεδομένο…

******************************************

Θέλω τα όπα μου, θέλω τις τρέλες μου

Στην επίσημη Νέα Δημοκρατία τώρα, φαίνεται ότι, επικοινωνιακά τουλάχιστον, έχουν χάσει «τ’ αβγά και τα πασχάλια», που λέμε και στην Ηπειρο. Χθες οργάνωσαν ένα πολύ ωραίο σόου στο Μουσείο Μπενάκη προκειμένου ο πρόεδρος Αντώνης να παρουσιάσει το αναπτυξιακό του πρόγραμμα με το οποίο θα δημιουργηθούν 770.000 θέσεις εργασίας έως το 2020.

Το κλου της παρουσίασης ήταν τα «θέλω» του προέδρου (άλλη πατέντα και αυτή για να ξεφύγει από τα «θα») τα οποία άρχισαν να προβάλλονται σε γιγαντοοθόνη. Αλλά κάποιος φωστήρας – δεν κατάφερα να μάθω ποιος – έβαλε πάνω πάνω έναν τεράστιο… μαύρο σταυρό (προφανώς για να είναι εμφανές ότι ο πρόεδρος αθροίζει τα «θέλω» του).

Οπότε οι από κάτω (υπουργοί και βουλευτές) άρχισαν να σταυροκοπιούνται και να κουνιούνται από τη θέση τους, διότι, όπως μου εξομολογήθηκε κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, «εμείς, παιδί μου, στην πατρίδα μου τον μαύρο σταυρό τον βάζουμε μόνο στα νεκρόσημα».

Ρώτησα αν υπήρχε μουσικό χαλί. «Κάτι από αυτά τα ορχηστρικά, νομίζω» μου είπε ο άνθρωπός μου. «Κακώς» απάντησα. «Αν είχαν έμπνευση οι δικοί σας θα έβαζαν κάτι πιο ρεαλιστικό».

– Αυτό.

Και άρχισα να διαβάζω τους στίχους του γνωστού τραγουδιού των Γιάννη Σπανού και Αλέκου Σακελλάριου «Θέλω τα όπα μου».

Εννοείται ότι μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Κατάλαβα ότι δεν εκτίμησε καθόλου τις προτάσεις μου. Κακώς, φυσικά. Θα ήταν ίσως το μόνο ενδιαφέρον της χθεσινοαπογευματινής σύναξης…

******************************************

Η ανασυγκρότηση και το μυστικό

Εχω πάντως το καλό νέο της ημέρας, αυτό που από μόνο του είναι ικανό να φτιάξει την ημέρα του προέδρου Αντώνη: ο Νικήτας «να χτυπιέστε κάτω εγώ δεν αποσύρομαι» Κακλαμάνης ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑ. Το γράφω με κεφαλαία διότι βαριέμαι να το επαναλάβω.

Μια παρερμηνεία δηλώσεων που έκανε, του είδους «θα αγωνιστώ για την ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς», δημιούργησε την αίσθηση (μετά του απαραίτητου πανικού – αυτό της έλειπε της ΝΔ τέσσερις ημέρες πριν από τις εκλογές) ότι ο πολύ σκληρός για να το βάλει κάτω Νικήτας θα ίδρυε κόμμα.

– Θα γίνετε, λοιπόν, κι εσείς αρχηγός κόμματος; τον ρώτησα χθες το απόγευμα.

– Μα με ποιον τρόπο, αφού δεν θα κάνετε κόμμα;

– Υπάρχουν τρόποι, μου είπε σιβυλλικά, και ύστερα από μεγάλη πίεση μου έσκασε το μυστικό.

Εχει ήδη αποκαταστήσει επαφή με οκτώ από τους ανεξάρτητους βουλευτές που προέρχονται από τον χώρο της Κεντροδεξιάς. Συζητάει και με άλλους δύο. Στο τέλος της ημέρας (μετά τις ευρωεκλογές, δηλαδή) θα δημιουργήσουν Κοινοβουλευτική Ομάδα η οποία, με τον ίδιο επικεφαλής ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, θα παρουσιάσει την άλλη πρόταση στην κυβερνητική πολιτική. Και εάν περπατήσει το εγχείρημα «βλέπουμε»…

Εμείς τι να δούμε; Ο Σαμαράς να τα βλέπει…

******************************************

Οι προβοκάτσιες και τα τηλέφωνα

Σε ό,τι με αφορά, παρατηρώ τις προβοκάτσιες που στήνονται ένθεν κακείθεν. Οπως αυτή που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου, έπειτα από ανάρτηση site με ισχυρές αναφορές στο Μέγαρο Μαξίμου ότι η Ντόρα, η αγαπημένη Ντόρα, στηρίζει υπογείως την εκλογή της Ρένας Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής.

Η κυρία, που δεν μασάει από κάτι τέτοια, δεν αρκέστηκε μόνο στη διάψευση της βλακώδους αναφοράς. Σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε τον «πιστό» Χρύσανθο (Λαζαρίδη) στον οποίο διαμαρτυρήθηκε, όπως μου είπε, εντόνως, με επιχειρήματα του είδους:

– Δεν ήμουν εγώ που πρώτη είπα ότι στηρίζω τον Σγουρό, πριν ανακοινώσετε τον Κουμουτσάκο; Δεν είναι οι άνθρωποί μου που στηρίζουν τον Σγουρό; Να σου θυμίσω τον Διονύση τον Χατζηδάκη (τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου που έσκισε, σημειώνω εγώ, με 67% στον πρώτο γύρο); Δεν είναι τρελό να μου χρεώνετε τώρα ότι στηρίζω τη Δούρου; Για ποιον λόγο να το κάνω; Είμαι απέναντι; Μα αν ήμουν θα έβαζα τον Τσόκα στην Κρήτη με 25% στον δεύτερο γύρο; Φαντάζεσαι ότι θα έμπαινε αλλιώς;

Τι απάντησε ο πιστός Χρύσανθος; Οτι δεν έχουν σχέση με «αυτό» – την προβοκάτσια και το site. Τα αναμενόμενα δηλαδή…

******************************************

Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι

Το άλλο που παρατηρώ, και με έχει προβληματίσει (γα να το πω κομψά), είναι ότι έχουν εξαφανιστεί εντελώς τα σχόλια – και οι εκτιμήσεις – των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για τους συμμορίτες της Χρυσής Αυγής και τα ποσοστά τους. Τι να σημαίνει άραγε αυτό; Δεν είναι θέμα το ότι ο Κασιδιάρης πήρε 16% στην Αθήνα και ο Παναγιώταρος 11% στην Περιφέρεια Αττικής; Φυσικά και είναι. Και επειδή οι εκλογές, ειδικά του β’ γύρου, είναι τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, κουκιά μετρημένα, θέλω να ελπίζω ότι αυτή η στάση δεν βασίζεται σε τίποτε δεύτερες σκέψεις, ε;

(Προσεχώς περισσότερα. Εδώ, όχι επί της οθόνης…)